خدا یکتاست

خدا یکتاست

وَ لَقَدْ کَتَبْنَا فِی‌ الزَّبُورِ مِنْ‌ بَعْدِ الذِّکْرِ أَن‌َّ الْأَرْض‌َ یَرِثُهَا عِبَادِی‌َ الصَّالِحُون‌َ
خدا یکتاست

خدا یکتاست

وَ لَقَدْ کَتَبْنَا فِی‌ الزَّبُورِ مِنْ‌ بَعْدِ الذِّکْرِ أَن‌َّ الْأَرْض‌َ یَرِثُهَا عِبَادِی‌َ الصَّالِحُون‌َ

جادوی شیاطین (قسمت 220) رشد معنوی (23) نماز و سبک زندگی (18) بیاد بیاوریم

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جادوی شیاطین (قسمت 220)

رشد معنوی (23)

نماز و سبک زندگی (18)

بیاد بیاوریم

 


یاد گرفتیم که خدا کسی را به زور به جهنم نمی اندازد، بلکه هرکسی سبک و استایلی را ادامه میدهد که در این دنیا انجام داده است و بدست آورده است. هر کسی که در دنیا به هر سبکی زندگی کرده، در آخرت به همان سبک زندگی می‌کند و این سبک، نتیجه انتخاب‌هایش است، نه اجباری از سوی خدای رحمان. هر کسی به جهنم می رود، خودش، خودش را به جهنم می برد. این ثابت میکند که ما باید با مسئولیت و جدیت بیشتر به سبک و استایل زندگی دنیوی خود نگاه کنیم. خدای رحمان عادل است و عدالت او همراه با کینه و خشم نیست؛ بلکه هر کسی را آنچه که شایسته اوست، میدهد.

هر کسی که در این دنیا دنبال متاع ناچیز دنیایی و مصرف گرائی و اسراف بوده است، در جهنم به او داده خواهد شد ولی اینبار از آن خیر نخواهد دید و ماهیت واقعی این متاعها رونمایی می شود. خدای رحمان هر وقتی از جهنم صحبت می فرماید، موکدا و مکررا از ظلم نکردن به بندگان صحبت می فرماید، زیرا جهنم همانی است که انسان خودش آن را میخواسته است.

 

ذَلِک‌َ بِمَا قَدَّمَت‌ْ أَیْدِیکُم‌ْ وَ أَن‌َّ الله‌َ لَیْس‌َ بِظَلاَّم‌ٍ لِلْعَبِیدِ (آل‌عمران: 182)

این بخاطر چیزى است که دستهاى شما از پیش فرستاده (و نتیجه کار شماست) و بخاطر آن است که خداوند، به بندگان (خود)، ستم نمى‏کند.

 

مَن‌ْ عَمِل‌َ صَالِحَاً فَلِنَفْسِه‌ِ وَ مَن‌ْ أَسَاءَ فَعَلَیْهَا وَ مَا رَبُّک‌َ بِظَلاَّم‌ٍ لِلْعَبِیدِ (فصلت: 46)

کسى که عمل صالحى انجام دهد، سودش براى خود اوست و هر کس بدى کند، به خویشتن بدى کرده است و پروردگارت هرگز به بندگان ستم نمى‏کند.

 

مَا یُبَدَّل‌ُ الْقَوْل‌ُ لَدَی‌َّ وَ مَا أَنَا بِظَلاَّم‌ٍ لِلْعَبِیدِ (ق: 29)

سخن من تغییر ناپذیر است، و من هرگز به بندگان ستم نخواهم کرد!

 

خود جهنم از قبل خلق شده است ولی شرایطش توسط خود مردم گردانده میشود. به همین خاطر است که خدا می فرماید که مردم در جهنم هیزم جهنم خواهند شد. این خلق، نه به معنای اجبار، بلکه به معنای آماده‌سازی یک محیط برای پاسخگویی به انتخاب‌های انسان است.

خدای رحمان هیزم جهنم را نار (آتش = گرمی) می نامد. هیزم جهنم همان گرمی ها و نارها و انرژی های اضافی ای است که مردم در این دنیای فانی برای خود ایجاد میکنند. آدمیان نارها و هیزمهای زیادی در این دنیای فانی برای خود جمع میکنند. این نارها و هیزمها همان خودخواهی ها، بی تفاوتی، بی رحمی، شقاوت، اسراف، زیاده روی، ظلم، بر هم زدن میزان و ترازو، ایجاد بی اعتمادی در جامعه، فحشاء و ... است.

 

فَإِن‌ْ لَم‌ْ تَفْعَلُوا وَ لَن‌ْ تَفْعَلُوا فَاتَّقُوا النَّارَ الَّتِی‌ وَقُودُهَا النَّاس‌ُ وَالْحِجَارَة‌ُ أُعِدَّت‌ْ لِلْکَافِرِین‌َ (بقره: 24)

پس اگر چنین نکنید- که هرگز نخواهید کرد- از آتشى بترسید که هیزم آن، بدنهاى مردم (گنهکار) و سنگها [بتها] است، و براى کافران، آماده شده است!

 

وَ أَمَّا الْقَاسِطُون‌َ فَکَانُوا لِجَهَنَّم‌َ حَطَبَاً (جن: 15)

و امّا ظالمان آتشگیره و هیزم دوزخند!

 

إِنَّکُم‌ْ وَ مَا تَعْبُدُون‌َ مِنْ‌ دوُن‌ِ الله‌ِ حَصَب‌ُ جَهَنَّم‌َ أَنْتُم‌ْ لَهَا وَارِدُون‌َ (انبیاء: 98)

شما و آنچه غیر خدا مى‏پرستید، هیزم جهنّم خواهید بود و همگى در آن وارد مى‏شوید.

 

انسانها در این دنیای فانی، خودشان هیزم آن دنیا را برای خود جمع می کنند.

 

وَامْرَأَتُه‌ُ حَمَّالَة‌َ الْحَطَب‌ِ (مسد: 4)

و (نیز) همسرش، در حالى که هیزم‏کش است

 

هر کسی در این دنیای فانی دنبال این نوع نارها و آتشها برود، در جهنم هم به آن خواهد رسید ولی در جهنم دیگر قابل کنترل نیست، زیرا آتشها در جهنم اشتراکی است و خاصیت وحدت وجود در میان آتشها برقرار است. جهنم توسط جهنمیان قابل کنترل و قابل مدیریت نیست. این آشی است که خودشان در دنیا پخته بودند.

هر کسی که در دنیا به دنبال دوستی‌های بی خودی بوده، در آخرت به همین نوع دوستیها می‌رسد که البته هیچ‌کس نمی‌تواند به او نزدیک شود و دوستی در جهنم بی معناست و همه اش تضاد است و افراد مثل خروس جنگی به هم می پرند.

 

قَال‌َ ادْخُلُوا فِی‌ أُمَم‌ٍ قَدْ خَلَت‌ْ مِنْ‌ قَبْلِکُمْ‌ مِن‌َ الْجِن‌ِّ وَالْإِنْس‌ِ فِی‌ النَّارِ کُلَّمَا دَخَلَت‌ْ أُمَّة‌ٌ لَعَنَت‌ْ أُخْتَهَا حَتَّی‌ إِذَا ادَّارَکُوا فِیهَا جَمِیعَاً قَالَت‌ْ أُخْرَاهُم‌ْ لِأُولاَهُم‌ْ رَبَّنَا هَؤُلاَءِ أَضَلُّونَا فَآتِهِم‌ْ عَذَابَاً ضِعْفَاً مِن‌َ النَّارِ قَال‌َ لِکُل‌ٍّ ضِعْف‌ٌ وَ لَکِنْ‌ لاَ تَعْلَمُون‌َ (اعراف: 38)

(خدا به آنها) مى‏گوید: «در صفّ گروه‏هاى مشابه خود از جنّ و انس در آتش وارد شوید!» هر زمان که گروهى وارد مى‏شوند، گروه دیگر را لعن مى‏کنند تا همگى با ذلّت در آن قرار گیرند. (در این هنگام) گروه پیروان درباره پیشوایان خود مى‏گویند: «خدایا! اینها بودند که ما را گمراه ساختند پس کیفر آنها را از آتش دو برابر کن! (کیفرى براى گمراهیشان، و کیفرى بخاطر گمراه ساختن ما.)» مى‏فرماید: «براى هر کدام (از شما) عذاب مضاعف است ولى نمى‏دانید! (چرا که پیروان اگر گرد پیشوایان گمراه را نگرفته بودند، قدرتى بر اغواى مردم نداشتند.)»

 

هر کسی که در دنیا به دنبال این بوده که خودش را بزرگ نشان دهد، در آخرت به همان بزرگی می‌رسد اما بزرگی ای که هیچ کس به آن نگاه نمی‌کند و اصلا مهم نیست. هر کسی که در دنیا به دنبال جلب توجه بی حد و حصر بوده، در آخرت به همان می‌رسد اما هیچ کس به او اهمیت نمی‌دهد، و او تنها می‌ماند و یک نیاز روانی ارضا نشده.

 

ذُق‌ْ إِنَّک‌َ أَنْت‌َ الْعَزِیزُ الْکَرِیم‌ُ (دخان: 49)

(به او گفته مى‏شود:) بچش که (به پندار خود) بسیار قدرتمند و محترم بودى! و هستی!

 

هر کس در این دنیا کور بوده است، در آخرت هم کور خواهد بود. کور در این دنیا کسی است که آیات و نشانه های جایگذاری شده در این دنیا را نمی بیند و نگاه هم نمی کند و یا از آن استفاده نمی کند و از آن عبرت نمی گیرد. خیلی طبیعی است که این افراد نسبت به این نشانه ها کور شوند و در نتیجه در جهنم هم بهتر است که اینها را نبینند و فقط چیزهایی را ببینند که دنبالش بوده اند. کوری در جهنم به این معناست که چیزهای زیادی نمی بینند و جایی مثل جهنم نشانه های یادآوری کننده و زیبا در آن نیست. اگر مقداری خوشی برای گناهکاران در این دنیای فانی فعلی هم هست، بخاطر زیبایی های طبیعی و رحمانی است و گرنه گناهکاران چیزهای دیگری میخواهند.

 

وَ مَنْ‌ کَان‌َ فِی‌ هَذِه‌ِ أَعْمَی‌ فَهُوَ فِی‌ الْآخِرَة‌ِ أَعْمَی‌ وَ أَضَل‌ُّ سَبِیلاً (اسراء: 72)

اما کسى که در این جهان (از دیدن چهره حق) نابینا بوده است، در آخرت نیز نابینا و گمراهتر است!

 

وَ مَن‌ْ أَعْرَض‌َ عَنْ‌ ذِکْرِی‌ فَإِن‌َّ لَه‌ُ مَعِیشَة‌ً ضَنْکَاً وَ نَحْشُرُه‌ُ یَوْم‌َ الْقِیَامَة‌ِ أَعْمَی‌ (طه: 124)

و هر کس از یاد من روى گردان شود، زندگى (سخت و) تنگى خواهد داشت و روز قیامت، او را نابینا محشور مى‏کنیم!

 

قَال‌َ رَب‌ِّ لِم‌َ حَشَرْتَنِی‌ أَعْمَی‌ وَ قَدْ کُنْت‌ُ بَصِیرَاً (طه: 125)

مى‏گوید: «پروردگارا! چرا نابینا محشورم کردى؟! من که بینا بودم!

 

قَال‌َ کَذَلِک‌َ أَتَتْک‌َ آیَاتُنَا فَنَسِیتَهَا وَ کَذَلِک‌َ الْیَوْم‌َ تُنْسَی‌ (طه: 126)

مى‏فرماید: «آن گونه که آیات من براى تو آمد، و تو آنها را فراموش کردى امروز نیز تو فراموش خواهى شد!

 

وَ کَذَلِک‌َ نَجْزِی‌ مَن‌ْ أَسْرَف‌َ وَ لَم‌ْ یُؤْمِنْ‌ بِآیَات‌ِ رَبِّه‌ِ وَ لَعَذَاب‌ُ الْآخِرَة‌ِ أَشَدُّ وَ أَبْقَی‌ (طه: 127)

و این گونه جزا مى‏دهیم کسى را که اسراف کند، و به آیات پروردگارش ایمان نیاورد! و عذاب آخرت، شدیدتر و پایدارتر است!

 

در این دنیای فانی خیلی نشانه ها و آیات زیبا و قشنگ و آرامش بخش خلق شده است. اگر به آن توجه نکنید و آن را نادیده بگیرید و از آن برای رشد معنویت خود استفاده نکنید، در آخرت خبری از اینها نیست و یک دنیای فیلتر شده در اختیار افراد قرار می گیرد که فقط بدی ها و شرّ در اختیار اوست که همه اش اذیت است. کسانی که در این دنیای فانی دنبال شرّ هستند و شرّ را می پسندند، در میان دنیا وجه بدش را انتخاب می کنند، ولی در آخرت خبری از این زیبایی ها نیست و دقیقا یک دنیای شرّ  و فیلتر شده که همان جهنم است در اختیارشان قرار خواهد گرفت. اما کسانی که وارد بهشت شوند، خدای رحمان زیبایی ها از انواع مختلفش را در اختیارشان قرار خواهد داد و بدی ها و شرّ هایی که به اشتباه انتخاب کرده بودند را خواهد پوشانید و از آن صرف نظر میکند و آنان را مورد رضوان و مغفرت خود قرار میدهد. خدای رحمان در بهشت، بدی ها و نیات شرّ ما را پاک میکند و آن را در نظر نمی گیرد. خدا در بهشت می فرماید که ای بنده من، تو در دنیای فانی، در میان آن همه شرّ و گناه، توانستی خوبی را پیدا کنی و آن را اجرا کردی و حالا پاداش این کارت را میدهم و برای همیشه در بهشت جاویدان من زندگی کن.

کسی که به دنبال جمع کردن نور نبوده است، در آخرت نور نخواهد داشت. این یک قاعده ساده است. این دستاورد خودش است. به این طریق آخرت آینده ای از دنیاست که با دستان خود ساخته ایم و هیچ اجباری نه در این دنیا و نه در جهنم نیست و نبوده است و نخواهد بود. اگر در بد بودن، اجباری نبوده است، در جهنم هم اجباری نیست و همین روال ادامه دارد.

جهنم ادامه معنویت انسانهاست که به معنای سقوط معنویت است و همان اسفل سافلین است که انسان برای خودش انتخاب میکند. از نظر خدا اسفل سافلین است ولی انسان خودش انتخابش کرده است. جهنم انتخاب خود انسانهاست ولی بهشت انتخاب خود خدای رحمان است برای ما. به همین خاطر خدا مهربان و خیرخواه ماست. اگر انسان در این دنیا رها شود، بدون شک جهنم را انتخاب  میکند.

خدا پیام می فرستد، نشانه ها و آیات فراوانی در این دنیا گذاشته است تا که ما این مسیر را درست طی کنیم و انتخاب درستی انجام دهیم. هر طلوع و غروب خورشید، نه فقط برای گرم کردن و سرد کردن زمین، بلکه برای این است که انسان در آن اوقات نمازش را بجا آورد. هر بارانی که از آسمان می بارد، نه فقط برای سیراب کردن حیوانات و گیاهان است، بلکه برای این است که معلوم شود که انسان به چه صورتی آن را می نگرد و آن را استفاده میکند. اما در جهنم، خدا اینها را در اختیار او قرار نمی دهد و به او می گوید که این وضعیتی است که خودت خواستی و خودت این سبک از زندگی را انتخاب کردی. چیزهایی که نسبت به آن بی توجه بودی را برایت بر میدارم و یک محیط خشک و خالی بدون معنویت در اختیارت است. برو ببینم چکار می کنی!

جهنم، نه فقط یک مکان زجرآور، بلکه یک دنیای فیلتر شده است که در آن همه چیز به سوی سمت و سوی شرّ آن فیلتر شده که تو خودت در این دنیای فانی دلت با آن بود.

انسانها باید بوسیله صبر و نماز و سایر امکانات، عملا دیدی از معنویت را در خود بوجود آورند که در آخرت، براساس این دید انتخابشان شکل گیرد. بهشت نصیب شما میشود، بخاطر معنویتی که در این دنیا عملا کسب کرده اید. همانطور که معنویت ما، سبک و استایل زندگی دنیوی ما را می سازد، میتواند بهشت ما را هم بسازد. اگر معنویتی که اتخاذ می کنیم، نتواند قلب ما را سالم کند و دل ما را مطمئن کند، نتواند شک و شبهه ها را از بین ببرد، یعنی روش بهشتی را قبول نداریم. معنویت ما در دنیای فانی، موقعیت ما را در بهشت و یا در جهنم می سازد و البته هم زمان موقعیت ما را در این دنیای فانی هم می سازد. مومنان کسانی هستند که بوسیله نماز و روزه و صبر در میان تاریکی ها و شرّهای زیاد این دنیا، راهی را برای عبور از آن پیدا می کنند و کسانی که در این راه تلاش و کوشش کرده باشند، خدا آنان را کمک خواهد کرد و آنان را هول هم میدهد و خدا با آنهاست.

 

وَالَّذِین‌َ جَاهَدُوا فِینَا لَنَهْدِیَنَّهُم‌ْ سُبُلَنَا وَ إِن‌َّ الله‌َ لَمَع‌َ الْمُـحْسِنِین‌َ (عنکبوت: 69)

و آنها که در راه ما (با خلوص نیّت) جهاد کنند، قطعاً به راه‏هاى خود، هدایتشان خواهیم کرد و خداوند با نیکوکاران است.

 

معنویتی که میتواند ما را نجات دهد، در سبک و استایل زندگی ما نهفته است که باید اجرایش کنیم، با روان و کالبد خود تا که شک و شبهه ها را در خود از بین برده و خود را پاک کنیم و به یقین و اطمینان در این روش برسیم. اگر روی سبک زندگی خویش نتوانیم به یقین برسیم، نمی تواند ما را به بهشت برساند. امید است که بتوان با این روشهای معنوی و معنوی زندگی کردن، دید درست و پاک و بهشتی از این  دنیا و دنیای آخرت برای خود ایجاد کنیم و در آن به یقین برسیم.

پیامبر ابراهیم خیلی زیبا، دنیا و سبک زندگی خود را معنویت می دهد. او می گوید:

 

وَ أَنَّه‌ُ هُوَ أَضْحَک‌َ وَ أَبْکَی‌ (نجم: 43)

و اینکه اوست که خنداند و گریاند،

 

وَ أَنَّه‌ُ هُوَ أَمَات‌َ وَ أَحْیَا (نجم: 44)

و اوست که میراند و زنده کرد،

 

وَالَّذِی‌ هُوَ یُطْعِمُنِی‌ وَ یَسْقِین‌ِ (شعراء: 79)

و کسى که مرا غذا مى‏دهد و سیراب مى‏نماید،

 

وَ إِذَا مَرِضْت‌ُ فَهُوَ یَشْفِین‌ِ (شعراء: 80)

و هنگامى که بیمار شوم مرا شفا مى‏دهد،

 

وَالَّذِی‌ یُمِیتُنِی‌ ثُم‌َّ یُحْیِین‌ِ (شعراء: 81)

و کسى که مرا مى‏میراند و سپس زنده مى‏کند،

 

وَالَّذِی‌ أَطْمَع‌ُ أَنْ‌ یَغْفِرَ لِی‌ خَطِیئَتِی‌ یَوْم‌َ الدِّین‌ِ (شعراء: 82)

و کسى که امید دارم خطاهایم را در روز جزا ببخشد

 

رَب‌ِّ هَب‌ْ لِی‌ حُکْمَاً وَ أَلْحِقْنِی‌ بِالصَّالِحِین‌َ (شعراء: 83)

پروردگارا! به من علم و دانش ببخش، و مرا به صالحان ملحق کن!

 

وَاجْعَل‌ لِی‌ لِسَان‌َ صِدْق‌ٍ فِی‌ الْآخِرِین‌َ (شعراء: 84)

و براى من در میان امّتهاى آینده، زبان صدق (و ذکر خیرى) قرار ده

 

 

وَاجْعَلْنِی‌ مِنْ‌ وَرَثَة‌ِ جَنَّة‌ِ النَّعِیم‌ِ (شعراء: 85)

و مرا وارثان بهشت پرنعمت گردان

 

وَاغْفِرْ لِأَبِی‌ إِنَّه‌ُ کَان‌َ مِن‌َ الضَّالِّین‌َ (شعراء: 86)

و پدرم را بیامرز، که او از گمراهان بود!

 

وَ لاَ تُخْزِنِی‌ یَوْم‌َ یُبْعَثُون‌َ (شعراء: 87)

و در آن روز که مردم برانگیخته مى‏شوند، مرا شرمنده و رسوا مکن!

 

یَوْم‌َ لاَ یَنْفَع‌ُ مَال‌ٌ وَ لاَ بَنُون‌َ (شعراء: 88)

در آن روز که مال و فرزندان سودى نمى‏بخشد،

 

إِلاَّ مَن‌ْ أَتَی‌ الله‌َ بِقَلْب‌ٍ سَلِیم‌ٍ (شعراء: 89)

مگر کسى که با قلب سلیم به پیشگاه خدا آید!

 

این کاملترین و زیباترین راز و نیازی است که یک انسان میتواند با خدا بکند. این راز و نیاز نه تنها دعاست، بلکه یک جهان بینی و سبک زندگی هم هست. زیرا در این جملات، طرز بینش، طرز زندگی و همه چیز واضح و روشن بیان شده است.

وقتی می گوید که :

او خداست که می خنداند و می گریاند و او خداست که می میراند و زنده میکند و اوست که مرا سیر میکند و مرا سیراب میکند و اوست که مرا شفا میدهد، وقتی بیمار میشوم.

 

این سبک دیدگاه، مالک و خالق اول و آخر دنیا را خدا میداند. خدا نه فقط خالق، بلکه لحظه به لحظه زندگی ما را هم تدبیر میکند. خنده های واقعی و گریه های واقعی از فقط خدا می آید و لاغیر. پس کسی که دلش خنده و گریه واقعی میخواهد، فقط نزد خدا و در روشهای رحمانی ایجاد میشود. او حتی تغذیه خود را هم به خدا نسبت میدهد. این ثابت میکند که تغذیه یک نوع معنویت است و  باید معنویت بر او حاکم باشد و گرنه انسان با انعام فرقی نخواهد داشت.

در ادامه پیامبر ابراهیم می گوید که:

و کسى که امید دارم گناهم را در روز جزا ببخشد.

 

این جمله نهایت تسلیم او را می رساند. ابراهیم نمی گوید که من خوب هستم و پس بخشیده میشوم. ابراهیم میداند که بخشش در این دنیا، بخاطر رحمت و مغفرت خداست. خداست که برای هر کسی شرایط مخصوص به او را برایش پیش میاورد و این فرصتها را جلو پای او قرار میدهد تا که فرد آن را استفاده کند و گرنه ما به تنهایی توانایی بوجود آوردن شرایط برای بخشش خود را نداریم. ما تا این حد ناتوان و ضعیف هستیم. هیچ فرصتی در زندگی ما تصادفی نیست و باید به نحو احسن آن را استفاده کنیم. ابراهیم در خانواده ای بدنیا آمد که بت تراش بودند. ابراهیم حتی از این فرصت برای پیشبرد اهداف حنیفانه خود استفاده کرد.

این نوع جهان بینی و دید نه تنها نشانه ضعف ابراهیم نبود، بلکه خود اصل معنویت واقعی است. ابراهیم برای پدرش هم دعا میکند، زیرا به هر حال این فرصت به همگی داده شده است و خدا به همه انسانها این فرصتها را داده است. نکته مهم دیگری که در حرفهای ابراهیم دیده میشود، این است که ابراهیم معنویت و بینش خود را بصورت دعا و راز و نیاز با خدا مطرح میکند. این است که دعا مهمترین راه ارتباطی ما انسانها با خداست و به همین خاطر است که در دعاها نباید از غیر خدا تقاضا کنیم و این فرصت بسیار مهم را نباید از دست بدهیم.

در ادامه ابراهیم میگوید که:

 خدایا به من حکمت بده و مرا جزو صالحان قرار بده.

 

این نشان میدهد که حکمت و معنویت فقط یک دانش ذهنی مثل فلسفه های معمول میان انسانها نیست، بلکه حکمت یک سبک زندگی است و اصلا اگر حکمت ما در سبک زندگی ما عیان و مشخص نباشد، به هیچ دردی نمی خورد. این حکمت نه تنها باید سبک زندگی ما باشد، بلکه مقدمه ای برای پیوستن به سایر افراد صالح است. چون به هر حال بهشت برین از آن صالحان خواهد شد. پس حکمت و معنویت ما باید، ما را به بهشت برساند و گرنه بی فایده است. بعضی ها می گویند که ما خدا را می پرستیم نه برای بهشت، بلکه برای خودش. از این حرفهای الکی که خودشان هم نمی دانند چی میگویند. این حرف، مثل حرف ابلیس بود که گفت من بخاطر آدم سجده نمی کنم و به همین بهانه، امر خدا را رد کرد.

در جای دیگری میگوید که :

و کسى که امید دارم خطاهایم را در روز جزا ببخشد.

 

این جمله پیامبر ابراهیم نشانگر این است که او منکر خطاهای خود نیست و بلکه از خدا میخواهد آن را ببخشاید. این است که ابراهیم مثل بعضی ها ادعای مصونیت از خطا نمی کند. به این طریق ابراهیم در دعایش، خود را نمی ستاید و اشکالات و واقعیات را می گوید. درستش هم همین است. آدمی در دعا، با خدای رحمان صحبت می کند و اصلا جالب نیست که در حضور خدا، وقتی با او صحبت می کنیم، خود را ستایش کنیم و برای خود به به و چه چه کنیم. در واقع دعا یک اقرار و اعتراف هم هست. این دعای پیامبر ابراهیم، فقط یک دعا نبود و بلکه سبک زندگی او بود.

به این طریق دعا به درگاه خدا، سجده به خدا، جزو لاینفک سبک زندگی ما باید باشد. پیامبر ابراهیم سبک زندگی خود را به دعا تبدیل کرد و آن را با خدا گفتگو کرد و درد دل کرد. این نوع درد دل، پشت گرمی است و تجدید میثاق هم هست. این ثابت میکند که دعا در دلِ زندگی است و زمان خاصی ندارد و جزو سبک زندگی است. دعا مرور کردن معنویتی است که ما در زندگی به کار می بریم. مرور کردن سبک زندگی در قالب دعا و راز و نیاز بسیار جالب است و ما را مصمم تر میکند. زیرا دعا ترکیبی از منطق و احساس است و تاثیر فوق العاده ای بر اطمینان قلبی ما دارد. بعضی از مردم فکر میکنند که دعا، خواندن متنهایی است که از قبل تهیه شده است و یا از متنهای مذهبی تاریخی به آنها رسیده است. در حالی که پیامبر ابراهیم زندگی خود را با دعا بیان میکند و او در واقع دعا را زندگی میکند. دعایی که از متن زندگی برآید، خالصانه و از ته دل است و مورد قبول خدای رحمان واقع میشود. دعا چیزی است که نباید در آن از کسی تقلید کنید و بلکه باید طبق زندگی و سبک زندگی شما باشد.

 

جادوی شیاطین (قسمت 219) رشد معنوی (22) نماز و سبک زندگی(17) پُرشده گی (1)

 

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جادوی شیاطین (قسمت 219)

رشد معنوی (22)

نماز و سبک زندگی(17)

پُرشده گی (1)

 

 

یکی از سایتهای آتئیست نوشته بود که:

 

 چرا خدا در قرآن گفته است که جهنم را از انس و جن پر میکند و او در ادامه مدعی شده بود که این یک حرف ضد انسانی است.

 

منظور این سایت این آیه قرآن بود که می فرماید:

 

وَ لَوْ شِئْنَا لَآتَیْنَا کُل‌َّ نَفْس‌ٍ هُدَاهَا وَ لَکِنْ‌ حَق‌َّ الْقَوْل‌ُ مِنِّی‌ لَأَمْلَأَن‌َّ جَهَنَّم‌َ مِن‌َ الْجِنَّة‌ِ وَالنَّاس‌ِ أَجْمَعِین‌َ (سجده: 13)

و اگر مى‏خواستیم به هر انسانى هدایت لازمش را (از روى اجبار بدهیم) مى‏دادیم ولى (من آنها را آزاد گذارده‏ام و) سخن و وعده‏ام حق است که دوزخ را  از جنّ و انس همگى پر کنم!

 

در ادامه متوجه خواهیم شد که پرشدن جهنم به چه معناست. آیه دیگر می فرماید که جهنمیان در جهنم پُر میخورند و پُر میشوند. پرشدگی یکی از خصوصیات مهم جهنم و جهنمیان است.

 

فَإِنَّهُم‌ْ لَآکِلُون‌َ مِنْهَا فَمَالِئُون‌َ مِنْهَا الْبُطُون‌َ (صافات: 66)

آنها [مجرمان‏] از آن مى‏خورند و شکمها را از آن پر مى‏کنند!

 

فَمَالِئُون‌َ مِنْهَا الْبُطُون‌َ (واقعه: 53)

و شکمها را از آن پر مى‏کنید،

 

یکی از خصوصیات خود جهنم هم پرشدگی است. جهنم تا جایی که امکان داشته باشد، پر میشود. حتی در تورات هم گفته شده است که جهنم جایی تنگ و تاریک است. جهنم تاریک است، نه به این خاطر که در آن آتش وجود نداشته باشد، بلکه به این خاطر که هیچ نشانه و راهنمایی در آن وجود ندارد.

 

یَوْم‌َ نَقُول‌ُ لِجَهَنَّم‌َ هَل‌ِ امْتَلَأَت‌ِ وَ تَقُول‌ُ هَل‌ْ مِنْ‌ مَزِیدٍ (ق: 30)

(به خاطر بیاورید) روزى را که به جهنّم مى‏گوییم: «آیا پر شده‏اى؟» و او مى‏گوید: آیا افزون بر این هم هست؟!

 

باز در آیات متعدد دیگر، خدای رحمان اصرار بر پر کردن و پرشدن جهنم دارند:

 

قَال‌َ اخْرُج‌ْ مِنْهَا مَذْؤُومَاً مَدْحُورَاً لَمَنْ‌ تَبِعَک‌َ مِنْهُم‌ْ لَأَمْلَأَن‌َّ جَهَنَّم‌َ مِنْکُم‌ْ أَجْمَعِین‌َ (اعراف: 18)

فرمود: «از آن (مقام)، با ننگ و عار و خوارى، بیرون رو! و سوگند یاد مى‏کنم که هر کس از آنها از تو پیروى کند، جهنم را از شما همگى پر مى‏کنم!

 

إِلاَّ مَنْ‌ رَحِم‌َ رَبُّک‌َ وَ لِذَلِک‌َ خَلَقَهُم‌ْ وَ تَمَّت‌ْ کَلِمَة‌ُ رَبِّک‌َ لَأَمْلَأَن‌َّ جَهَنَّم‌َ مِن‌َ الْجِنَّة‌ِ وَالنَّاس‌ِ أَجْمَعِین‌َ (هود: 119)

مگر کسى را که پروردگارت رحم کند! و براى همین (پذیرش رحمت) آنها را آفرید! و فرمان پروردگارت قطعى شده که: جهنّم را از همه (سرکشان و طاغیان) جنّ و انس پر خواهم کرد!

 

لَأَمْلَأَن‌َّ جَهَنَّم‌َ مِنْک‌َ وَ مِمَّنْ‌ تَبِعَک‌َ مِنْهُم‌ْ أَجْمَعِین‌َ (ص: 85)

که جهنّم را از تو و هر کدام از آنان که از تو پیروى کند، پر خواهم کرد!» (85)

 

این پرشدگی در همین دنیا هم وجود دارد. مثلا همیشه اکثریت، حق را مسخره میکرده اند. به همین خاطر خدای رحمان به این گروههای حداکثری مَلَأَ میگوید. این گروهها همیشه از نظر تعداد و نیرو و ثروت از مومنان بیشتر بوده اند.

 

وَ یَصْنَع‌ُ الْفُلْک‌َ وَ کُلَّمَا مَرَّ عَلَیْه‌ِ مَلَأَ مِنْ‌ قَوْمِه‌ِ سَخِرُوا مِنْه‌ُ قَال‌َ إِنْ‌ تَسْخَرُوا مِنَّا فَإِنَّا نَسْخَرُ مِنْکُمْ‌ کَمَا تَسْخَرُون‌َ (هود: 38)

او مشغول ساختن کشتى بود، و هر زمان گروهى از اشراف قومش بر او مى‏گذشتند، او را مسخره مى‏کردند (ولى نوح) گفت: «اگر ما را مسخره مى‏کنید، ما نیز شما را همین گونه مسخره خواهیم کرد! (38)

 

قَال‌َ الْمَلَأَ مِنْ‌ قَوْمِه‌ِ إِنَّا لَنَرَاک‌َ فِی‌ ضَلاَل‌ٍ مُبِین‌ٍ (اعراف: 60)

(ولى) اشراف قومش به او گفتند: ما تو را در گمراهى آشکارى مى‏بینیم!

 

قَال‌َ الْمَلَأَ الَّذِین‌َ اسْتَکْبَرُوا مِن‌ْ قَوْمِه‌ِ لَنُخْرِجَنَّک‌َ یَا شُعَیْب‌ُ وَالَّذِین‌َ آمَنُوا مَعَک‌َ مِنْ‌ قَرْیَتِنَا أَوْ لَتَعُودُن‌َّ فِی‌ مِلَّتِنَا قَال‌َ أَوَ لَوْ کُنَّا کَارِهِین‌َ (اعراف: 88)

اشراف زورمند و متکبّر از قوم او گفتند: «اى شعیب! به یقین، تو و کسانى را که به تو ایمان آورده‏اند، از شهر و دیار خود بیرون خواهیم کرد، یا به آیین ما بازگردید!» کفت: «آیا (مى‏خواهید ما را بازگردانید) اگر چه مایل نباشیم؟!

 

قَال‌َ الْمَلَأَ مِن‌ْ قَوْم‌ِ فِرْعَوْن‌َ إِن‌َّ هَذَا لَسَاحِرٌ عَلِیم‌ٌ (اعراف: 109)

اطرافیان فرعون گفتند: بى‏شک، این ساحرى ماهر و دانا است!

 

وَانْطَلَق‌َ الْمَلَأَ مِنْهُم‌ْ أَن‌ِ امْشُوا وَاصْبِرُوا عَلَی‌ آلِهَتِکُم‌ْ إِن‌َّ هَذَا لَشَی‌ْءٌ یُرَادُ (ص: 6)

سرکردگان آنها بیرون آمدند و گفتند: «بروید و خدایانتان را محکم بچسبید، این چیزى است که خواسته‏اند (شما را گمراه کنند)!

 

همانطور که آیات قرآن می فرمایند، جمعیت انبوه همیشه طرفدار ظلم و تمرد و حق کشی بوده اند. بنابراین خیلی طبیعی است که جهنم هم پر شود. اقوام گذشته از نظر قدرت، اموال و نفرات از اقوام فعلی خیلی قوی تر بوده اند. این یک قاعده اثبات شده قرآنی است که همیشه حق با اکثریت نیست. اگر از اکثریت پیروی کنید، گمراه می شوید.

 

کَالَّذِین‌َ مِنْ‌ قَبْلِکُم‌ْ کَانُوا أَشَدَّ مِنْکُم‌ْ قُوَّة‌ً وَ أَکْثَرَ أَمْوَالاً وَ أَوْلاَدَاً فَاسْتَمْتَعُوا بِخَلاقِهِم‌ْ فَاسْتَمْتَعْتُم‌ْ بِخَلاَقِکُم‌ْ کَمَا اسْتَمْتَع‌َ الَّذِین‌َ مِنْ‌ قَبْلِکُمْ‌ بِخَلاَقِهِم‌ْ وَ خُضْتُم‌ْ کَالَّذِی‌ خَاضُوا أُولَئِک‌َ حَبِطَت‌ْ أَعْمَالُهُم‌ْ فِی‌ الدُّنْیَا وَالْآخِرَة‌ِ وَ أُولَئِک‌َ هُم‌ُ الْخَاسِرُون‌َ (توبه: 69)

(شما منافقان،) همانند کسانى هستید که قبل از شما بودند (و راه نفاق پیمودند بلکه) آنها از شما نیرومندتر، و اموال و فرزندانشان بیشتر بود! آنها از بهره خود (از مواهب الهى در راه گناه و هوس) استفاده کردند شما نیز از بهره خود، (در این راه) استفاده کردید، همان گونه که آنها استفاده کردند شما (در کفر و نفاق و استهزاى مؤمنان) فرو رفتید، همان گونه که آنها فرو رفتند (ولى سرانجام) اعمالشان در دنیا و آخرت نابود شد و آنها همان زیانکارانند!

 

خدای رحمان در آیه بالایی، قدرتها را به سه نوع کلی تقسیم میکند که متمردین و اکثریت مردم دنیا به این سه نوع قدرت افتخار میکنند و آن را مایه استکبار خود میکنند.

 

قُوَّة‌ً : نیرو، ادوات نظامی و جنگی، ماهواره ها، هواپیما، پهباد، موشک، بمب اتم و ...

أَمْوَالاً : قدرت مالی، طلا، زمین، منابع و ...

أَوْلاَدَاً : جمعیت میلیونی، نفرات، تعداد زیاد، انبوه جمعیت

 

این سه آیتم، مهمترین دستاویز مستکبران در طول تاریخ بوده است. البته خدا می فرماید که اقوام قبلی در تمام این سه مورد، از آیندگان قوی تر بوده اند. این است که دل خوش کردن به این سه نوع، یک خاصیت جهنمی است و زندگی را در دنیا به جهنم تبدیل میکند. دل خوش کردن به این سه، باعث وقوع جنگ و جدال در جهان خواهد شد. پر شدن این سه آیتم، انسانها را مغرور میکند و به جان دیگر ملتها می اندازد.

در اینجا به جواب سوال اولمان می رسیم. جهنم پر میشود، زیرا جهنمیان اینطوری میخواهند. حتی این دنیای فانی هم در بدترین حالتش به پرشدگی میرسد. پرشدگی های زیادی در دنیای فعلی وجود دارند. دستشویی های عمومی همیشه پر هستند و اکثرا هم کثیف. جاهایی که پر و مملو هستند، در این جاها طهارت و تمیزی نمیتواند بطور کامل رعایت شود. دستشویی های عمومی معمولا کثیف هستند، زیرا افراد زیادی با تفکرات و برداشتهای متفاوت از بهداشت به آن رفت و آمد دارند. یکی از صفات جهنم و جهنمیان، مملو و پُر بودن و پُر شدن است. وضعیت شلوغی و پر بودن جهنم مثل دستشویی هایی است که هیچی در آن رعایت نمیشود و انواع تفکرات متضاد در آن جریان دارد. همین خاصیت؛ جهنم را غیرقابل تحمل میکند. در دستشویی هایی عمومی، کسی هیچ مسئولیتی را قبول نمی کند و به فکر نظافت جمعی و تاثیر آن در دیگران نیست و به این طریق محیط غیر قابل تحمل و غیرقابل اطمینانی بدست می آید.

دلیل کثیف بودن جهنم هم، وجود افکار متضاد در کنار هم است که هرکس ساز خود را میزند و همین باعث کثیف شدن آن میشود. هیچ گروهی در جهنم، گروه دیگر را قبول ندارد. جهنمیان فقط در آتش جهنم، اتفاق نظر دارند و گرنه همیشه با هم در جنگند.

 

قَال‌َ ادْخُلُوا فِی‌ أُمَم‌ٍ قَدْ خَلَت‌ْ مِنْ‌ قَبْلِکُمْ‌ مِن‌َ الْجِن‌ِّ وَالْإِنْس‌ِ فِی‌ النَّارِ کُلَّمَا دَخَلَت‌ْ أُمَّة‌ٌ لَعَنَت‌ْ أُخْتَهَا حَتَّی‌ إِذَا ادَّارَکُوا فِیهَا جَمِیعَاً قَالَت‌ْ أُخْرَاهُم‌ْ لِأُولاَهُم‌ْ رَبَّنَا هَؤُلاَءِ أَضَلُّونَا فَآتِهِم‌ْ عَذَابَاً ضِعْفَاً مِن‌َ النَّارِ قَال‌َ لِکُل‌ٍّ ضِعْف‌ٌ وَ لَکِنْ‌ لاَ تَعْلَمُون‌َ (اعراف: 38)

(خداوند به آنها) مى‏گوید: «در صفّ گروه‏هاى مشابه خود از جنّ و انس در آتش وارد شوید!» هر زمان که گروهى وارد مى‏شوند، گروه دیگر را لعن مى‏کنند تا همگى با ذلّت در آن قرار گیرند. (در این هنگام) گروه پیروان درباره پیشوایان خود مى‏گویند: «خداوندا! اینها بودند که ما را گمراه ساختند پس کیفر آنها را از آتش دو برابر کن! (کیفرى براى گمراهیشان، و کیفرى بخاطر گمراه ساختن ما.)» مى‏فرماید: براى هر کدام (از شما) عذاب مضاعف است ولى نمى‏دانید! (چرا که پیروان اگر گرد پیشوایان گمراه را نگرفته بودند، قدرتى بر اغواى مردم نداشتند.

 

روزی که پرشدگی بی فایده است و حتی اگر پُر زمین، طلا داشته باشی، سرنوشت را تغییر نمی دهد. روزی که بیمار شوید و ثروت و مال نتواند نجاتت دهد، یعنی پرشدگی بی فایده و بی ثمر.

 

إِن‌َّ الَّذِین‌َ کَفَرُوا وَ مَاتُوا وَ هُم‌ْ کُفَّارٌ فَلَن‌ْ یُقْبَل‌َ مِن‌ْ أَحَدِهِمْ‌ مِل‌ْءُ الْأَرْض‌ِ ذَهَبَاً وَ لَوِ افْتَدَی‌ بِه‌ِ أُولَئِک‌َ لَهُم‌ْ عَذَاب‌ٌ أَلِیم‌ٌ وَ مَا لَهُمْ‌ مِنْ‌ نَاصِرِین‌َ (آل‌عمران: 91)

کسانى که کافر شدند و در حال کفر از دنیا رفتند، اگر چه روى زمین پر از طلا باشد، و آن را بعنوان فدیه (و کفّاره اعمال بد خویش) بپردازند، هرگز از هیچ یک آنها قبول نخواهد شد و براى آنان، مجازاتِ دردناک است و یاورانى ندارند.

 

پرشدنهای زیاد دیگری در این دنیا هم وجود دارد. وقتی کسی را علیه کسی دیگر بشورانید و تحریک کنید، یعنی از نظر روانی پُر شده است. پُر شدن از نظر روانی، یعنی او را در مرحله ای از تصمیم گیری خطرناک قرار داده اید. وقتی کسی را علیه دیگری بشورانید، به‌ویژه با تحریک عاطفی یا ایجاد تنش، دیگر نمی‌توانید انتظار داشته باشید که تصمیم‌گیریهای منطقی و متعادل داشته باشد. کلا پرخوری، پرکردن، پرشدن، پر نگری، پرانتظاری و تمام پُرهای دیگر، جهانی مملو از عدم تعادل و ظلم ایجاد میکند. انسانها از پیامبران انتظار کامل بودن از هر نظر، داشتند. آنها نمی توانستند بپذیرند که پیامبران آدمهای عادی و معمولی هستند. آنها انسانی کامل و از هر نظر ایده آل و پُر می خواستند. احتکار و انبار کردن هم بر خاصیت پُرشدن می چرخند.

این پرشدنها، به‌ویژه وقتی در جامعه گسترش یابند، فضایی از رقابت، تنش و نا امنی ایجاد می‌کنند که در آن هر کسی سعی می‌کند خود را  پُر کند، حتی اگر این کار به آسیب زدن به جامعه و دیگران منجر شود. با این پرشدنها، دیگر جهان توازن و تعادل خودش را از دست میدهد و ظلمهای سیستماتیک در سایه همین پرشدنها شکل می گیرد. این شبیه جهنم است.

به افرادی که در نزدیکی نیروگاه‌ های اتمی زندگی می‌کنند، معمولا به عنوان اقدام پیشگیرانه جهت محافظت از تشعشعات هسته‌ای، قرص یُد می دهند. این دارو مقدار ید درون غده تیروئید را به حد ماگزیمم می رساند و این پرشدن به بدن کمک می‌کند تا از جذب ید رادیواکتیو به ویژه یُد131 جلوگیری کند. زیرا این نوع یُد که از نوع رادیواکتیو است، مضر و سرطان زاست. کسانی که در معرض این آلودگی ها قرار دارند، مجبورند که برای حفاظت از خود از قرص ید استفاده کنند تا در آن محوطه، غده تیروئید پر از یُد باشد. این پر بودن برای حفاظت از خطری بزرگتر است. قرص ید با پر کردن مخزن ید غده تیروئید، جلوی جذب رادیواکتیو را می‌گیرد. البته این دارو فقط در شرایط اضطراری تجویز می‌شود و استفاده از آن بطور طولانی مدت، ممکن است باعث اختلالات تیروئید شود.

شاید پرخوری های داخل جهنم هم بخاطر فرار و گریز از خطرات بزرگتری است که در انتظار جهنمیان است. پرخوری در جهنم دلایل متعددی میتواند داشته باشد.

حتی پرخوری های این دنیا هم دلایلی دارند که اگر بررسی شوند، مشخص میشود که اینها برای فرار از یک خطر بزرگتر صورت می گیرد. با انتشار اشعه رادیواکتیو در یک شهر، میتوان آنان را مجبور به پرخوری ید کرد.

گاهی آدمیان جهت کنترل استرس، افسردگی و اضطراب و فرار از افکار مزاحم و منفی؛ تن به پرخوری میدهند. خستگی احساسی، تنهایی و سایر عوامل میتواند آنها را به سمت پرخوری بکشاند، تا بطور فیزیکی احساس تخلیه را در خود ایجاد کنند و این یک تسکین موقت است. انسانها زیاد می خورند تا که به مرحله تخلیه برسند و به این طریق حس تخلیه را میخواهند به خود بدهند و به این طریق فکر میکنند که از نظر روانی هم تخلیه شده اند. در حالی که اصل مشکل حل نشده است و فقط روان گردانی و به تاخیر انداخته شده است. به این طریق یک چرخه و روش حل باطل برای یک مشکل روانی بوجود میاید که باید تا ابد تکرار شود. همین تکرار بمرور منجر به افزایش تصاعدی پرخوری میشود. توجه شود که وقتی از پرخوری صحبت می کنیم، منظورمان فقط پرخوری تغذیه نیست و بلکه پرخوری های روانی هم هست.

در روم باستان، اشراف و طبقه ثروتمند در مجالس مخصوص شبها پرخوری می کردند و بعد از مجلس بیرون آمده، به روشهای مختلف به خود فشار می آوردند تا که استفراغ کنند تا جا باز کنند و دوباره بخورند. تا چندین بار این کار را انجام می دادند و گاه بیهوش می شدند. این عمل حال به همزن و کثیف، بخاطر تزریق حس تخلیه به خود بوده است. آنها تخلیه جسمی را با تخلیه روانی اشتباه گرفته بودند. آنها بخاطر فشار روانیی که رویشان بود، تن به اینجور تخلیه ها می دادند.

جهنمیان بخاطر دوری از خطر و اضطراب روانی، تن به پرخوری میدهند. آنها گرفتار افکار و پندار خود میشوند. آنها به خوردن بی رویه روی می آورند تا احساس دروغین خود کنترلی و تخلیه کاذب را در خود تزریق کنند. به این طریق آنان خود خواهان پرشدن و پر بودن بودند.

در دنیا، افراد برای فرار از خطر تشعشعات اتمی، قرص ید مصرف میکنند، بدون آن که به آن نیاز داشته باشند. آنها غده تیروئید خود را برای همیشه پر نگه میدارند تا از خطر بزرگتر دور نگه داشته شوند. کسانی که الکل مصرف میکنند، برای فرار از حل پارادکسها و تزریق حس پیروزی و خوشحالی روانی کاذب؛ این کار را میکنند. اما در دراز مدت، می‌تواند به وابستگی و اختلالات بیشتر منجر شود.

بعضی افراد هم به خود آسیب جسمی میزنند تا از درد روانی و پارادکس روانی فرار کنند. یکی با چاقو روی دست خودش خط میزد و آن را زخمی میکرد؛ از او پرسیدند که چرا اینطوری میکنی؟ در جواب گفت که اینها شکستهای روانی من است. او به این طریق خود را تخلیه میکرد. او برای فرار از یک خطر بزرگتر به خود زنی روی آورده بود. اینها همگی راههای غلط و موقت برای مقابله با خطرات روانی جدی هستند و البته مشکل را ریشه ای حل نمی کنند و بلکه یک مسکن موقت هستند.

مردم به مطالعه های بی پایان یا سریالهای طولانی و البته با محتواهای جاهلانه و گاه خنثی، روی می آورند تا از افکار و پارادکسهای ذهنی فرار کنند. آنها با پر کردن ذهن خویش از مطالبی که چندان معنویت مهمی ندارد، قصد داشتند از استرس و مشکلات روانی و حل آن فرار کنند. مثلا جوانان ساعتها فوتبال نگاه میکنند و خود را به آن مشغول میکنند و به این طریق خود را آرام میکنند و این یک نوع پرخوری است و البته از یک جهت میتوان خالی خوری هم نامید. زیرا اینها معنویتی ندارند و فقط مثل مسکن عمل میکنند. تنها راه حل این است که در زمان و مکان حال زندگی کنیم و با واقعیتهای زندگی روبرو شویم و مشکلات و تضادها و پارادکسها را از نظر معنوی برای خود حل کنیم.

پرخوری های روانی در جنبه های مختلف زندگی میتواند بوجود آید. مثلا وسواس زیاد در بهداشت و یا پرخوری در مواقع استرس. یا کسی که آهنگهای غمگین زیاد گوش میدهد، یعنی پرخوری در احساس شکست و مظلوم نمایی.

شبها مخصوص خواب و یا عبادت است. اما افراد در شبها پرخوری میکنند تا از این دو فرار کنند. همه این روشها مکانیسمهای غلطی هستند  که افراد با معنویت ضعیف آن را انتخاب میکنند. عشق و مفاهیم مربوطه، یک نوع پرخوری احساسی هستند. خدای رحمان تعطیلی شنبه ها را قرار داد تا مردم در آن روز آرام گیرند و در سنتها و فرهنگها و محتواهای اجتماعی حل و غرق نشوند. مردمان گذشته، هر هفت سال، زمینهای کشاورزی را یک سال کشت نمی کردند تا که زمین استراحت کند و به این طریق این سکون و آرامش را به خود و حتی زمین خود می دادند و از پرخوری مداوم دوری میکردند.

تمام این پرخوری ها، مثل قرص ید که تیروئید را پر می‌کند و مانع جذب ید رادیواکتیو می‌شود، ذهن و روان فرد مصرف کننده را پر می‌کنند و این پرشدنها پندار، رفتار، گفتار را به سمت خاصی هدایت می‌کند. مصرف قرص ید برای کسی که در معرض تشعشات اتمی بوده است، یک امر ناچاری است. اما همین هم ضررات زیادی برای مصرف کننده دارد.

بنابراین تاثیر اصلی این پرشدنها بر چرخه نیک است.

 

پر شدن پندار، پر شدن کردار، پرشدن گفتار ß خالی شدن کاسه صبر

 

وقتی اینها پرشوند، دیگر صبر بی معناست و خاصیت خودش را از دست میدهد.

حتی در ادیان باستانی، افراد جنگجو برای اینکه خود را وادار به خونریزی های زیاد بکنند، خون می خوردند و یا رجز می خواندند و به طرق مختلف از نظر احساسی خود را پر میکردند. رجز خوانی نوعی پرخوری روانی و احساسی است.

 خدای رحمان از ابتدای خلقت، چهار ماه حرام گذاشته است تا بشر در این چهار ماه در جنگ وقفه ایجاد کند و دست از رجزخوانی و پرخوری روانی بکشد. این وقفه ها گرمی ها را می گیرد و آنان را از جنگ سرد میکند. قوانینی که خدا گذاشته است، بر مبنای ایجاد صلح و تعادل است.

پر شدن ذهنی یکی از روشهای شیطان برای وادار کردن افراد به ارتکاب بدی هاست. یا اینکه افراد چاکراهای خود را تحریک و پر میکردند تا معنویت کاذب را به خود تزریق کنند.

بدگوئی زیاد در مورد فردی باعث تحریک خشم علیه او میشود. زیرا بدگوئی زیاد یک نوع پرخوری است. زیاده روی در محبت، منجر به خلق رابطه های زشتی مثل عشق میشود.

اصرار خیلی ها برای شرکت در جشنها و جلسات، بخاطر خاصیت پرخوری در این جشنهاست. گاهی افراد برای فرار از یک پرخوری، به پرخوری دیگر مثل زیاده روی در ورزش، روی می آورند. از این گونه میتوان مثالهای زیادی زد.

پرخوری مبداء همه گناهان است. به همین خاطر است که خدای رحمان جهنم را پر خلق میکند و خاصیت پر بودن، جزو خواص لاینفک و همیشگی جهنم میشود. به این طریق تمام اعضاء جهنم هم بطور اتوماتیک و مادرزاد این خاصیت را به خود می گیرند. انسانها در جهنم در پرخوری مشترکند، ولی تنهایند. اگر چه جهنم جای تنگی است، ولی انسانها در آنجا تنهایند و با هم متضادند. در آخر الزمان که شباهت زیادی با جهنم دارد، انسانها تنهایند، تنهاتر از هر تنهایی.

شاید بپرسید که نقش نماز در اینجا چیست؟

پرخوری در اصل، همان پیوستگی روانی یا تغذیه ای است. همانطور که قبلا ثابت شد، نماز قطع کننده این نوع پیوستگی است و اگر نماز بجا نیاورده شود، این پیوستگی و پرخوری آدمی را جذب میکند و او را در خود هضم میکند. این است که نماز کلید اصلی حل این مشکل بزرگ است. تجربه ثابت کرده است که اگر به وقتش نماز نخوانید، گرسنه می شوید بدون آنکه نیاز بدنی و نیاز به انرژی داشته باشید.

کسی که نماز بجا نیاورد، به سَقَر سپرده میشود. سقر خاصیت فیزیکی جهنم است که براساس پرخوری و پیوستگی بنا شده است. مثل یک بیابان که همه جایش مثل هم است و هیچ جدا کننده و نشانه ای زمانی مکانی در آن نیست و آدمیان در آنجا در زمان و مکان گم میشوند و برای همیشه فقط میخورند. سقر خیلی شبیه زندگی مدرن هم هست: آدمها در کانالهای مجازی و انواع تغذیه های گوناگون گم می‌شوند و زمان برایشان می‌گذرد بدون اینکه متوجه شوند. نماز به عنوان شکننده این چرخه سقر مانند عمل میکند. نماز یک زمان مشخص در روز است که بصورت منظم تکرار می‌شود؛ این نظم می‌تواند به تنظیم ساعت بدن هم کمک کند.

 

فِی جَنَّاتٍ یَتَسَاءَلُونَ ﴿۴۰﴾ در میان باغها از یکدیگر مى ‏پرسند (۴۰)

عَنِ الْمُجْرِمِینَ ﴿۴۱﴾ درباره مجرمان (۴۱)

مَا سَلَکَکُمْ فِی سَقَرَ ﴿۴۲﴾ چه چیز شما را به سمت سقر سلوک داد (۴۲)

قَالُوا لَمْ نَکُ مِنَ الْمُصَلِّینَ ﴿۴۳﴾ گویند از نمازگزاران نبودیم (۴۳)

 

سقر مثل یک بیابان بدون زمان و مکان است که بر تکرار بی نهایت بنا شده است و نماز انسان را از این بیابان روانی نجات میدهد. این بیابان میتواند در سایز کوچکتر در همین دنیا هم بوجود آید. اما فرق آن با سقر این است که سقر مخصوص و با خصوصیات پرخوری بنا شده است. تکرار بی پایان در این دنیا میتواند شبیه یک اسکرول بی پایان باشد که در شبکه های اجتماعی معمول است. یک اسکرول بی پایان براساس پیوستگی روانی شما. خیلی از شبکه های اجتماعی، با اسکرول کردن، دنیایی از مطالب برای شما بیرون میدهد که تمام شدنی هم نیست. اینها همان بیابان بی نهایت (سقر) است که بر پرخوری روانی بنا شده اند.

گم شدن در محتوا میتواند در زمینه غذا، سرگرمی و سایر جنبه ها هم اتفاق بیفتد. نماز با تعیین زمان‌های مشخص در روز، فرد را از گم‌شدن در زمان آزاد و بی‌ساختار و اسکرول بی نهایت و مصرف بی رویه محتواهای مجازی و غیر مجازی بیرون می‌کشد.

یونس در یک مقطعی، در محتوا گم شد. این حادثه برای آن موقع گم شدن در شکم ماهی بود. اما در زمان ما گم شدن در شکم ماهی میتواند طور دیگری پیش آید. عبارت صَاحِب‌ِ الْحُوت‌ِ می تواند به معنای کسی که نهنگ و محتوایی دارد و در آن گم شده است.

 

فَاصْبِرْ لِحُکْم‌ِ رَبِّک‌َ وَ لاَ تَکُنْ‌ کَصَاحِب‌ِ الْحُوت‌ِ إِذْ نَادَی‌ وَ هُوَ مَکْظُوم‌ٌ (قلم: 48)

اکنون که چنین است صبر کن و منتظر فرمان پروردگارت باش، و مانند صاحب ماهى مباش  در آن زمان که با نهایت اندوه خدا را خواند. (48)

 

یونس در آن مقطع زمانی در محتوای نهنگ گم شد و این سردرگمی منجر به وارد شدن او به شکم نهنگ شد و اگر جزو تسبیح کنندگان نبود، تا زمان بعث در آن محتوا می ماند.

 

فَلَوْلاَ أَنَّه‌ُ کَان‌َ مِن‌َ الْمُسَبِّحِین‌َ (صافات: 143)

و اگر او از تسبیح‏کنندگان نبود ... (143)

 

لَلَبِث‌َ فِی‌ بَطْنِه‌ِ إِلَی‌ یَوْم‌ِ یُبْعَثُون‌َ (صافات: 144)

تا روز قیامت در شکم نهنگ (محتوایی که در پیش گرفته بود) مى‏ماند! (144)

 

البته خدای رحمان یونس را از آن مشکل نجات داد. خدا رسولانش را تنها نمی گذارد و آنان را نجات میدهد. حوت در عربی علاوه بر ماهی و نهنگ، به معنای موجودی بلعنده هم هست. نهنگ نماد بلعیدن است. هر چیزی گیرش بیاید چنان می بلعد که انگار از همان اول جزوی از وجود نهنگ بوده است. انسان در شکم نهنگ بلعیده میشود و در شکم نهنگ گم میشود. پرخوری در ظاهر نوعی خوردن است ولی در واقع پرخوری هم نوعی نهنگ است که انسان را می بلعد. انسان ابتدا فکر میکند که غذا میخورد ولی اگر پرخوری کند، در واقع غذا انسان را میخورد و در بیابان تغذیه گم میشود.

جهنمیان به ظاهر خیال میکنند که در سقر هستند؛ اما در واقع سقر آنان را بلعیده است. این موضوع ثابت میکند که افراد حتی بعد از مرگشان، در عالم مرگ تا روز قیامت در همان محتوا می مانند و همان پیوستگی را بصورت روانی ادامه میدهند، اگر چه از نظر کالبدی مرده اند؛ اما از نظر روانی به همان چرخه پیوستگی و محتوای روانی ادامه می‌دهند. بنابراین، فرد می‌تواند تا روز قیامت در همان حالت گم‌شده و بی‌هدف باقی بماند، زیرا خودش جلو این چرخه را نگرفته است. یونس در شکم ماهی، جلو این چرخه را گرفت و گفت:

 

وَ ذَا النُّون‌ِ إِذْ ذَهَب‌َ مُغَاضِبَاً فَظَن‌َّ أَنْ‌ لَن‌ْ نَقْدِرَ عَلَیْه‌ِ فَنَادَی‌ فِی‌ الظُّلُمَات‌ِ أَنْ‌ لاَ إِله‌َ إِلاَّ أَنْت‌َ سُبْحَانَک‌َ إِنِّی‌ کُنْت‌ُ مِن‌َ الظَّالِمِین‌َ (انبیاء: 87)

و ذا النون [یونس‏] را (به یاد آور) در آن هنگام که خشمگین (از میان قوم خود) رفت و چنین مى‏پنداشت که ما بر او تنگ نخواهیم گرفت (امّا موقعى که در کام نهنگ فرو رفت،) در آن ظلمتها (ى متراکم) صدا زد: « (خدایا!) جز تو معبودى نیست! منزّهى تو! من از ستمکاران بودم!

 

به این طریق میتوان نتیجه گرفت که اگر کسی جلو این محتواها و چرخه ها را نگیرد، در آن ذوب میشود و در آن حل میشود و حتی بعد از مرگ، در همان محتوا می ماند و در روز بعث، وارد سقر میشود. انسان در همان چیزی که ذوب می‌شود، می‌ماند. در اینجا اهمیت نماز مشخص میشود. نماز از ذوب شدن افراد در محتوا جلوگیری میکند. در یک فیلمی، یک ویروس مخرب منتشر شد و خاصیت این ویروس طوری بود که به هر کسی سرایت می کرد، از نظر جسمی و ذهنی او را با هیولای اصلی متحد میکرد. بدون نماز، فرد در هیولایی به نام سقر هضم میشود و با آن یکی میشود.

بدون نماز، فرد در چرخه مصرف و تکرار می‌ماند. همانطور که در قسمتهای قبلی گفتیم، نماز یک سیستم نهی کننده و دفاعی علیه ذوب شدن در محتواست. که اگر نباشد، افراد در محتوا (شکم نهنگ) ذوب و گم میشوند و در نهایت در جهنم جزوی از محتوا می گردند. این همان هیزم شدن است. طبق فرموده قرآن، جن و انس هیزم جهنم خواهند بود. نماز جهت دارد، پس در مکان مشخص هستید و همچنین زمانهای مشخصی دارد، پس زمان را هم دارید و پس در زمان و مکان گم نمی شوید.

بعضی ها مدیتیشن را برای رهایی از این مشکل ایجاد کردند. اما مدیتیشن نوعی دیگر از غرق شدن در محتواست. مدیتشین غرق شدن در خود است، یک تکرار بی معنی در خودپردازی ذهنی.

پیامبر ابراهیم در محتوای اجتماعی زمان خودش، سه روش جالب را انتخاب کرد و به این طریق نگذاشت که در آن محتواهای غلط غرق شود.

 

ابتدا عزلت انتخاب کرد (أَعْتَزِلُکُم‌ْ) و بعد لفت ایدئولوژیک زد و گفت : إِنِّی‌ ذَاهِب‌ٌ إِلَی‌ رَبِّی‌؛ در نهایت لفت فیزیکی هم زد و گفت: إِنِّی‌ مُهَاجِرٌ إِلَی‌ رَبِّی‌.

 

وَ أَعْتَزِلُکُم‌ْ وَ مَا تَدْعُون‌َ مِنْ‌ دُون‌ِ الله‌ِ وَ أَدْعُو رَبِّی‌ عَسَی‌ أَنْ لاَ أَکُون‌َ بِدُعَاءِ رَبِّی‌ شَقِیَّاً (مریم: 48)

و از شما، و آنچه غیر خدا مى‏خوانید، کناره‏گیرى مى‏کنم و پروردگارم را مى‏خوانم و امیدوارم در خواندن پروردگارم بى‏پاسخ نمانم!

 

وَ قَال‌َ إِنِّی‌ ذَاهِب‌ٌ إِلَی‌ رَبِّی‌ سَیَهْدِین‌ِ (صافات: 99)

(او از این مهلکه بسلامت بیرون آمد) و گفت: «من به سوى پروردگارم مى‏روم، او مرا هدایت خواهد کرد! (99)

 

فَآمَن‌َ لَه‌ُ لُوط‌ٌ وَ قَال‌َ إِنِّی‌ مُهَاجِرٌ إِلَی‌ رَبِّی‌ إِنَّه‌ُ هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیم‌ُ (عنکبوت: 26)

و لوط به او [ابراهیم‏] ایمان آورد، و (ابراهیم) گفت: من بسوى پروردگارم هجرت مى‏کنم که او صاحب قدرت و حکیم است!

 

پس برای هر گونه ترک محتوایی، هم عزلت اولیه و بعد لفت ایدئولوژیک لازم است و در نهایت لفت فیزیکی.  یعنی باید کامل محتوای غلط را ترک کرد. مصلحان کسانی هستند که محتواهای غلط و خطرناک را افشا میکنند.

جادوی شیاطین (قسمت 218) رشد معنوی (21) نماز و سبک زندگی (16) فنگ شوئی (5) ساده سازی(2)

 

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جادوی شیاطین (قسمت 218)

رشد معنوی (21)

نماز و سبک زندگی (16)

فنگ شوئی (5)

ساده سازی(2)

 

 

خوشبختی و رستگاری واقعی در این است که نفس خود را پاک کنیم و از آلودگی دورش نگه داریم (قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَکَّاهَا وَ قَدْ خَاب‌َ مَنْ‌ دَسَّاهَا ). مردم خیلی به سِت بودن لباس و وسائلشان اهمیت میدهند. در حالی که سِت بودن با نظم رحمانی از هر چیزی مهمتر است. وقتی در تابستان همیشه کولر روشن است، یعنی با تابستان سِت نیستیم؛ یعنی با فصلهای رحمانی سِت نیستیم.

پس نظمی که خدا معرفی می فرمایند، همان سبک و استایل زندگی است که طی دستورات قرآن، بیان شده است. خدای رحمان از چیدمان اشیاء صحبت نکرده است. زیرا چیدمانی که خدا منظورش است، بالاتر از طرز چینش چند میز و صندلی است. چیدمان و سبک زندگی قرآنی برای زندگی؛ پندار نیک + کردار نیک+ گفتار نیک+ توحید + تعادل + فروتنی + عدالت + قناعت است. کسانی که نماز نمی خوانند، سراغ فنگ شوئی و مدیتیشن و یوگا و سایر معنویتهای غلط می روند. بدون نماز، برای هر انسانی این نیازها پیدا میشود. یکی بود که نماز نمی خواند، بعد از مدتی گفت که خانه شان جن پیدا کرده و او هم رفت و یکی را آورد که جنها را بیرون کند. فردی که آمد، چند دعا و وِرد خواند و به خیال خود جنها را بیرون کردند. فرد میگفت که حالا خیلی حس خوبی داریم و خیالمان راحت است. این نمونه خوبی از فنگ شوئی است. زیرا افراد کاری را انجام میدهند که هیچیش مشخص نیست و همه چیزش مبهم است. آنها قطعا در آینده به مشکلات بزرگتری بر می خورند. مگر ممکن است که آدمی، رفتار و گفتار و پندارش را تغییر ندهد، نماز نخواند و با خدا ارتباط نداشته باشد و قدمی در معنویت برندارد، ولی مشکلاتش حل شود! این است که بشر در حل مشکلات معنوی به کاهدان زده است و سوراخ دعا را گم کرده است.

آدمیان برای اینکه بگریند و بخندند، میتوانند از گاز اشک آور و یا گاز خنده آور هم استفاده کنند. اما خدا می فرماید که گریه واقعی فقط در حین سجده به خدای رحمان پیش میاید.

زندگی بین زوجها، به اهرم بازی تبدیل شده است. مهریه یک رسم مهرپرستی است که به عنوان یک نوع اهرم فشار در بین ازواج اجرا میشود.  زوجین بجای جاری کردن مودت و رحمت در بین خود، از مهریه و اهرمهای دیگر برای زندگی استفاده میکنند. مثلا میگویند که اگر این کار را نکنی، مهریه را به اجرا می گذارم. اینها زندگی ها را از حالت سادگی خارج میکند و ارتباطات را پیچیده و قانونی میکنند و اصلا لذت بخش نیست. مودت و رحمت ساده است ولی عشق پیچیده است. ای کاش هر سال یک هفته یا یک ماه در زندگی انسانها بود که در آن روزها، قوانین پیچیده فراموش میشد و زندگی ساده میشد؛ تا مردم بفهمند که همه چیز در حالت ساده ترش قشنگ است.

هنوز بشر به این نتیجه نرسیده است که دل خوشی ‌های ساده، معادلات پیچیده زندگی را حل میکند. این سادگی است که مشکلات پیچیده را حل میکند و پیچیدگی حتی مشکلات ساده را هم حل نمی کند و بلکه آنها را پیچیده تر میکند.

اعتراف به گناه نزد خدای عالمیان، اولین قدم برای طهارت است. ایوب به گناهش اعتراف کرد و بعد خودش را در مسیر درمان رحمانی قرار داد. زیرا اولین قدم برای درمان، ساده سازی کردن شرایط است.

 

وَاذْکُرْ عَبْدَنَا أَیُّوب‌َ إِذْ نَادَی‌ رَبَّه‌ُ أَنِّی‌ مَسَّنِی‌َ الشَّیْطَان‌ُ بِنُصْب‌ٍ وَ عَذَاب‌ٍ (ص: 41)

و به خاطر بیاور بنده ما ایّوب را، هنگامى که پروردگارش را خواند (و گفت: پروردگارا!) شیطان مرا به رنج و عذاب افکنده است. (41)

 

خدای رحمان می فرمایند که لباسها را تمیز نگه دارید. در اینجا منظور فقط شستن با پودر لباس شویی نیست، بلکه نوشته های روی لباس، طرح روی لباس و خیلی مسائل دیگر هم در طهارت موثر هستند.

 

وَ ثِیَابَک‌َ فَطَهِّرْ (مدثر: 4)  و لباست را پاک کن

 

هر آنچه که به آدمی وصل میشود، باید از هر گونه رجز، رجس و مظاهر شرک پاک باشد. لباس آدمی باید ساده باشد، تا که نشانگر شخصیت واقعی او باشد. سادگی در لباس، یعنی لباس هیچ گونه ایدئولوژیی نداشته باشد. لباسهای شعار دار اصلا جالب نیست و بلکه ساده نیست و صاحبش اذیت میشود. روی ماشین، جملاتی نوشته میشود که آن جملات هم باید طهارت داشته باشند و با شخصیت صاحب لباس و یا ماشین هماهنگ باشند.

زن و مرد مثل لباسند برای هم (هُن‌َّ لِبَاس‌ٌ لَکُم‌ْ وَ أَنْتُم‌ْ لِبَاس‌ٌ لَهُن‌َّ). اگر یکی از آنها لباس خیلی متفاوتی از دیگری بپوشد، شخصیت دیگری را زیر سوال می برد. همسران باید در ساده سازی همدیگر را کمک کنند، نه اینکه همدیگر را وارد پیچیدگیها کنند. آنان دیگر محبتهای ساده را نمی پذیرند و حتما باید همراه با پول باشد. روابط را پیچیده کرده اند. از زمانی که سادگی ها رفت، ازدواجها کم شد. جوانها ازدواج نمی کنند، زیرا تحمل این همه پیچیدگی را ندارند.

در زندگی هیچ لذتی بزرگتر از غلبه بر پیچیدگی ها وجود ندارد. خدای رحمان کارهای ساده را توصیه میکند. بخشش بهتر از قصاص است، زیرا ساده تر است و آدمی سبکتر میشود. وقتی یک چیز پیچیده ای را ساده می کنید، سبکتر و خالی می شوید. تخلیه روانی در اصل به معنای چرخش از پیچیدگی به سمت سادگی است. برخلاف مدیتیشن و فنگ شوئی، که با پیچیدن کارها، میخواهند خود را تخلیه کنند.

بزرگترین شادی های زندگی ما، بخاطر سادگی بوجود آمده اند. برای تنفر و حسادت و کینه باید پیچیده باشی، ولی بخشش و رحم کردن ساده است. وقتی ساده باشید، مشکلات پیش آمده هم ساده حل خواهند شد. وقتی ساده باشید و فریب بخورید، از آنجا که در پیچیدگی نیستید، یک تجربه همیشگی و ماندگار بدست آورده اید. اما فریب خوردن در پیچیدگی، زیاد مشخص نیست و پیچیده هم حل خواهد شد و حتی ممکن است متوجه نباشید که فریب خورده اید.

انسانها سادگی را دوست ندارند و به همین خاطر نقابهایی تحت عناوین مختلف میزنند. آنان درک نکرده اند که خنده و گریه و شادی از سادگی میاید. وقتی ساده باشی، خیلی کم هزینه می خندی و خیلی کم هزینه تر خوشحال می شوی. برای خنداندن یک فرد پیچیده، باید کارشناس جوک و استندآپ کمدی بیاورید.

دعاهای قرآن را که بخوانید، متوجه خواهید شد که سادگی در آنها موج میزند. افراد ساده، نقش بازی نمی کنند و به همین خاطر خودِ خودشان هستند و هرگونه خوشحالی و شادی را فورا می گیرند. اما افرادی که پیچیده اند، نقشهای پیچیده و یا نقش دیگری را بازی میکنند و آنها را نمی شود به سادگی خوشحال کرد و حتی نمی توان آنان را به سادگی گریاند. کسانی که وارد پیچیدگی ها می شوند، اکثرا در نقش خودشان نیستند و از افراد دیگری تقلید میکنند. بعد از مدتی برای گریه و خنده هم باید پول داد.

تغییرات تدریجی و منفی جامعه خودمان را دیدیم. زمانی مردم با ساده ترین جملات و حرکات خوشحال میشدند. بعد از مدتی، استندآپ کمدی و کنسرتهای مختلف برگزار کردند تا مردم را بخندانند. اینها نشان از آن دارد که مردم پیچیده شده اند و سادگی خود را از دست داده اند. وقتی آدمیان پیچیده شوند، دیگر مشکلاتشان هم ساده حل نمیشود و بلکه اکثرا به دادگاه و وکیل نیاز پیدا میکنند و همه چیز پیچیده تر میشود.

اگر آدمی ساده است، باید از درون و برون ساده باشد؛ نه اینکه ظاهرا ساده و لی در نهان پیچیده باشد؛ که اینها نوعی نفاق است. این تعریف نفاق به سبک سادگی و پیچیدگی است.

آنچه در گذشته با یک جمله ساده یا یک حرکت ساده، خوشحالمان می کرد، امروز نیازمند برنامه های مخصوص است. خوشحال شدن هم پولی شده است. انسان برای خوشحال شدن هم نیازمند برنامه ها و کنسرتها شده است. به این طریق کنترل خنده و گریه خود را هم از دست داده اند. خوشحال شدن به یک کالای گران قیمت تبدیل شده است.  

خود قرآن هم ساده شده است. این ثابت میکند که کلام ساده تاثیر بیشتری دارد و کلام پیچیده کارا نیست. قرآن ساده شده  است و قطعا به سوی سادگی هم دعوت میکند.

 

وَ لَقَدْ یَسَّرْنَا الْقُرْآن‌َ لِلذِّکْرِ فَهَل‌ْ مِنْ‌ مُدَّکِرٍ (قمر: 17)

ما قرآن را براى تذکّر آسان ساختیم آیا کسى هست که متذکّر شود؟!

 

بوی ربات شدن میاید. وقتی خوشحال شدن نیازمند کنسرت، استندآپ کمدی یا تبلیغات باشد، نشان از این دارد که انسان به سمت کنترل خنده از بیرون حرکت کرده است. خنده و گریه یک امر طبیعی هستند ولی اکنون به یک امر مصنوعی تبدیل شده اند. باید داستان بگویی تا که دیگران احساساتشان تحریک شود و بخندند و یا گریه کنند. تنها با بازگشت به سادگی و اخلاص، می‌توانیم دوباره طبیعی بخندیم و  گریه کنیم. پیامبر ابراهیم خیلی خوب درک کرده بود که خنده و گریه واقعی فقط در بندگی خدای رحمان پیش میاید.

 

وَ أَنَّه‌ُ هُوَ أَضْحَک‌َ وَ أَبْکَی‌ (نجم: 43) و اینکه اوست که خنداند و گریاند

 

وقتی در جامعه ای برای خندیدن، به کنسرت و کانال جوک نیاز شد، نشانه آن است که از سادگی  خود فاصله گرفته‌ایم و پیچیده شده ایم. از روی جمله پیامبر ابراهیم که باید آن را با آب طلا نوشت؛ میتوان فهمید که چنین جامعه ای پیچیده شده است و همه کارها خراب شده است و لذتهای ساده از بین رفته است.

مشکلات و مصیبتها، برای این است که انسانها در حین مشکلات و مصیبتها، انتخابهای کمتری داشته باشند و ساده تر و سبک بال تر  شوند تا که بلکه راه درست را انتخاب کنند.

 

وَ لَنَبْلُوَنَّکُم‌ْ بِشَی‌ْءٍ مِن‌َ الْخَوْف‌ِ وَالْجُوع‌ِ وَ نَقْص‌ٍ مِن‌َ الْأَمْوَال‌ِ وَالْأَنْفُسِ وَالَّثمَرَات‌ِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرِین‌َ (بقره: 155)

قطعاً همه شما را با چیزى از ترس، گرسنگى، و کاهش در مالها و جانها و میوه‏ها، آزمایش مى‏کنیم و بشارت ده به استقامت‏کنندگان!

 

وَ لَقَدْ أَخَذْنَا آل‌َ فِرْعَوْن‌َ بِالسِّنِین‌َ وَ نَقْص‌ٍ مِن‌َ الثَّـمَرَات‌ِ لَعَلَّهُم‌ْ یَذَّکَّرُون‌َ (اعراف: 130)

و ما نزدیکان فرعون (و قوم او) را به خشکسالى و کمبود میوه‏ها گرفتار کردیم، شاید متذکر گردند!

 

خود جمله مهم لا اله الا الله یک قاعده ساده سازی شده است. فقط به یک خدا دل ببند. شیطان اقرار میکند که فقط بر بندگان مخلص خدا (ساده شده) دسترسی ندارد.

 

قَالَ رَبِّ بِمَا أَغْوَیْتَنِی لأزَیِّنَنَّ لَهُمْ فِی الأرْضِ وَلأغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ ﴿٣٩﴾ إِلا عِبَادَکَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِینَ ﴿٤٠﴾ قَالَ هَذَا صِرَاطٌ عَلَیَّ مُسْتَقِیمٌ ﴿٤١﴾ إِنَّ عِبَادِی لَیْسَ لَکَ عَلَیْهِمْ سُلْطَانٌ إِلا مَنِ اتَّبَعَکَ مِنَ الْغَاوِینَ ﴿٤٢﴾

گفت: «پروردگارا! چون مرا گمراه ساختى، من (نعمتهاى مادى را) در زمین در نظر آنها زینت مى‏دهم، و همگى را گمراه خواهم ساخت، مگر بندگان مخلصت را.

فرمود: )این راه مستقیمى است که بر عهده من است(

که بر بندگانم تسلط نخواهى یافت; مگر گمراهانى که از تو پیروى مى‏کنند.

 

شیطان بر بندگان مخلص دسترسی ندارد. بندگان مخلص همان بندگان ساده هستند. در آیات از کلمه سلطان برای این منظور استفاده می کند(لَیْسَ لَکَ عَلَیْهِمْ سُلْطَانٌ). سلطان از ریشه سلطه گری میاید. کسی که بنده ساده و مخلص خدا باشد، دیگر هیچ راهی برای تسلط یافتن بر او نیست؛ دیگر هیچ انس و جنی نمی تواند بر او مسلط شود. سادگی و اخلاص بطور اتوماتیک آدمی را در صراط مستقیم نگه میدارد و احتمال لغزش را به صفر می رساند.

پرخوری هم نوعی پیچیدگی است. یکی از روشهای درمان، ساده سازی غذاهاست. خیلی از بیماریها بخاطر غذاهای پیچیده و اشباع شده بوجود میاید که با ساده سازی تغذیه، درمان میشوند. انسان اگر از پیچیدگیها نجات یابد، نجات می یابد. خیلی از بیماریهای جسمی و روانی با ساده سازی تغذیه و ورودی های روانی، درمان می شوند.

فقط دعاهایی که ساده هستند، نزد خدا قابل پذیرش هستند. موسی خطاب به خدای رحمان گفت: پروردگارا! هر خیر و نیکى بر من فرستى، به آن نیازمندم! این جمله بسیار ساده بود. بعد از چند روز، خدا به موسی، کار و مسکن و همسر داد. اگر موسی دعایش را پیچیده میکرد، برآورده نمی شد. موسی نگفت که پروردگارا همسری با این خصوصیات و زیبایی، یک کار پردرآمد و یک خانه دو خوابه برایم فراهم کن.

 

فَسَقَی‌ لَهُمَا ثُم‌َّ تَوَلَّی‌ إِلَی‌ الظِّل‌ِّ فَقَال‌َ رَب‌ِّ إِنِّی‌ لِمَا أَنْزَلْت‌َ إِلَیَّ‌ مِن‌ْ خَیْرٍ فَقِیرٌ (قصص: 24)

موسى براى (گوسفندان) آن دو آب کشید سپس رو به سایه آورد و عرض کرد: «پروردگارا! هر خیر و نیکى بر من فرستى، به آن نیازمندم!

 

فقط دعاهای ساده (مخلصانه) قابل قبول واقع میشوند، نه به این خاطر که خدا نتواند دعاهای پیچیده را محقق کند؛ بلکه به این خاطر که دعاهای ساده موافق نظام رحمانی هستند. خدای رحمان طبق نظام رحمانی دعاها را جواب میدهد. انسان فطرتا ساده آفریده شده است و فقط با رویه ای مخلصانه و ساده میتواند از نظر روحی روانی اقناع شود. نظام رحمانی، آدمیان مخلص و ساده را دوست دارد، زیرا طبق آن عمل میکنند.

 

إِن‌َّ الَّذِین‌َ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَات‌ِ سَیَجْعَل‌ُ لَهُم‌ُ الرَّحْمَن‌ُ وُدَّاً (مریم: 96)

مسلّماً کسانى که ایمان آورده (پندار نیک) و کارهاى شایسته (کردار نیک) انجام داده‏اند، خدای رحمان محبّتى براى آنان در دلها قرار مى‏دهد!

 

طبق آیه فوق، پندار نیک و کردار نیک؛ دو شرط لازم برای دوستی با نظام رحمانی است. کسی که این دو شرط را نداشته باشد، قادر به درک مودت در نظام رحمانی نخواهد شد. لذت واقعی زندگی را فقط میتوان در این راه چشید و لاغیر.

خدای رحمان طبق نظامی که بر پایه رحمت، سادگی و صداقت استوار است، دعاها را پذیرفته و محقق میکند. این نظام، نه به دلیل محدودیت قدرت خدا، بلکه به دلیل همخوانی ذاتی دعاهای ساده با فطرت انسانی است. زیرا در حقیقت، درخواستهای پیچیده، درخواست واقعی نیستند و نیاز واقعی نیستند. فرض کنید یکی از خدا می خواهد که یک ماشین گران قیمت یا خانه ای گران به او بدهد. این دعا، درخواست و نیاز واقعی دعا کننده نیست، زیرا از فطرت سالم بیرون نیامده است.

دعاهای پیچیده و مصنوعی، گاهی اوقات نشانه تعلق به دنیایی دیگر، خیالاتی بودن، و نشانه تاثیر پذیرفتن از دیگران است. فرض کنید یک گروگانگیر، تعدادی را گروگان می گیرد. گروگانگیر از طریق گروگانها، باج میخواهد و حتی ممکن است که بعضی خواسته ها را از زبان گروگانها بیان کند. به این طریق چیزی که از زبان گروگان گفته میشود، خواسته قلبی و واقعی او نیست. چیزی که نه از قلب، بلکه از فشار اجتماعی و چشم و هم چشمی بیرون می آید و خواسته واقعی و فطری دعاکننده در آن نیست؛ اگر دعا از تاثیرات خارجی و انتظارات غلط اجتماعی سرچشمه بگیرد، دیگر نماینده قلب و فطرت نیست، بلکه نمونه‌ای از فریب اجتماعی است. فرض کنید کودکی از والدینش، یک اسباب بازی برقی میخواهد که خطر برق گرفتگی در آن است. والدین باید از این خواسته کودک، چشم پوشی کنند. فردی که خواسته غیرمنطقی از خدا دارد، در نظام رحمانی به خواسته اش نمی رسد؛ زیرا او از نظر معنوی هنوز کودک و رشد نیافته است. این نوع دعاها در سایه فطرت نیستند و حالت تصنعی دارند. فرقی ندارد که این دعا به زبان فصیح گفته شده باشد یا با لکنت، باز تصنعی است و طبق فطرت نیست. اکثر انسانها در این نوع خواسته ها به کودک درون بر میگردند که عملا غیرواقعی و خطرناک است.

 

فَأَقِم‌ْ وَجْهَک‌َ لِلدِّین‌ِ حَنِیفَاً فِطْرَت‌َ الله‌ِ الَّتِی‌ فَطَرَ النَّاس‌َ عَلَیْهَا لاَ تَبْدِیل‌َ لِخَلْق‌ِ الله‌ِ ذَلِک‌َ الدِّین‌ُ الْقَیِّم‌ُ وَ لَکِنَّ‌ أَکْثَرَ النَّاس‌ِ لاَ یَعْلَمُون‌َ (روم: 30)

پس روى خود را متوجّه آیین خالص پروردگار کن! این فطرتى است که خداوند، انسانها را بر آن آفریده دگرگونى در آفرینش الهى نیست این است آیین استوار ولى اکثر مردم نمى‏دانند!

 

إِنِّی‌ وَجَّهْت‌ُ وَجْهِی‌َ لِلَّذِی‌ فَطَرَ السَّمَاوَات‌ِ وَالْأَرْض‌َ حَنِیفَاً وَ مَا أَنَا مِن‌َ الْمُشْرِکِین‌َ (انعام: 79)

من روى خود را به سوى کسى کردم که آسمانها و زمین را آفریده من در ایمان خود خالصم و از مشرکان نیستم!

 

صبر و نماز هم روال ساده ای هستند. نماز از حرکات بیس و ساده قیام، رکوع و سجود تشکیل شده است و مثل مدیتیشن نیست که از پیچیدگی درست شده باشد. وقتی صبر می کنید، یعنی منتظر یک روال ساده هستی و در این مدت تن به پیچیدگی نمی دهید. اما وقتی نماز و صبر بکار نگیرید، وارد پیچیدگی می شوید.

به این طریق انسانها باید به روال سادگی برگردند:

 

پندار ساده، کردار ساده، گفتار ساده

پندار خالصانه، کردار خالصانه ، گفتار خالصانه

دوری از پندار پیچیده، کردار پیچیده ، گفتار پیچیده

 

مردم معانی و مفاهیم را از بین برده اند. مثلا مفهوم سلام را از بین برده اند. وقتی به کسی میگوئی خسته نباشید، این به معنای سلام هم هست. باید گزینه ها را کم کنید و گرنه نمی توانید راه صحیح را انتخاب کنید. روش کم کردن گزینه ها در جهان مادی، فقط با تقوا و اجتناب بدست میاید.

 

وَالَّذِین‌َ یَجْتَنِبُون‌َ کَبَائِرَ الْإِثْم‌ِ وَالْفَوَاحِش‌َ وَ إِذَا مَا غَضِبُوا هُم‌ْ یَغْفِرُون‌َ (شوری: 37)

همان کسانى که از گناهان بزرگ و اعمال زشت اجتناب مى‏ورزند، و هنگامى که خشمگین شوند عفو مى‏کنند.

 

الَّذِین‌َ یَجْتَنِبُون‌َ کَبَائِرَ الْإِثْم‌ِ وَالْفَوَاحِش‌َ إِلاَّ اللَّمَم‌َ إِن‌َّ رَبَّک‌َ وَاسِع‌ُ الْمَغْفِرَة‌ِ هُوَ أَعْلَم‌ُ بِکُم‌ْ إِذْ أَنْشَأَکُمْ‌ مِن‌َ الْأَرْض‌ِ وَ إِذْ أَنْتُم‌ْ أَجِنَّة‌ٌ فِی‌ بُطُون‌ِ أُمَّهَاتِکُم‌ْ فَلاَ تُزَکُّوا أَنْفُسَکُم‌ْ هُوَ أَعْلَم‌ُ بِمَن‌ِ اتَّقَی‌ (نجم: 32)

همانها که از گناهان بزرگ و اعمال زشت دورى مى‏کنند، جز گناهان صغیره (که گاه آلوده آن مى‏شوند) آمرزش پروردگار تو گسترده است او نسبت به شما از همه آگاهتر است از آن هنگام که شما را از زمین آفرید و در آن موقع که بصورت جنینهایى در شکم مادرانتان بودید پس خودستایى نکنید، او پرهیزگاران را بهتر مى‏شناسد!

 

یَا أَیُّهَا الَّذِین‌َ آمَنُوا اتَّقُوا الله‌َ حَق‌َّ تُقَاتِه‌ِ وَ لاَ تَمُوتُن‌َّ إِلاَّ وَ أَنْتُمْ‌ مُسْلِمُون‌َ (آل‌عمران: 102)

اى کسانى که ایمان آورده‏اید! آن گونه که حق تقوا و پرهیزکارى است، از خدا بپرهیزید! و از دنیا نروید، مگر اینکه مسلمان باشید! (باید گوهر ایمان را تا پایان عمر، حفظ کنید!)

 

یَا أَیُّهَا الَّذِین‌َ آمَنُوا اتَّقُوا الله‌َ وَ کُونُوا مَع‌َ الصَّادِقِین‌َ (توبه: 119)

اى کسانى که ایمان آورده‏اید! از (مخالفت فرمان) خدا بپرهیزید، و با صادقان باشید!

 

در این جهان مادی، تصمیم‌گیری های ما تحت تاثیر اجتماع و احساسات قرار می گیرد. اینها گزینه های زیادی را در اختیار دارند. کسی که نتواند تعداد این گزینه ها را برای خود کاهش دهد؛ قادر به تصمیم گیری نیست و حیران می ماند. تقوا و اجتناب از گزینه های منفی، تصمیم گیری در مورد انتخاب گزینه های بعدی را ساده تر میکند. به این طریق ساده سازی میشود و علاوه بر آن، فرد کنترل بهتری بر اوضاع دارد. تقوا داشته باشید، تا تعداد گزینه ها برایتان کم شود و راحت انتخاب کنید و از نظر معنوی رشد کنید و به مراحل بعدی بروید. رشد معنوی در انتخاب آگاهانه بدست میاید.

 

جادوی شیاطین (قسمت 217) اژدها (1) ناقه = اژدها

 

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جادوی شیاطین (قسمت 217)

اژدها (1)

ناقه = اژدها

 

مدتی پیش، بچه ام یک کارتن در مورد اژدها نگاه میکرد، منم با او نگاه می کردم. در آن کارتن اژدها خیلی مهربان بود و مظلوم. اژدها از آب و طبیعت آنجا محافظت میکرد. در آن لحظه یاد ناقه قوم صالح افتادم که در آنجا آب بین قوم ثمود و ناقه تقسیم شده بود. پیش خود گفتم که یک ناقه چطوری میتواند نصف آب یک شهر را بخورد. همان لحظه به ذهنم خورد که به احتمال قوی این ناقه یک شتر نبوده است و بلکه یک اژدها بوده است. وقتی بعدا ریشه کلمه ناقه را جستجو کردم، متوجه شدم که دقیقا همین طور است.  این مطلب برای اولین بار است که بیان میشود و مطمئنم بعضی افراد این سخن مرا به باد تمسخر می گیرند.

واژه ناقا یا ناگا (nāga) یک کلمه سانسکریتی است (नाग) که تلفظ دقیقش /naːɡaː/ است؛ به معنای اژدها که یک حیوان آبی خاکی است. با توجه به سهم آب زیادی که این ناقه به او اختصاص داده شده بود، ثابت میشود که ناقه قوم ثمود، شتر نبوده است و بلکه یک اژدها بوده است. اینکه اژدها چه نوع جانوری بوده است، برای ما واضح نیست و شاید موجودی شبیه دایناسورها بوده است.

طبق شواهد علمی ثابت شده است که دایناسورها جانورانی واقعی بودند که در طول تاریخ وجود داشته اند. اما بعدا مردمان از روی شکل این جانداران، داستانهای زیادی ساختند و موجودی بنام اژدها را مطرح کردند. اژدها موجودی افسانه‌ای است که در فرهنگ‌های مختلف به‌صورت نمادین و تخیلاتی ظاهر می‌شود. اژدها نتیجه تخیل انسان، اساطیر و ترس‌های فرهنگی است، در حالی که دایناسورها موجوداتی واقعی بودند که مدتها روی زمین زیسته اند و البته طی یک حادثه بزرگ از بین رفتند. شیر جنگل، با شیری که انسان در خیال خود ساخته است، خیلی فرق دارد. شیر جنگل یک حیوان است و شکار میکند و زندگی جانوری خودش را دارد. اما شیری که در داستانهای انسانها مطرح شده است، یک شیر اساطیری است که پادشاه جنگل است و نماد شجاعت و دلیری است. این شیر اساطیری حتی به پرچمهای کشورها هم رخنه کرده است و به عنوان نماد شجاعت و جنگاوری بکار رفته است.

اما در بعضی جاها، این حیوان اساطیری شیر نیست و بلکه اژدهاست. مثلا در چین، مردم بجای شیر، به اژدها به عنوان حیوان محبوب و اساطیری خود نگاه میکنند. اژدها در چین و شرق آسیا گاهی به عنوان نماد توازن طبیعی، محافظت از آب و دریاچه ها و چشمه ها هم بکار می رود. بعد از آن، کنجکاو شده و کلمه "ثمود" را بررسی کردم، فهمیدم که این کلمه هم یک لغت سانسکریتی است با عنوان اصلی samudra با معنای دریا و دریاچه.

پس قوم ثمود قومی بوده اند که در کنار دریاچه زندگی می کرده اند و به احتمال زیاد، تمدن رود سند، همین قوم ثمود بوده اند. ناقه ای که برای آنان از دل کوهستان بیرون آمد، اژدها بوده است و نه شتر.

این اژدها یک حیوان آبی خاکی بوده است و طوری بود که یک روز تمام (یا شاید چندین ساعت) باید در داخل آب می بوده است و در آن زمان کسی نمی بایست به او نزدیک می شد و نمی بایست مزاحم او می شد. این سبک زندگی او بوده است و این حیوان خطری برای مردم نداشته است و احتمالا گیاه خوار هم بوده است. جداسازی آبشخور حیوان که در داستان قوم ثمود مطرح میشود، ثابت میکند که این حیوان اهلی نبوده است؛ در حالی که شتر یک حیوان اهلی است. جداسازی آب حیوانات وحشی اهمیت فراوانی دارد. زیرا بیشتر این حیوانات در حین آب خوردن نمی خواهند که با هیچ انسانی در این زمینه شریک باشند.

خدای رحمان در مورد حیوانی صحبت میکند که آن را ناقه نامیده است. قوم ثمود، از صالح میخواهند که اگر راست می گوید و از طرف خدا پیام دارد، ناقه ای از دل کوه بیرون آید. خواسته قوم ثمود اجرا میشود و ناقه(اژدها) از دل کوه بیرون می آید. اما یکی از خواص این ناقه این بوده است که نصف آب آنجا را تصرف میکرد. من هم ابتدا فکر میکردم که این حیوان، شتر بوده است ولی بعدا متوجه شدم که این حیوان شتر نبوده است. یکی از دلایل این مطلب، این است که کلمه ناقه در قرآن، هیچوقت به معنای شتر نیامده است. خدای رحمان در قرآن از کلمات ابل، جمل و بعیر برای شتر استفاده فرموده است. اما کلمه ناقه فقط در مورد حیوان قوم ثمود استفاده شده است. اینکه این حیوان نصف روز، آب را تصرف میکرده است، ثابت میکند که این حیوان غیر از شتر بوده است. حیوانات اهلی با انسان زندگی میکنند و آبشخور جداگانه ای ندارند. انعام که در قرآن ذکر شده است، حیوانات اهلی هستند که اتفاقا شتر هم یکی از آنهاست. اما حیوانات وحش محیط زندگیشان و آبشخورشان از محیط انسان جداست.

حیوانی که قوم ثمود از صالح خواستند، از دل کوه بیرون آید، حیوانی شبیه دایناسور بود. قوم ثمود به آن اژدها می گفتند. حیوان اساطیری که اقوام مختلف از آن صحبت کرده اند. زمان آب تنی و بازی با آب دریاچه، برای این حیوان چندین ساعت طول می کشید و در این زمان، نباید هیچ انسانی مزاحم او میشد. سیستم زندگی این حیوان اینطوری بود که باید چندین ساعت در دریاچه می بود و کسی هم نمی بایست به آنجا نزدیک می شد. این خاصیت حیات وحش است که انسان برای آن احترامی قائل نیست. اما قوم ثمود آن را کشتند. حتی یک اژدها هم از پس انسان بر نیامد و در مقابل انسان کم آورد.

ناقه به معنای اژدهاست که یک حیوان آبی خاکی بود. بنابراین کلمه ناقه یک کلمه عربی نیست و بلکه یک کلمه سانسکریتی است به معنای اژدها. خدای رحمان این کلمه را بجای شتر استفاده نفرموده است و بلکه منظورش اژدها بوده است. کلمه "ناگ" در زبان‌های دیگر هم استفاده شده، مثلا در تایلندی و برمه‌ای برای اشاره به اژدهای افسانه ‌ای بکار رفته است. ناگا در تایلند موجودی مقدس محسوب می‌شود. این موجود بیشتر نماد آب و باران بوده است. در فرهنگ‌های هندی، بودایی و جنوب شرق آسیا، ناگاها (ناقه) به عنوان موجودات مقدس و نگهبانان آب‌های زیرزمینی شناخته می‌شوند. این ادعا که ناقه در اصل کلمه سانسکریتی است و نه عربی، و به معنای اژدهای آبی خاکی است، کاملا صحیح و مبتنی بر منابع زبان ‌شناسی است.

 به همین خاطر است که خدای رحمان در قرآن، به غیر از داستان ثمود، هیچ کجا از شتر، به عنوان ناقه استفاده نفرموده است. از کلمات ابل، جمل، بعیر استفاده شده است ولی از ناقه استفاده نشده است.

پس خیلی راحت نتیجه می گیریم که حیوانی که از دل کوه بیرون آمد، یک ناگا بوده است که همان اژدهای افسانه ای بوده است. در اساطیر هندویی و بودایی، ناگاها به عنوان نگهبانان آبهای زیرزمینی، رودخانه‌ها و دریاها شناخته می‌شوند. ناگاها (Nāga) به‌عنوان موجوداتی نیمی در آب و نیمی در خاک شناخته می‌شوند. ناگاها در بسیاری از رویدادهای حماسی و اعتقادات مربوط به آب، باروری، و محافظت از سواحل و دریاها، نیروهای پویای طبیعت حضور دارند. البته این ملتها از این موجودات، افسانه ساخته اند و معنای واقعی آن را منحرف کرده اند و آن را به الهه تبدیل کردند. اما قرآن معنا و خصوصیات واقعی این حیوان را بیان فرموده است. تقدس سازی از حیوانات در شرق جهان، از زمان ناقه صالح شروع شد.

شاید بعضی ها بگویند که صالح یک عرب بوده است و این چه ربطی به هندوها دارد؟ تمدن ثمود که همان تمدن رود سند است، گستره وسیعی داشته است و از شرق آسیا تا عربستان را هم شامل میشده است. خیلی از ما اسممان عربی است ولی عرب نیستیم. هیچ شاعر عربی حتی شعرای جاهلیت در مورد اژدهای زمان صالح نگفته اند و این ثابت میکند که این داستان مربوط به عربها نیست و بلکه مربوط به هندی هاست. چون غیرممکن است که حادثه مهمی مثل ظاهر شدن اژدها در میان عربها  رخ داده باشد، ولی هیچ نویسنده و شاعر عربی به آن اشاره نکند. تاریخ ثابت کرده است که این جور حوادث به مرور زمان به یک اسطوره تبدیل میشوند. این اتفاق در میان عربها نیفتاده است. اما در مذاهب شرقی، اژدها و محافظت از آبها به یک اسطوره تبدیل شده است. وقتی در میان قومی، یک حادثه مهم اتفاق بیفتد، در طول زمان به اسطوره تبدیل میشود. در میان عربها و غرب آسیا، چنین اسطوره ای وجود ندارد. اما در شرق آسیا، اژدها به عنوان یک اسطوره نسل به نسل از طریق آثار باستانی منتقل شده است. حتی در کتابهای هندو داستان شهری که اژدهایی را کشتند و بعد از آن عذاب بر آنها نازل شد هم آمده است. در این اسطوره، اژدها به عنوان نگهبان آب و آبهای زیرزمینی معرفی شده است. این داستان همان داستان صالح است.

بعد از نابودی قوم ثمود، کسانی که به صالح ایمان آورده بودند، باقی ماندند و تفکر صالح را به نسلهای بعد منتقل کردند. بعدا که آریایی ها وارد هند شدند، این نوع تفکر یکتاپرستی صالح و احترام به حیوانات و طبیعت را به تفکر چندخدایی تبدیل کردند و آن را منحرف کردند. مذهب هندوی فعلی، حاصل این تغییرات است. هندوها ابتدا یکتاپرست بودند و پیرو پیامبر صالح بودند. اما آریایی ها با ورود خود به هند، این پیامها را منحرف کرده و آن را به یک آئین چند خدایی و الهه گیری تبدیل کردند.

خدای رحمان در داستان ثمود، حق و حقوق حیات وحش را برای ما بیان فرمود ه اند. اینکه در آیه مشرب ناقه و مشرب انسان را از هم جدا میکند؛ این ثابت میکند که انسان نباید در حیات وحش دخالت کند و بلکه باید محیطی جداگانه و حفاظت شده برای حیوانات وحش در نظر گیرد و در آن دخالت نکند و آنان را راحت بگذارد تا طبق سیستم خود زندگی کنند. قوم ثمود بعد از قوم عاد آمدند. قوم ثمود فرهنگی شرقی داشتند. بعد از انقراض ناقه توسط این قوم، مردم جهان برای حیوانات وحش احترام زیادی قائل شدند و از آن افسانه ها ساختند؛ مخصوصا در هند و چین و سایر کشورهای شرقی؛ که آثار این احترام هنوز هم در میان فرهنگ مردمان شرق جهان مشخص است.  احترام و ترس از قدرت‌های غیرقابل کنترل طبیعت، نظراتی بود که بعد از انقراض اژدها بین مردم شرق زمین رواج یافت.

 آیاتی که در این مورد آمده است را بخوانیم و نکاتی که از داستان ثمود و ناقه بدست می آید، بسیار زیبا و آموزنده است. خدای رحمان با ذکر این داستان، حریم حیوانات و حیات وحش و طبیعت و محیط زیست را هم یادآور شده اند:

 

1-          ناقه یک شتر نبوده است و بلکه این کلمه در اصل یک لغت سانسکریتی است، به معنای اژدها. حیوانی که از دل کوه برون آورده شد، یک اژدها بوده است.

2-          این اژدها که از دل کوه بیرون آمد، یک حیوان آبی خاکی بوده است و در حین وارد شدن به آب، نسبت به آب حساس بود و از آب محافظت میکرد و نمیگذاشت کسی به دریا یا دریاچه یا هر منبع آبی نزدیک شود. به همین خاطر آب براساس روزها تقسیم بندی شد.

 

قَال‌َ هَذِه‌ِ نَاقَة‌ٌ لَهَا شِرْب‌ٌ وَ لَکُم‌ْ شِرْب‌ُ یَوْم‌ٍ مَعْلُوم‌ٍ (شعراء: 155)

گفت: «این ناقه‏اى است (که آیت الهى است) براى او سهمى (از آب قریه)، و براى شما سهم روز معیّنى است! (155)

 

3-          بنابراین آب می بایست بصورت نصف-نصف تقسیم میشد، در زمانهای مختلف. این نشان میدهد که انسان نباید در طبیعت حیات وحش دخالت کند. بلکه باید 50 -50 تقسیم شود. که اگر انسان به این حریم تجاوز کند، مثل این است که در زمان صالح به ناقه حمله کرده باشد. بشر ثابت کرده است که نمی تواند حیوانات وحش را تحمل کند، مادامی که منافعش در خطر باشد. قوم ثمود خیلی برایشان سخت بود که روزهای مشخصی را در اختیار ناقه بگذارند و خودشان را محدود کنند. آنها برای حیات وحش هیچ احترامی قائل نبودند.

4-          خدای رحمان به حیات وحش و محافظت شده خیلی اهمیت میدهد و حتی آن را آیه و نشانه ای از طرف خدا میداند و به همین خاطر آن را ناقه الله می نامد. حق و حقوق حیوانات فراموش شده است و کسی به آن توجه نمی کند. ملتهایی که حیوانات وحش را اذیت و شکار میکنند، بدون آن که خود بدانند، مثل قوم ثمود هستند.

5-          کشورهای آسیای شرقی در این زمینه بهتر از دیگران عمل کرده اند. مثلا در هند، استفاده از نایلونهای پلاستیکی محدود شده است و کسی نایلون پلاستیکی استفاده نمی کند ولی در کشورهای دیگر، تمام کوهها ودشتها پر است از نایلونهای پلاستیکی که عامل نابودی حیات وحش است. اینکه این کشورها این جور مسائل را رعایت میکنند، بخاطر وجود پیام صالح بوده است که تا حدی این پیام در میان آنان به یادگار مانده است. در ادامه توضیح داده میشود که در طول زمان، چرا پیام صالح در میان شرقی ها منحرف شد و کجای کار را اشتباه رفتند.

6-           خدای رحمان در آیه دیگری، به کسی که ناقه را شکار کرد، اشقی گفته است. یعنی شقی ترین و سنگدل ترین.

 

إِذِ انْبَعَث‌َ أَشْقَاهَا (شمس: 12)

آن گاه که شقى‏ترین آنها بپاخاست،

 

این ثابت میکند که ملتهایی که به حیات وحش و محیط زیست خویش احترام قائل نمی شوند و حدود آن را رعایت نمی کنند؛ همانند قوم ثمود هستند و به درجه نهایت شقاوت و سنگدلی رسیده اند. شکارهای بی رویه و غیرقانونی نمونه قوم ثمود است.

7-          تقسیم کردن آب بین انسان و حیات وحش، نشانه ایمان آن ملت است و از روی این میتوان متوجه ایمان آن مردمان شد.

 

وَ نَبِّئْهُم‌ْ أَن‌َّ الْمَاءَ قِسْمَة‌ٌ بَیْنَهُم‌ْ کُل‌ُّ شِرْب‌ٍ مُحْتَضَرٌ (قمر: 28)

و به آنها خبر ده که آب (قریه) باید در میانشان تقسیم شود، (یک روز سهم ناقه، و یک روز براى آنها) و هر یک در نوبت خود باید حاضر شوند! (28)

 

جهنمیان اعتراف میکنند که شقاوت در زندگی دنیوی بر آنها غلبه کرده بود. یکی از دلایل به جهنم رفتن، شکار بی رویه حیوانات و از بین بردن حیات وحش است.

 

قَالُوا رَبَّنَا غَلَبَت‌ْ عَلَیْنَا شِقْوَتُنَا وَ کُنَّا قَوْمَاً ضَالِّین‌َ (مؤمنون: 106)

مى‏گویند: «پروردگارا! بدبختى ما بر ما چیره شد، و ما قوم گمراهى بودیم!

 

8-          طغیان آدمها از روی عملکرد آنان با حیات وحششان مشخص میشود. قوم ثمود، ناقه که نماد حیات وحش بود را از بین بردند و از امتحانشان موفق بیرون نیامدند. طغیان یعنی روند طبیعی را قطع کردن. پس طاغوت کسانی هستند که روند طبیعی و رحمانی روشهای خدا را به هم میزنند.

 

کَذَّبَت‌ْ ثَمُودُ بِطَغْوَاهَا (شمس: 11)

قوم «ثمود» بر اثر طغیان، (پیامبرشان را) تکذیب کردند،

 

9-          قوم صالح قوم بی دینی نبوده اند. بلکه آنها خدا را قبول داشتند و حتی وقتی برای صالح نقشه می چیدند، همگی به خدا قسم میخورند و با هم متحد میشوند. این قوم شقاوت و کارهای زشت خویش را با نام خدا انجام میدادند. مردم شقاوت و سنگدلی خویش را به خدا ربط میدهند. مذهب غلط، مهمترین عامل سنگدلی و شقاوت انسانهاست.

 

قَالُوا تَقَاسَمُوا بِالله‌ِ لَنُبَیِّتَنَّه‌ُ وَ أَهْلَه‌ُ ثُم‌َّ لَنَقُولَنَّ لِوَلِیِّه‌ِ مَا شَهِدْنَا مَهْلِک‌َ أَهْلِه‌ِ وَ إِنَّا لَصَادِقُون‌َ (نمل: 49)

آنها گفتند: «بیایید قسم یاد کنید به خدا که بر او [صالح‏] و خانواده اش شبیخون مى زنیم (و آنها را به قتل مى‏رسانیم) سپس به ولىّ دم او مى‏گوییم: ما هرگز از هلاکت خانواده او خبر نداشتیم و در این گفتار خود صادق هستیم!» (49)

 

جالب است که آنها در پیمان نامه خود به خدا قسم می خورند، تا صالح و خانواده اش را نابود کنند ولی نمی خواهند مسئولیت قتلش را برعهده گیرند. این است که اینجور آدمهای به ظاهر مذهبی، کارهایی انجام میدهند ولی مسئولیتش را هم قبول نمی کنند و به این طریق نهاد پر از طغیان و دروغ و فریب خود را به نمایش میگذارند. اگر صالح فرد بدی بوده است، چرا بطور مخفیانه باید ترور شود و چرا در روز روشن محاکمه نشود؟ اگر در جامعه ای اینطوری رقبا را از بین بردند، قطعا بدانید که آن جامعه به حالت طغیان رسیده است.

10-  چند سال پیش یک فیلمی دیدم که یکی یک روباه را گرفته بود و داشت زجرکش میکرد و از این کار زشت خود فیلم هم گرفته بود. این نمونه ملتی است که به خدا ایمان ندارند و اگر چه در ظاهر خود را مسلمان می نامند. خدا به اسامی و ادعاها نگاه نمی کند و بلکه به عملکرد نگاه میکند. یا عده ای دیگر بودند که بخاطر بدست آوردن بزاق خفاش، خفاشها را می کشتند، زیرا براساس یک عقیده خرافی فکر میکردند که بزاق خفاش خوشبختی می آورد و یک سری عقاید چرت و پرت دیگر.

بچه ای که چوب در سوراخ مورچه ها میکند، را باید آموزش داد تا به حیات وحش و محیط زیست خویش احترام بگذارد. که سلامتی یک جامعه در حفظ محیط زیست آن است. در یک حیات وحش در یکی از کشورها، گرگها را بجای دیگری منتقل کردند، بعد از مدتی در پوشش جنگلی و رودخانه ای تغییرات منفی رخ داد، زیرا طبیعت خودش متعادل است و دستکاری در آن، این تعادل را به هم میزند. کسی که در این دستکاری شراکت میکند، هم نفس و ماهیت خویش را دستکاری میکند و نفس خویش را آلوده میکند.

11-  محیط زیست حیات وحش در متعادل کردن محیط زیست انسان نقش مهمی دارد و باید از آن محفظت کرد. پاکی و معصومیت انسانها از همینجا مشخص میشود. وقتی خدا می فرماید که ناقه الله، یعنی حیات وحش را آنطوری نگهداری و مراقبت کنید که خدا آفریده است و در آن دستکاری نکنید.

12-  انقراض حیات وحش، عذاب به دنبال دارد. انسان نباید بخاطر منافع خودش، به محیط زیست و حیات وحش تعرض کند و حتی براساس آیه قرآن باید آب را 50- 50 تقسیم کند و از خود خواهی خود دست بکشد. اتفاقا این نوع رعایت کردن، در کنترل نفس زیاده خواه انسانها هم موثر است. خدای رحمان معیار مناسبی برای کنترل نفس انسانها قرار داده است. بشر خیلی پرقدرت تر از حیوانات است. حتی از یک اژدها (ناقه) هم قوی تر است و براحتی این حیوانات زبان بسته را از بین می برد. کسی که حقوق حیات وحش را رعایت کند، یعنی نفس خویش را هم کنترل کرده است. این مطلب بطور اتفاقی قبل از داستان ثمود و ناقه در سوره الشمس هم بیان شده است.

 

وَ نَفْس‌ٍ وَ مَا سَوَّاهَا (شمس: 7)

و قسم به جان آدمى و آن کس که آن را (آفریده و) منظّم ساخته،

 

از این آیه که قبل از داستان ناقه آمده است مشخص میشود که کنترل و تنظیم نفس بسته به رفتار انسانها با حیات وحششان دارد. وقتی آدمی به چیزی و یا حیوانی و یا حتی کسی که زورش میرسد، به حریم او تجاوز میکند، یعنی نفس شرّی دارد و البته ممکن است خودش انکار کند. حتی آشغال ریختن در طبیعت ، به نوعی نسل کشی طبیعت است. ملتی که نظافت طبیعتشان را رعایت نکنند، یعنی اصلا آدمهای مومنی نیستند، صرف نظر از هر گونه ادعایی که گاها بعضی از این ادعاها آنقدر بالاست که بالای ابرهاست.

ملتهایی که حیات وحش را رعایت نمی کنند، تمام دریاچه ها و رودخانه هایشان را از دست میدهند. حیات وحش باعث میشود که انسان در استفاده از اینها زیاده روی نکند و تعادل را نگه دارد. حیات وحش میزان و ترازوی این تعادل است که از روی آن می توان فهمید که آیا آن مردم به محیط زیست و حیات وحش خویش احترام قائلند یا نه؟ باید بعضی کوهها را تنها گذاشت تا در اختیار حیوانات باشد و آب جاری هم در اختیارشان گذاشت و هر آبی را به سمت سدها هدایت نباید کرد که خشم و غضب خدا را به همراه دارد. نباید همه آبها را پشت سدها جمع کرد، بلکه باید 50- 50 باشد. انسان باید مصرف آب خودش را پایین بیاورد تا این تعادل رعایت شود.

13-  انسان با رها کردن فضولات کارخانه ها، نایلون و آشغال و چیزهای دیگر در طبیعت، عملا مثل قوم ثمود عمل میکند و شایسته زندگی روی زمین نیست. حتی خدای رحمان، در مورد کشتن ناقه از لفظ عقروا بجای ذبحوا استفاده میکند. عقروا به معنای شکار و نسل کشی و انقراض است.

 

فَکَذَّبُوه‌ُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَم‌َ عَلَیْهِم‌ْ رَبُّهُمْ‌ بِذَنْبِهِم‌ْ فَسَوَّاهَا (شمس: 14)

ولى آنها او را تکذیب و ناقه را پى کردند (و به هلاکت رساندند) از این رو پروردگارشان آنها (و سرزمینشان) را بخاطر گناهانشان در هم کوبید و با خاک یکسان و صاف کرد! (14)

 

14-   اگرچه در آئین بودایی، به احترام به حیوانات اهمیت زیادی داده شده است، اما چینی ها جانورانی که امکان ذبح آنها نیست را در داخل قابلمه زنده زنده سرخ میکنند و این خودش مثال خوبی است که نوعی نسل کشی است.

15-  گربه موش میخورد که اگر روزی اینطوری نباشد، یعنی در روند او دستکاری شده است. مردم سگها و گربه ها را در خانه خود نگهداری میکنند و به آنان لباس می پوشانند و برایشان تخت خواب تهیه میکنند که این عملا دستکاری در فطرت طبیعی آنان است و این فرق زیادی با نسل کشی ندارد. وقتی خدای رحمان از تقسیم و جداسازی آب و سقیا بین انسان و حیات وحش صحبت میکند، یعنی نباید انسان در کار و روند آنان دخالت کند و نباید در محیط زندگی آنان دخالت کند. زیرا اگر این محیط تقسیم و جداسازی نشود، انسان به حریم آنها تجاوز میکند و انسان در این جنگ ناعادلانه همیشه برنده است. اما خدا چند نوع حیوان مثل گاو و گوسفند و شتر و بز را آفریده و آنها را انعام نامیده است. این تعداد حیوان میتواند در اختیار انسان باشد برای تولید شیر و گوشت و سایر محصولات. اما بقیه حیات زیست، نباید در اختیار انسان باشد.

16-  بعضی ها زمینهای کشاورزی را آتش میزنند تا آن را بارورتر کنند. در این آتش سوزی، هزاران جانور ریز و درشت از بین می رود و این مصداق عینی جنایت است. این مردمان فرقی با قوم ثمود ندارند. طغیان قوم ثمود با رعایت حیات وحش مشخص شد. اینها حتی از قوم ثمود هم بدترند. زیرا قوم ثمود فقط یک اژدها را کشتند؛ اما این مردمان هزاران جانور ریز و درشت را می کشند. خدای رحمان نمی گذارد که هیچ ملتی در حد ادعا بمانند و بلکه آنان را به روشهای مختلف در بوته آزمایش می گذارد و نهاد بیرونی آنان را آشکار میکند.

17-  بعضی جاها، گیاهان طبیعت را در بهار می چینند و آنقدر در این کار زیاده روی میکنند که این گیاهان با ارزش را نابود میکنند. خدا اینها را 50- 50 تقسیم کرده است. هر چیزی را در طبیعت نچینید و بلکه نصف آن را باقی بگذارید تا که سهم حیوانات وحش شود. این خودش نوعی رعایت تعادل هم هست. مثل دادن زکات درآمد که باعث خواباندن حس طمع میشود.

18-  انسان شیر را در قفس کرده است و خصوصیات وحشی بودن را از او گرفته است. در حالی یک شیر در قفس، دیگر شیر نیست.

19-  یا بعضی ها دور چشمه ها و آبها را حصار می کشند و دیگر حیوانات و جاوران وحش قادر به استفاده از آن آب نیستند و به این طریق بشر ثابت میکند که سنگدل است و چیزی حالیش نیست. آنها متوجه نیستند که ممکن است بارانی که می بارد، بخاطر رحمی باشد که خدا به آن حیوانات میکند. بشر به اشتباه فکر میکند که خدا برای او نازل کرده است. در حالی که 50 درصدش سهم حیات وحش است و مال انسان نیست. وقتی این آب برای حیات وحش نباشد، برای انسان هم نباید باشد و بعد از مدتی دریاها و رودخانه ها خشک میشوند و خدای رحمان این نعمتها را از مردم می گیرد.

20-  این روش قرآنی میتواند الگویی مناسب برای حفاظت از محیط زیست باشد. وقتی حیات وحش رعایت نشود، دیگر معیار مناسبی برای حفظ تعادل استفاده و مصرف منابع طبیعی وجود ندارد و انسان قطعا از جاده تعادل خارج میشود. کشورهایی که اعتقادی به حیات وحش ندارند، دارند تمام دریاچه ها و رودخانه های خود را از دست میدهند. این کشورها مثل قوم ثمود نابود میشوند.

21-  سقا فقط مربوط به آب نیست. بلکه مربوط به جریان معنوی هم هست. انسان سقایش با سقای حیوانات وحش به هم نمی خورد و پس بهتر است جدایش کند. حتی اگر دو قوم سقایشان جدا باشد، ممکن است که با هم نتوانند جور شوند. سقا همان معنویتی است که بر آنان حکمفرماست. رویه و فرآیند و سبک زندگی طبیعی ناقه، سقیای اوست و روی آن بسیار تاکید داشته است، طوری که در سوره شمس به آن قسم خورده است.

 

فَقَال‌َ لَهُم‌ْ رَسُول‌ُ الله‌ِ نَاقَة‌َ الله‌ِ وَ سُقْیَاهَا (شمس: 13)

و فرستاده الهى [صالح‏] به آنان گفت: ناقه خدا را با آبشخورش واگذارید (و مزاحم آن نشوید)

 

22-  وجود تعادل در طبیعت وحش، نشان از میزان بودن طبیعت آن مکان دارد و این نشانه خوبی است. وجود دابه و موجودات زنده غیر انسان، نشانه خوبی است. اما وقتی خدا بخواهد، امتی را از بین ببرد، با از بین بردن دابه آن منطقه، آن منطقه نابود میشود.

 

 

وَ لَوْ یُؤَاخِذُ الله‌ُ النَّاس‌َ بِظُلْمِهِمْ‌ مَا تَرَک‌َ عَلَیْهَا مِنْ‌ دَابَّة‌ٍ وَ لَکِنْ‌ یُؤَخِّرُهُم‌ْ إِلَی‌ أَجَل‌ٍ مُسَمَّی‌ً فَإِذَا جَاءَ أَجَلُهُم‌ْ لاَ یَسْتَأْخِرُون‌َ سَاعَة‌ً وَ لاَ یَسْتَقْدِمُون‌َ (نحل: 61)

و اگر خداوند مردم را بخاطر ظلمشان مجازات مى‏کرد، جنبنده‏اى را بر پشت زمین باقى نمى‏گذارد ولى آنها را تا زمان معیّنى به تأخیر مى‏اندازد. و هنگامى که اجلشان فرا رسد، نه ساعتى تأخیر مى‏کنند، و نه ساعتى پیشى مى‏گیرند.

 

وَ لَوْ یُؤَاخِذُ الله‌ُ النَّاس‌َ بِمَا کَسَبُوا مَا تَرَک‌َ عَلَی‌ ظَهْرِهَا مِنْ‌ دَابَّة‌ٍ وَ لَکِنْ‌ یُؤَخِّرُهُم‌ْ إِلَی‌ أَجَل‌ٍ مُسَمَّی‌ً فَإِذَا جاءَ أَجَلُهُم‌ْ فَإِن‌َّ الله‌َ کَان‌َ بِعِبَادِه‌ِ بَصِیرَاً (فاطر: 45)

اگر خداوند مردم را به سبب کارهایى که انجام داده‏اند مجازات کند، جنبنده‏اى را بر پشت زمین باقى نخواهد گذاشت! ولى (به لطفش) آنها را تا سرآمد معیّنى تأخیر مى‏اندازد (و مهلت اصلاح مى‏دهد) امّا هنگامى که اجل آنان فرا رسد، (خداوند هر کس را به مقتضاى عملش جزا مى‏دهد) او نسبت به بندگانش بیناست (و از اعمال و نیّات همه آگاه است)!

 

23-  طغیانهای درونی انسان منجر به طغیانهای بیرون میشود. قوم ثمود طغیانگر بودند و با انقراض ناقه، آن را در بیرون هم نشان دادند. این نشان میدهد که اگر ملتی و یا امتی محیط زیستشان را نابود کنند، طغیانگری آنان از درون به بیرون درز کرده است. یعنی این ملت، آدمهای خوبی نیستند و طغیان درونی دارد آنان را افشا میکند.

24-  خدا ناقه را برای قوم ثمود فرستاد تا آنان را متوجه طغیان درونیشان کند. قوم ثمود می توانستند با نگهداری و پاسداشت ناقه و محیط زیست خود، طغیانها و زیاده روی های درونی خود را هم کنترل کنند. ناقه هم نشانه بود و هم پیام بود و هم آزمایش. آنها با رعایت حق و حقوق ناقه می توانستند به زندگی خویش شکل ببخشند و آن را در تعادل نگه دارند.

 

إِنَّا مُرْسِلُوا النَّاقَة‌ِ فِتْنَة‌ً لَهُم‌ْ فَارْتَقِبْهُم‌ْ وَاصْطَبِرْ (قمر: 27)

ما «ناقه» را براى آزمایش آنها مى‏فرستیم در انتظار پایان کار آنان باش و صبر کن!

 

25-  کلا موجودات زنده دیگر هم به زندگی ما شکل می دهند. ما از زنبور عسل، عسل شفابخش می گیریم. از گاو و گوسفند، لبنیات و پشم و سایر چیزهای مفید دیگر می گیریم. همه اینها زندگی ما را شکل میدهند. از ناقه که نماینده حیوانات وحش است، یاد می گیریم که از طمع خود کم کنیم و نصف طبیعت و زمینها را برای حیات وحش نگه داریم و با این کار زیاده خوری و طمع نفس خویش را هم کنترل کنیم.

 

فَاتَّقُوا الله‌َ مَا اسْتَطَعْتُم‌ْ وَاسْمَعُوا وَ أَطِیعُوا وَ أَنْفِقُوا خَیرَاً لِأَنْفُسِکُم‌ْ وَ مَنْ‌ یُوق‌َ شُح‌َّ نَفْسِه‌ِ فَأُولَئِک‌َ هُم‌ُ الْمُفْلِحُون‌َ (تغابن: 16)

پس تا مى‏توانید تقواى الهى پیشه کنید و گوش دهید و اطاعت نمایید و انفاق کنید که براى شما بهتر است و کسانى که از بخل و حرص خویشتن مصون بمانند رستگارانند!

 

26-   خدای رحمان وقتی از عذاب قوم ثمود صحبت می فرمایند، از صیحه صحبت می کنند. صیحه نوعی فریاد و خشم طبیعت است.

 

إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَیْهِم‌ْ صَیْحَة‌ً وَاحِدَة‌ً فَکَانُوا کَهَشِیم‌ِ الْمُـحْتَظِرِ (قمر: 31)

ما فقط یک صیحه [صاعقه عظیم‏] بر آنها فرستادیم و بدنبال آن همگى بصورت گیاه خشکى درآمدند که صاحب چهارپایان (در آغل) جمع‏آورى مى‏کند!

 

27-  مترجمین قرآن این آیات را با توجه به دید خویش ترجمه کرده اند. ما اینجا کاری به این ترجمه ها نداریم. اما این صیحه هر چه بود، باعث خشکیده شدن شد، طوری که تا مدتها باقی می مانند و آثار آن را می چشند. یعنی خود آن مردم آثار ضرر رساندن به حیات وحش را خواهند چشید و عواقب آن را خواهند چشید. وقتی طبیعت را دستکاری کنیم، طغیانها جایی دیگر بوجود میاید.

 

فَکَذَّبُوه‌ُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَم‌َ عَلَیْهِم‌ْ رَبُّهُمْ‌ بِذَنْبِهِم‌ْ فَسَوَّاهَا (شمس: 14)

ولى آنها او را تکذیب و ناقه را پى کردند (و به هلاکت رساندند) از این رو پروردگارشان آنها (و سرزمینشان) را بخاطر گناهانشان در هم کوبید و با خاک یکسان و صاف کرد! (14)

 

وقتی طبیعت را دستکاری کنیم، طغیان در طبیعت بوجود میاید و این طغیان دامن گیر خودمان خواهد شد.

بنیاد مذهب هندو براساس تعلیمات صالح بوجود آمد. اما آریایی ها مفاهیم چند خدایی را به آن تزریق کردند و از جاده یکتاپرستی منحرفش کردند. در ادامه ثابت میشود که یوگا و مدیتیشن و مفاهیم الهه گری، تحریف پیام صالح بوده است.

 

 

جادوی شیاطین (قسمت 216) رشد معنوی (20) نماز و سبک زندگی (15) حفاظت از نماز

 

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جادوی شیاطین (قسمت 216)

رشد معنوی (20)

نماز و سبک زندگی (15)

حفاظت از نماز

 

حَافِظُوا عَلَی‌ الصَّلَوَات‌ِ وَالصَّلوة‌ِ الْوُسْطَی‌

نمازها، به خصوص نماز وسطى را محافظت کنید

 

حفاظت از نماز یعنی زمان بندی خود را منطبق با زمانهای نماز کردن. این مسله آنقدر مهم است که میتوان گفت زندگی معنوی انسان به این ربط دارد. لایه خاکی ما بدون این زمان بندی راه غلطی را طی خواهد کرد و لایه های عقل و احساس و ناری ما را هم تحت تاثیر قرار خواهد داد. حفاظت از نماز به معنای رعایت زمان‌های مشخص نمازها (صبح، ظهر، عصر، مغرب، عشاء) به صورت منظم و وفادارانه است، و این کار نه تنها عملیاتی مذهبی، بلکه یک سیستم تنظیم‌کننده‌ی روحی، عقلی و احساسی است.

لایه های مادی انسان چهار تا هستند که نماز روی هر کدام تاثیر مخصوصی دارد:

لایه خاکی (جسمی): بدون نماز، شرایط جسمی ما ممکن است به سمت بی‌نظمی، بی‌هدفی و زیاده روی در مصرف برود.

لایه عقلی: نماز به عقل کمک می‌کند تا از اغراق در افکار و پیوستگی های روزمره فاصله بگیرد.

لایه احساسی: نماز، فضایی از آرامش و امید به خدا ایجاد می‌کند که احساسات را از نا امیدی نجات می‌دهد و از فوران و طغیان احساسات جلوگیری میکند.

لایه ناری (آتشی): نماز این لایه را معتدل نگه میدارد و از گرایش به سمت لایه ناری شیاطین جلوگیری میکند.

برای فهم نماز، اگر زندگی را به عنوان یک ساختار زمانی در نظر بگیریم. بدون نماز، این ساختار به سمت بی ‌نظمی و از دست دادن هدف می‌رود. در نتیجه حفاظت از نماز نه تنها به معنای انجام نماز در زمان‌های مشخص است، بلکه به معنای حفظ این ساختار زندگی معنوی است. انجام نماز در اوقات مخصوص، تمام چهار لایه‌ مادی وجود انسان را با هم هماهنگ نگه می‌دارد و در نتیجه لایه ها با هم بیگانه نیستند. مثلا اگر شما در یک جایی بی حرکت بنشینید و در فکر فرو روید و مدتها تکان نخورید، پای شما ممکن است بی حس شود و در نتیجه در حین راه رفتن با شما همراهی نمی کند. باید چند دقیقه ای تلاش کنید تا پایتان به حالت عادی برگردد. نقش نماز در تنظیم بین لایه های جسمی ما، هم مثل این است. به عبارت دیگر، نمازها، هماهنگ کننده جلسات و لحظه های معنوی زندگی هستند.

هر نماز، یک توقف در روند روزمره است نه فقط برای انجام عبادت، بلکه برای بیدار کردن هر چهار لایه با هم و هماهنگ کردن آنان با هم. وقتی نماز را در زمان خودش انجام می‌دهیم، لایه های مختلف دست به دست هم داده با یک ریتم پیش می‌روند. بیشتر بیماری ها و حسهای ناخوشایند در کالبد ما از این نوع ناهماهنگی ها ناشی میشوند.

حفاظت از نماز، به معنای حفاظت از زمانمان است تا که در زمان گم نشویم. نماز یک قیام است تا عقل و احساس ما هر دو معتدل شوند و از حسهای افراطی و تفکرات زیاد نجات یابیم. با نماز، میتوان عقل و احساسات خود را با هم همراه کنیم. آن موقع عقل و احساس ما بهتر و زیباتر هستند. به این طریق عقل و احساس با هم منطبق میشوند. آن موقع دیگر آدم دیوانه نیست و شرایط جهنمی برای خود درست نمی کند. گاهی بعضی افراد تا نصفه های شب بیدارند و نماز را انجام نمی دهند؛ اما بعد از مدتی شروع میکنند به حرفهای بزرگ و عجیب و غریب و افراطی زدن و از جاده اعتدال خارج میشوند. به این طریق بین احساس و عقلشان، فاصله می افتد و این دو با هم راه نمی آیند و شخصیت انسانها زشت میشود و ثبات شخصیتی از دست می رود. عدم ثبات و زشتی شخصیت انسانها بخاطر ناهماهنگی این چهار لایه است. نماز در زمانهای مشخصی اینها را با هم هماهنگ میکند. نماز عقلمان را احساسی تر و احساساتمان را عاقلانه تر میکند.

نماز عقل را از اغراق و افکار بی ‌پایان نجات می‌دهد و همچنین احساسات را عاقلانه تر میکند. احساسات ما در طول روز، ممکن است به دلیل استرس، ناامیدی یا افکار منفی، ثبات خود را از دست دهند و آرامش خود را از دست دهند، اما نماز، با هماهنگ کردن چهار لایه، احساسات را به سمت آرامش، می کشاند. همزمانی و هم آهنگی عقل و احساس بسیار زیباست. وقتی عقل و احساس در نماز هم نوا و هم ‌ریتم می شوند، یک زیبایی جالب به وجود می‌آید که در ساخت شخصیتهای زیبا نقش مهمی دارد. این زیبایی در تناسب بین این چهار لایه بوجود میاید و نه در اعمال جراحی زیبایی روی لایه جسمی.

بعضی ها برای از بین بردن تضاد و اختلاف بین عقل و احساس و لایه ناری و جسمی، سعی می کنند که عقل یا احساس را خاموش کنند. اما نماز میخواهد بدون خاموش کردن عقل و احساس، آنان را از افراط و تفریط باز دارد و با هم هماهنگ کند.

چگونه تضاد درونی را حل کنیم و احساسات خود را کنترل کنیم بدون از بین بردن عقل؟ خیلی از شعرا، با اشعار سعی در حذف عقل و یا کم کردن آن کردند تا بتوانند تضاد احساس و عقل را از بین ببرند. اما نماز بدون حذف هیچکدام، هر دو را با هم هماهنگ میکند. بنابراین نماز از خود بیخود شدن نیست، بلکه اتفاقا به خود آمدن است. بعضی ها میگویند که ما در نماز بی خود و بی هوش می شویم؛ که البته این روش غلط است. زیرا این روش یعنی غلبه احساسات بر عقل و هوش و این دقیقا عدم هماهنگی این دو را نشان میدهد.

نماز، فضایی برای تبدیل احساسات به عبادت را بوجود میاورد. در آن صورت حتی احساسهای شادی، غم، ترس، امید به عبادت تبدیل میشوند و حالت تعادل پیدا میکنند. خدا میخواهند که ما در زندگی روزمره غمهایمان را به دعا و شادی هایمان را به سجده و شکرگزاری تبدیل کنیم. احساسات تعدیل شده، قدرت فوق العاده ای دارد که میتواند کمک زیادی به ثبات عقل بکند.

انجام نماز بطور منظم، ما را به زمان حال و مکان حال می برد و ما را از آمال و آرزوها خارج میکند. در واقع نماز ما را با شخصیت واقعی و موقعیت واقعی خویش می برد و یا بر می گرداند.

کسی که به نماز بی توجه است، یعنی در زندگی هم بی‌توجه است. اگر در نماز احساساتمان را نمی توانیم کنترل کنیم، یعنی در زندگی هم احساساتمان را نمی توانیم کنترل کنیم. نماز برای تعدیل این ناهماهنگی هاست. بی توجهی در نماز، فقط یک اشتباه کوچک نیست، بلکه نشان از این است که در زندگی خویش داریم مسیر را اشتباهی می رویم.

وقتی در نماز باشیم و فکرمان جای دیگری باشد؛ یعنی در زندگی عادی هم فکرمان جایی نیست که باید باشد. کسی که نتواند چند دقیقه با خدا خلوت کند و تمرکز داشته باشد، به احتمال قوی، در زندگی عادی هم تمرکز ندارد و از لحاظ معنوی خاموش است. کسی نتواند در نماز احساسات غم و یا شادی را در خود کنترل و معتدل کند، نشان میدهد که در زندگی عادی هم تحت سلطه احساسات هیجانی قرار دارد.

به این ترتیب نماز آزمایشگاه خودشناسی است. کسی که نتواند چند دقیقه به معانی نماز توجه کند و خود را در آن فضا قرار دهد، یعنی در زندگی عادی هم تمرکز ندارد و بیشتر کارهای او بر اساس تقلید کورکورانه یا احساسات لحظه‌ای اتفاق می افتد. نماز و زندگی دو روی یک سکه هستند. کسی که در نماز دارای عقل و احساس نامتعادل باشد، در زندگی عادی هم پر است از بی‌نظمی و عدم اعتدال.

گاهی انسان در طول روز برای خود داستان سرایی میکند و یا حتی تحت تاثیر نگاههای دیگران قرار می گیرد. اما نماز ما را از این داستان سرایی نجات میدهد و همچنین ما را از دست نگاههای دیگران نجات میدهد.

اصلا نماز معیار بیداری و خواب واقعی آدمهاست. کسی که نماز را صحیح بجا نیاورد، به نظر من زیاد بیدار نیست و به هوش نیست.

هر موجودی نماز خود را میداند. پرندگان نماز خود را میدانند. به وقتش بیدار میشوند، به وقت خود میخوانند، به وقتش می خوابند، به وقتش مهاجرت میکنند و ... پرندگان نماز به سبک زندگی و زمان بندی شان تبدیل شده است.

خروس زمانهای حیاتی خود را میداند. او صبح بیدار میشود و میخواند. خروسی که به وقتش و در وقت خودش نخواند، بیمار است. انسانی که نماز نخواند هم بیمار است. خروس، در وقتش می‌خواند چون می‌داند که نمازش، زندگی اوست. انسان، هم باید به وقتش نماز بخواند و گرنه زندگی نمی کند.

خروس نیاز به آموزش ندارد تا در اول صبح بخواند؛ این کار در ذات و فطرت اوست. او زمانهای حیاتی خود را می شناسد. ارتباط با خدا، زندگی بخش است و بدون این ارتباط، انسان به موجودی مکانیکی و رباتیک تبدیل می شود.

 

إِنَّنِی‌ أَنَا الله‌ُ لاَ إِله‌َ إِلاَّ أَنَا فَاعْبُدْنِی‌ وَ أَقِم‌ِ الصَّلاَة‌َ لِذِکْرِی‌ (طه: 14)

من «اللَّه» هستم معبودى جز من نیست! مرا بپرست، و نماز را براى یاد من بپادار!

 

خروس لحظه طلوع فجر را تشخیص می‌دهد، چون برای او حیاتی است. انسان نیز باید اوقات نماز را دقیق‌تر از هر چیز دیگری بشناسد. زیرا این زمان‌ ها، اگر از دست بروند، جبران ‌ناپذیرند. کسی که این زمانها را نمی‌شناسد یا به آنها اهمیت نمی‌دهد، در واقع زندگی نباتی و رباتیک دارد و زنده واقعی نیست.

وقتی نماز را در زمانهای مشخص بجا نیاوریم، برنامه صحیح زندگی کردن به هم میخورد و وارد یک جریانی در زندگی میشویم که مدام به ما امر میکند، مثل سنتها و رسومات خرافی، فشارها اجتماعی، مدهای روز، امواج فکری.  نماز ما را از این امر کننده ها دور نگه میدارد. پس زندگی رباتیک یعنی ما در زمانهای مهم تصمیم گیرنده واقعی برای زندگی خود نیستیم.

یک نوع قارچ هست که بعد از مدتی کنترل مغز حشرات را در دست می گیرد و از حشره، یک زامبی درست میکند. به این صورت که هاگ قارچ روی بدن حشره مورچه یا سوسک می‌نشیند، بعد وارد بدن او می‌شود و رشد می‌کند و  سیستم عصبی یا رفتار حشره را تغییر می‌دهد و بعد حشره را وادار می‌کند به جای خاصی برود. در نهایت قارچ از بدن او رشد می‌کند و هاگ را پخش می‌کند و از طریق حشره قربانی، دیگر حشرات را هم گیر می اندازد. به این طریق، افکار و کنترل حشره ها را تغییر میدهد. مورچه قربانی  ظاهرا مورچه است، ولی منطق قارچ در بدن او جاری است. زیرا سیستم عصبی حشره از قارچ دستور می گیرد. به همین خاطر است که حشره از یک عامل بیرونی امر می گیرد. این امر پذیری شبیه کسی است که نماز بجا نمی آورد. البته با این تفاوت که انسان نماز نخوان، در خیلی موارد اختیار دار است ولی در موارد معنوی اختیار خودش را از دست میدهد. مورچه قربانی، ظاهرا مورچه است ولی منطق قارچ در او جاری است. فرد نماز نخوان هم ظاهرا بشر است ولی منطق غالب جامعه بر او حاکم است. نماز میخواهد ما را از این مشکل نجات دهد و ما را به خودمان بر گرداند. در واقع میتوان تیجه مهمی از این موضوع گرفت.

کسی که نماز نمی خواند مثل حشره ای است که گیر قارچ می افتد. در نتیجه ظاهرا حشره زنده است ولی سیستم عصبیش دست خودش نیست و از کسی دیگر دستور می گیرد. فرد نماز نخوان هم در ظاهر در اجتماع است ولی از نظر معنوی مستقل نیست و از جامعه و امواج آن دستور می گیرد.

رسانه ها و شبکه های اجتماعی، پیامهای بازرگانی، فیلمها و سریالهای تلویزیونی، عادات و رسومات سنتی همگی مثل قارچ حشره خوار، بعضی کارها را عادی سازی میکنند و ذهن ها را شرطی می سازند. در نتیجه انسان فکر می‌کند خودش دارد انتخاب می کند، اما در واقعیت انتخابش کنترل شده است. همانطور که قارچ حشره خوار انتخابهای زیادی در اختیار حشره گیر افتاده نمی گذارد.

انسانی که اختیار و انتخابهای واقعیش را از دست دهد، دیگر از زندگی لذت نمی برد. لذت زندگی به انتخابهایش است. نماز انتخابهای واقعی در اختیار آدمی قرار میدهد. اگر کسی احساس کند تحت فشار عادت، ترس یا محیط اجتماع و رسومات است، حس بی‌ معنایی به او دست میدهد و در نتیجه رشد معنوی هم نمی کند. نماز انسان را از غرق‌شدن در جریانهای بیرونی نجات می دهد. نماز اگر در زمانهای مناسب برگزار شود، قدرت اختیار انسان را واقعی تر و قوی تر میکند.

قرآن طریقه نفوذ به داخل مغز انسان را در آیه:  الَّذِی یُوَسْوِسُ فِی صُدُورِ النَّاسِ (کسی که در سینه‌های مردم وسوسه می‌کند)، بیان می فرمایند. وسوسه همان قارچ حشره خوار است. وسوسه یک جریان پیوسته است که آدمی را می گیرد. در زمان ما وسوسه شبیه همان وسواس است. وسواسهای بهداشتی و وسواسهای از نوعهای دیگر.

آیه ای را در که در مورد مریم صحبت می فرماید را نگاه کنیم:

 

یَا مَرْیَم‌ُ اقْنُتِی‌ لِرَبِّک‌ِ وَاسْجُدِی‌ وَارْکَعِی‌ مَع‌َ الرَّاکِعِین‌َ (آل‌عمران: 43)

اى مریم! (به شکرانه این نعمت) براى پروردگار خود، خضوع کن و سجده بجا آور! و با رکوع‏کنندگان، رکوع کن!

 

چرا آیه برای مریم فرموده است که ابتدا سجده کنید، بعد رکوع کنید. در حالی که همه می دانیم که در ترتیب، رکوع قبل از سجده است؟

به نظر من این یعنی اینکه یک زن برای برگشت به سمت خدا، ابتدا باید خود را تسلیم کند (سجده)، بعد میتواند رکوع کند. زیرا در سجده آدمیان حتی خصوصیات پایه ای خود را هم فراموش باید بکنند. زنی که نتواند زیبایی و قیافه خود را نادیده بگیرد، نمیتواند رکوع هم بکند. این ثابت میکند که برای زنان، تسلیم فردی مقدم بر عبادت جمعی است. در دنیای امروز، جایی که زنان و  جدیدا مردان غرق خودنمایی شده اند، این نکته یادآوری می‌کند که سجده و تسلیم، کلید ورود به جماعت رکوع کنندگان است.

در سجده، آدمی سر و چانه را به زمین میزند و حتی به پاهای خود هم متکی نیست. این یعنی در سجده باید قیافه و جایگاه و مقام و جنسیت و حتی زیبایی های خدادادی را کنار گذاشت و از اینها فاصله گرفت. اینها در سجده باید به صفر برسد.

این آیه ثابت میکند که زنی که نتواند زیبایی و قیافه خود را نادیده بگیرد، نمی‌تواند با رکوع کنندگان، رکوع بکند. تا زمانی که انسان درگیر خود و خصوصیات برجسته خود باشد، نمی‌تواند به درستی با خدا ارتباط برقرار کند.

بعضی افراد نمازها را بی اهمیت می شمارند و یا بعد از مدتی بجا نمی آورند. وقتی از آنها می پرسید چرا؟ آنها در جواب میگویند که از نماز نتیجه ای نگرفتم و بی فایده است. یا اینکه می گوید خیلی ها نماز بجا می آورند ولی آدمهای خوبی نیستند؛ منم نمی خواهم مثل آنها باشم!

این داستان تمام انسانهاست که بهانه های غیر منطقی می آورند. ما چندین سال پیش، چند نفری خواستیم برای دیدن یک آثار باستانی برویم. این اثر باستانی بالای یک قله خیلی بلند بود که می بایست پیاده می رفتیم. مسیر جنگلی و پیچ در پیچ بود و شیب زیادی داشت. ده دقیقه پیاده روی کردیم، خسته شدیم؛ از یکی که بر می گشت پرسیدیم خیلی مانده است تا برسیم؟ او گفت که بله خیلی مانده است.

چند دقیقه بعد، از یکی دیگر پرسیدیم، آیا شما بالای کوه رفتید، او در جواب گفت که: نه نرفتم؛ خیلی دور است.

ما هر بار که سوال می کردیم و اینجوری جواب می شنیدیم، بیست درصد نا امید و پشیمان می شدیم. حدود پنج دقیقه دیگر به مسیر ادامه دادیم، از یکی دیگر پرسیدیم که آیا شما بالای کوه رفتید، او در جواب گفت که بله رفتم ولی اصلا چیز جالبی نبود، در ادامه گفت توصیه میکنم خودتان را خسته نکنید و برگردید، که ارزشش را ندارد. ما در این لحظه کلا نا امید شده و پشیمان شدیم و از همانجا برگشتیم. این داستان نماز نخواندن انسانهاست که دیگران به صدای نیاز درونی خودشان گوش نمی دهند و مدام میخواهند بدانند که دیگران در مورد نماز چه می گویند و چه کرده اند و چرا از نماز برگشته اند.

هر بار که یکی از افراد در مسیر می‌گوید "خیلی دور است" یا "چیز جالبی نبود"، نگرش گروهی نسبت به بالا رفتن از کوه به سمت منفی تغییر می‌کند. این نشان می‌دهد که انسانها به جای امتحان کردن روش خود، به گزارشهای دیگران وابسته می‌شوند. همانطور که در مورد نماز، افراد می‌پرسند:

چرا دیگران نماز نمی‌خوانند؟

چرا کسی که نماز می‌خواند، خوب نیست؟

آنها مدام میخواهند بدانند که چرا دیگران نماز را ترک کردند؟ چرا عده ای نماز بجا می آورند ولی آدمهای خوبی نیستند؟ چرا سایر مردم نماز نمی خوانند و در زندگی خود هم مشکلی ندارند؟

این افراد نمی توانند برای خود تصمیم گیرند. آنها هدف خاصی از زندگی ندارند و حتی در مورد مسائل معنوی، تقلید میکنند. آنها نمی خواهند بدانند که این افراد که نماز نمی خوانند ، اینها هم از افراد قبل از خود تقلید میکنند و تحت تاثیر حرفهای آنان قرار دارند. به این طریق این همه نا امیدی و کج فهمی از سخن فرد اولیه ناشی شده است.

بسیاری از افراد که نماز را بی اهمیت می دانند یا پس از مدتی بجا نمی آورند، در واقع درگیر تقلید از سایرین هستند، و به دلیل تجربه شخصی به این نتیجه نرسیده اند. آنها فقط به گزاره‌های دیگران، به ویژه آن‌هایی که نماز نمی خوانند، توجه می‌کنند.

نماز توصیه خالق ماست و تجربه شخصی دیگران، معیار حقیقی برای ارزیابی آن نیست. بنابراین، نماز نه به دلیل اینکه دیگران آن را بجا می‌آورند، بلکه به دلیل اینکه خود ما به آن نیاز داریم، اهمیت دارد. اگر بخواهید حقیقت را بدانید، باید خودتان بروید، خسته شوید، و اگر بالای کوه رسیدید، خودتان ببینید که آیا ارزشش را داشت یا نه. خودتان باید نماز را به معنای واقعی تجربه کنید. درک واقعی نماز نه در گزارش‌های دیگران، بلکه در تجربه شخصی خود ماست.

جادوی شیاطین (قسمت 215) رشد معنوی (19) نماز و سبک زندگی (14) فنگ شوئی (4) آتش و قانون

 

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جادوی شیاطین (قسمت 215)

رشد معنوی (19)

نماز و سبک زندگی (14)

فنگ شوئی (4)

آتش و قانون

 

 

در ادیان باستانی، کسانی که متهم می شدند و قاضی روشی برای اثبات آن اتهام نداشت، قضاوت را به آتش می سپرد. آنها فرد متهم را از داخل آتش عبور میدادند؛ اگر متهم سالم بیرون می آمد، یعنی بیگناه بوده است ولی اگر آسیب می دید و یا می مرد؛ یعنی گناه کار بوده است! این را آزمایش آتش می نامیدند و آخرین راه حل قضاوت می دانستند. اما این روش ثابت می کرد که انسان قضاوت عجولانه میکند و میخواهد در هر چیزی تکلیف را همانجا یکسره کند. آنها در آن موقع توانایی اثبات بعضی جرمها و کشف واقعیت را نداشتند و به همین خاطر، متهم را از آتش عبور میدادند و این به نوعی انداختن تیر در تاریکی بود. قضاوتی براساس یک عامل مجهول. زیرا عبور سالم از میان آتش، ربطی به بی گناهی ندارد و بلکه به مهارت فرد ربط دارد که چطوری خودش را از میان آتش، سالم عبور دهد. بعضی از فرقه های هندی، روشهایی امن را برای عبور از آتش پیدا کرده اند که مثلا آنها بدن خود را با خاکستر می پوشانند و یا روی زغالها، خاکستر می پاشند. خاکستر یک عایق حرارتی ضعیف است. اگر لایه‌ای خشک و نسبتا ضخیم باشد، می‌تواند برای مدت کوتاه، انتقال حرارت را کاهش دهد. پاهای متهم حرکت مداوم دارند و روی زغال مکث نمی‌کنند. بنابراین فردی که این خاصیتهای زغال و خاکستر را بداند، از آتش عبور میکند و ظاهرا نجات می یابد ولی این بی گناهی او را اثبات نمی کند. اما مردم از این روش مجهول برای تعیین تکلیف خود و یک مشکل پیش آمده استفاده میکردند.

زغال مثل فلز نیست و رسانایی حرارتی پایین آن باعث میشود که گرما را خیلی آهسته منتقل ‌کند. پس حتی اگر داغ باشد، گرما را سریع وارد پا نمی‌کند. زغال سبک و کم‌چگال است و انرژی گرمایی ذخیره‌شده در لایه سطحی آن محدود است. وقتی پا تماس پیدا می‌کند، همان لایه نازک سریع سرد می‌شود. یعنی سطح زغال آن‌قدر انرژی ذخیره ندارد که فورا پوست را بسوزاند. روی زغال‌ها معمولا یک لایه خاکستر وجود دارد که عایق حرارتی خوبی است. و این لایه انتقال گرما را کمتر می‌کند این لایه نقش مهمی در کاهش سوختگی دارد. پس رد شدن از میان آتش بستگی به اینها داشته است که فرد میبایست بلد می بود و ربطی به بیگناهی و گناهکاربودن نداشت. اما مردم آن زمان برای رفع شک و شبهه ها از این روشها استفاده میکردند.

در زمان نمرود، به همین منظور، پیامبر ابراهیم را در آتش می اندازند، ولی خدا او را نجات میدهد. خدا برای بندگان مخلصش، اگر اراده کند، آنان را از آتش دنیایی نجات میدهد.

 

قُلْنَا یَا نَارُ کُونِی‌ بَرْدَاً وَ سَلاَمَاً عَلَی‌ إِبْرَاهِیم‌َ (انبیاء: 69)

(سرانجام او را به آتش افکندند ولى ما) گفتیم: «اى آتش! بر ابراهیم سرد و سالم باش!»

 

خدا دستش بسته نیست، هر کاری که بخواهد، انجام میدهد. با امر خدا، آتش سرد و سالم میشود. اما وقتی از نار (آتش) صحبت میشود، همیشه منظور از آن، آتش حاصل از سوختن چوب نیست. بلکه خیلی از مواقع مخصوصا در زمان ما، آتش نمایانگر قانونهای دست و پا گیر است. در زمان ما ، برای قضاوتهای حساس، از قانون های عجیب و غریب استفاده میکنند. گاهی یک فردی را اعدام میکنند، به این خاطر که نتوانسته است بطور قانونی از خود دفاع کند و قانون بلد نبوده است و یا اینکه گاهی کسی به کمک یک وکیل پیچ بلد، از جرم فرار میکند و از زیر بار عدالت در می رود. این است که آن آتش باستانی که برای مرحله نهایی قضاوتهای حساس استفاده میشد، اکنون به قانونهای عجیب و پیچیده تبدیل شده است. در سوره بروج داستان مومنان بی گناهی را ذکر میکند که توسط عده ای قانون مدار سوزانده میشوند.

 

وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الْبُرُوجِ ﴿١﴾ وَالْیَوْمِ الْمَوْعُودِ ﴿٢﴾ وَشَاهِدٍ وَمَشْهُودٍ ﴿٣﴾ قُتِلَ أَصْحَابُ الأخْدُودِ ﴿٤﴾ النَّارِ ذَاتِ الْوَقُودِ ﴿٥﴾ إِذْ هُمْ عَلَیْهَا قُعُودٌ ﴿٦﴾ وَهُمْ عَلَى مَا یَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِینَ شُهُودٌ ﴿٧﴾ وَمَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلا أَنْ یُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِیزِ الْحَمِیدِ ﴿٨﴾ الَّذِی لَهُ مُلْکُ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ وَاللَّهُ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ شَهِیدٌ ﴿٩﴾ إِنَّ الَّذِینَ فَتَنُوا الْمُؤْمِنِینَ وَالْمُؤْمِنَاتِ ثُمَّ لَمْ یَتُوبُوا فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ الْحَرِیقِ ﴿١٠﴾ إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الأنْهَارُ ذَلِکَ الْفَوْزُ الْکَبِیرُ ﴿١١﴾ إِنَّ بَطْشَ رَبِّکَ لَشَدِیدٌ ﴿١٢﴾ إِنَّهُ هُوَ یُبْدِئُ وَیُعِیدُ ﴿١٣﴾ وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ ﴿١٤﴾ ذُو الْعَرْشِ الْمَجِیدُ ﴿١٥﴾ فَعَّالٌ لِمَا یُرِیدُ ﴿١٦﴾ هَلْ أَتَاکَ حَدِیثُ الْجُنُودِ ﴿١٧﴾ فِرْعَوْنَ وَثَمُودَ ﴿١٨﴾ بَلِ الَّذِینَ کَفَرُوا فِی تَکْذِیبٍ ﴿١٩﴾ وَاللَّهُ مِنْ وَرَائِهِمْ مُحِیطٌ ﴿٢٠﴾ بَلْ هُوَ قُرْآنٌ مَجِیدٌ ﴿٢١﴾ فِی لَوْحٍ مَحْفُوظٍ ﴿٢٢﴾ 

سوگند به آسمان که داراى برجهاى بسیار است، ۱

و سوگند به آن روز موعود، ۲

و سوگند به «شاهد» و «مشهود»! «شاهد»: پیامبر و گواهان اعمال، و «مشهود» : اعمال امت است ۳

مرگ بر شکنجه‏گران صاحب گودال آتش، ۴

آتشى عظیم و شعله‏ور! ۵

هنگامى که در کنار آن نشسته بودند، ۶

و آنچه را با مؤمنان انجام مى‏دادند با خونسردى و قساوت تماشا مى‏کردند! ۷

آنها هیچ ایرادى بر مؤمنان نداشتند جز اینکه به خداوند عزیز و حمید ایمان آورده بودند; ۸

همان کسى که حکومت آسمانها و زمین از آن اوست و خداوند بر همه چیز گواه است! ۹

کسانى که مردان و زنان باایمان را شکنجه دادند سپس توبه نکردند، براى آنها عذاب دوزخ و عذاب آتش سوزان است! ۱۰

و براى کسانى که ایمان آوردند و اعمال شایسته انجام دادند، باغهایى از بهشت است که نهرها زیر درختانش جارى است; و این نجات و پیروزى بزرگ است! ۱۱

گرفتن قهرآمیز و مجازات پروردگارت به یقین بسیار شدید است! ۱۲

اوست که آفرینش را آغاز مى‏کند و بازمى‏گرداند، ۱۳

و او آمرزنده و دوستدار مؤمنان است، ۱۴

صاحب عرش و داراى مجد و عظمت است، ۱۵

و آنچه را مى‏خواهد انجام مى‏دهد! ۱۶

آیا داستان لشکرها به تو رسیده است، ۱۷

لشکریان فرعون و ثمود؟! ۱۸

ولى کافران پیوسته در تکذیب حقند، ۱۹

و خداوند به همه آنها احاطه دارد! ۲۰

این آیات، سحر و دروغ نیست، بلکه قرآن باعظمت است... ۲۱

که در لوح محفوظ جاى دارد! ۲۲

 

عده ای که به نام اصحاب اخدود نام گذاری شده اند، عده ای مومن و ضعیف را گیر می آورند و آنها را در یک گودال یا چهارچوب مستطیلی شکل گیر می اندازند و آنان را در آتش می اندازند. چند کلمه در این آیه خودنمایی میکند که با شکافتن معانی آن، پی به مفهوم آیه در زمان خود می شویم.

 

اصحاب الاخدود : ایدئولوژی مبتنی بر گودال مستطیل شکل = طرفداران چهارچوب = قانونهای دست و پا گیر = رسومات غلط که همه ناچارا قبولش کرده اند

وقود : هیزم و تبصره ها، شعارهای هیجانی

قعود : نشستن، نگاه کردن به اجرای قانون اگر چه غلط باشد، دست روی دست گذاشتن در مقابل اجرای قوانین غلط

 

گروهی خاص براساس یک ایدئولوژی خاص، عده ای را در یک گودال و چهارچوب مستطیلی گیر می اندازند و آنان را در آتش می اندازند. با خیال راحت می نشینند و این صحنه ها را نگاه میکنند. زیرا آنها فکر میکنند که کارشان قانونی است. گودال مستطیل شکل (اخدود) به معنای قانونهای غلطی است که انسانها آن را ایجاد کرده اند. در قرون وسطی کسی که از دین برمی گشت، را محکوم میکردند و او را آتش می زدند. کشیشان به راحتی این کار را میکردند و عین خیالشان نبود، زیرا خود را نماینده خدا می دانستند. آنها قانونی در این مورد بوجود آورده بودند که در تورات و انجیل نبود. گودال مستطیل شکل نشانه محدودیتهایی است که افراد را گیر می اندازد و آزادی آنان را می گیرد. در دین خدا اجباری نیست و اگر دین و یا آئینی اجبار را رویه خویش کرد و با قوانین و تبصره ها، این کار را بطور نامحسوس انجام داد، دینِ خدا نیست.

در ادامه می فرماید: إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الأنْهَارُ ذَلِکَ الْفَوْزُ الْکَبِیرُ  در مورد ایمان آورندگان (پندار نیک) و کسانی که عمل صالح (کردار نیک) انجام میدهند، صحبت می فرماید. این است که در اینجا رویه صحیح قانون گذاری را هم برای ما تعریف می کنند. قانون باید پندار نیک و کردار نیک را هم شامل شود و بر این اساس بوجود آمده باشد؛ در طراحی قانون، فقط گفتار نیک کافی نیست.

 

قانون نیک = پندار نیک+کردار نیک+ گفتار نیک

 

بشر چراغ راهنمایی بوجود آورد و این خیلی خوب است. اما این وقتی خوب است که افراد بدون وجود آن هم رعایت کنند. زیرا کردار نیک بدون پندار نیک بی فایده است و یک کار معنوی بحساب نمی آید. اگر نیم ساعت چراغ راهنمایی نباشد و خیابان به هم بریزد، یعنی معنویت درستی در جامعه حکمفرما نیست. اگر چه این قانون به ظاهر مشکل را حل میکند، ولی جامعه درستی پرورش نیافته است. افراد نباید نظم های اجتماعی را با معنویت اشتباه بگیرند که در آن صورت انسانها به ربات تبدیل شده اند.

اگر افراد فقط از ترس جریمه، قانون را رعایت کنند، پس در صورت نبود جریمه، رعایت نمیشود و حتی یکی میتواند رعایت نکند و بگوید، جریمه اش را میدهم. به این طریق معنویت در جامعه رشد نمی کند و احتمال بی عدالتی و فساد در جنبه های دیگر که قانونی برای آن نیست، افزایش می یابد. بعضی ها هم که فنگ شوئی میکنند، میگویند که قانون برای نظم بیرونی است و معنویت برای هدایت درونی و این دو به هم ربطی ندارند. بااین وضع در فنگ شوئی هر کس حس خوب خودش را ملاک قرار میدهد و به این طریق هر کس چیزی می گوید و یک جامعه هرت مانند بوجود میاید. فنگ شوئی می خواهد که نظم های برونی را از معنویت واقعی جدا کند و این همان مرحله ربات سازی از انسانهاست.

قانون در خیلی موارد هم میتواند بکشد و هم میتواند نکشد. همانطور که نمرود این کار را کرد و دو زندانی یکی را آزاد کرد و دیگری را کشت و به این طریق یک کار سطح پایین را با مرگ و زندگی توسط خدای رحمان مقایسه کرد. او یک سطح کاملا مادی را با یک سطح کاملا معنوی مقایسه و نگاشت کرد. کاری که نمرود کرد، معنوی نبود و یک پندار احمقانه پشت آن بود. شاید خود نمرود هم میدانست که این کار احمقانه است ولی سردمداران میخواهند برای هر چیزی جوابی داشته باشند و کاری به معنای آن ندارند.

سوره بروج در ادامه داستان اصحاب اخدود می گوید که اصحاب الاخدود بر آنچه که با مومنان انجام میدادند، شاهد بودند. یعنی خودشان مطمئن بودند که دارند کار غلطی را انجام میدهند (وَهُمْ عَلَى مَا یَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِینَ شُهُودٌ)، اما اجرای قانون بود و به همین خاطر می نشستند و فقط نگاه میکردند و ظاهرا عذاب وجدان هم نداشتند. آنها می گفتند که قانون است و باید مطیع آن بود. بعضی ها مردم را اعدام میکردند و می گفتند که اگر بی گناه بود که به بهشت می رود و اگر هم گناهکار باشد، به سزای خود رسیده است.

یا اینکه ماشین یکی آتش می گیرد و مردم نگاه میکنند و فیلم می گیرند، بدون آن که تلاشی برای نجات آنان بکنند. وقتی بپرسید چرا، می گویند که وظیفه ما نیست. این همان قعود (نشستن) است. یا اینکه قانون می گوید که اگر در تعقیب دزد، دزد از دیوار بیفتد و دستش بشکند، مقصر هستید و باید دیه اش را بپردازید. این قانونها مشخص و واضح است که غلطند ولی کسی برای اصلاح آن اقدام نمی کند و این همان قعود و دست روی دست گذاشتن  است.

قانونهایی که انسان میگذارد، در بیشتر مواقع اشتباه است، مگر اینکه از فرامین وحی ناشی شده باشند. قانونهای انسان معنویت را بی اهمیت می کنند. در بعضی کشورهای خارجی، با کوچکترین مجادله بین زن و مرد، به دادگاه کشانده میشوند و مشکل بزرگتر و گسترده تر میشود.

در قدیم، قانونهای زیادی در مورد برده داری وجود داشته است و براساس آن قوانین، برده ها حق هیچگونه اعتراضی در این مورد نداشته اند. اما قرآن سعی در برداشتن برده داری کرد و قانونهایی برای زدودن برده داری از جامعه میکند. براساس قانون انسان، برده داری بوسیله لغاتی همچون نظم اجتماعی، سلب تابعیت، اخلال در امنیت توجیه میشد. این است که بعضی قانونها، ابزار توجیه تبعیض و توجیه ظلم میشوند. کاسِت بندی ها و طبقه بندی اجتماع در هند و ایران باستان، نمونه قانونهایی بوده اند که معنویت درستی بر آنان حکمفرما نبود. این قانونها هنوز هم در هند حکمفرماست و دلیل آن اعتقاد شدید مردم به معنویت غلط پشت آن است. قوانینی که با اتهامات سیاسی و مذهبی، افراد را متهم و محاکمه می‌کنند، در نقاط مختلف جهان زیاد است.

یک ضرب المثلی هست که میگوید بی گناه پای دار میرود ولی بالای دار نمی رود که البته این ضرب المثل اشتباه است. هزاران بی گناه در طول تاریخ از بین رفتند و بالای دار هم رفتند، نمونه اش همین مومنانی که توسط اصحاب الاخدود از بین رفتند.

این سوره که داستان اصحاب اخدود در آن ذکر شده است، بروج نام دارد و در مورد برجهای آسمان صحبت میکند. برج معمولا برای نگهبانی بکار می رود. این کلمه میخواهد بگوید که در آسمان برجهایی قرار داده شده است و همه حوادث دنیا دیده میشود و دنیا بی در و پیکر نیست و همه چیز حساب شده است. در ادامه سوره می فرماید که وَمَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلا أَنْ یُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِیزِ الْحَمِیدِ که انتقام گیری از این افراد، فقط بخاطر آن بود که آنان به خدای عزتمند و حمید ایمان آورده بودند. دو صفتی که در آیه ذکر شده است، ثابت میکند که آن افراد مومن مظلوم واقع شده، فقط خدا را صاحب عزت و شایسته ستایش و حمد می دانستند و بخاطر اینکه به غیر خدا سرخم نمی کردند و عزت را به دیگران نمی دادند و غیر خدا را نمی ستودند، با گروه قانونمدار بیعت نمی کردند و درنتیجه دچار خشم قانون مداران شدند. در ادامه می فرماید که انَّ الَّذِینَ فَتَنُوا الْمُؤْمِنِینَ وَالْمُؤْمِنَاتِ ثُمَّ لَمْ یَتُوبُوا فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ الْحَرِیقِ این افراد ظالم، به عذاب جهنم می رسند و همچنین علاوه بر عذاب جهنم، عذاب حریق و سوزاننده ای (عَذَابُ الْحَرِیقِ) هم در این دنیا خواهند داشت. در این آیه، عذاب حریق از عذاب جهنم جدا شده است که نشان از این دارد که این افراد که مظلومین را بصورت قانونی اذیت میکنند، در نهایت خودشان هم روزی همین بلا سرشان میاید.

در کلیت، فنگ شوئی میخواهد آتش را به عنوان عنصر موثر در قضاوتها و جذب انرژی ها معرفی میکند. کاری که در آئینهای باستانی در مورد قضاوت با آتش انجام میدادند، یک نوع فنگ شوئی بود. اما اکنون آن فنگ شوئی ها بصورت دیگری درآمده است. فنگ شوئی میخواهد که دستوراتی در مورد جهت، رنگ، نمادها در خانه و محیط بدهد و با زیرکی تمام سعی دارد که این نوع بینش را از معنویتهای رحمانی جدا کند و آن را مستقل معرفی کند. مثل قانونهایی که عاری از پندار نیک و کردار نیک هستند.

در ادامه مبحث آتش که قبلا برای قضاوت استفاده می شد، به آیه دیگری از قرآن اشاره کنیم که در آن به فلزات اشاره شده است. فلزات برخلاف چوب و زغال، آتش قوی تری دارند، مخصوصا طلا و نقره بسیار رسانای قویی هستند و در آتش سوزی ها بشدت بدن را می سوزانند. به همین خاطر است که آیه قرآن می فرماید:

 

یَا أَیُّهَا الَّذِین‌َ آمَنُوا إِن‌َّ کَثِیرَاً مِن‌َ الْأَحْبَارِ وَالرُّهْبَان‌ِ لَیَأْکُلُون‌َ أَمْوَال‌َ النَّاس‌ِ بِالْبَاطِل‌ِ وَ یَصُدُّون‌َ عَنْ‌ سَبِیل‌ِ الله‌ِ وَالَّذِین‌َ یَکْنِزُون‌َ الذَّهَب‌َ وَالْفِضَّة‌َ وَ لاَ یُنْفِقُونَهَا فِی‌ سَبِیل‌ِ الله‌ِ فَبَشِّرْهُم‌ْ بِعَذَاب‌ٍ أَلِیم‌ٍ (توبه: 34)

اى کسانى که ایمان آورده‏اید! بسیارى از دانشمندان (اهل کتاب) و راهبان، اموال مردم را بباطل مى‏خورند، و (آنان را) از راه خدا بازمى‏دارند! و کسانى که طلا و نقره را گنجینه (و ذخیره و پنهان) مى‏سازند، و در راه خدا انفاق نمى‏کنند، به مجازات دردناکى بشارت ده!

 

یَوْم‌َ یُحْمَی‌ عَلَیْهَا فِی‌ نَارِ جَهَنَّم‌َ فَتُکْوَی‌ بِهَا جِبَاهُهُم‌ْ وَ جُنُوبُهُم‌ْ وَ ظُهُورُهُم‌ْ هَذَا مَا کَنَزْتُم‌ْ لِأَنْفُسِکُم‌ْ فَذُوقُوا مَا کُنْتُم‌ْ تَکْنِزُون‌َ (توبه: 35)

در آن روز که آن را در آتش جهنم، گرم و سوزان کرده، و با آن صورتها و پهلوها و پشتهایشان را داغ مى‏کنند (و به آنها مى‏گویند): این همان چیزى است که براى خود اندوختید (و گنجینه ساختید)! پس بچشید چیزى را که براى خود مى‏اندوختید!

 

آیه خیلی زیبا می گوید که طلا و نقره ای که به ظلم و ناپاکی جمع شده باشد، در جهنم داغ شده و بواسطه این طلاها، بدنشان سوزانده میشود. طلا و نقره، شدت و عمق سوختگی را چند برابر می کنند. جالب است که بعدا شکل سوختگی دقیقا مطابق شکل زیورآلات دیده می شود. به این طریق بدن در قسمتهایی که طلا دارد، دمای بالاتری را تجربه میکند و بیشتر و عمیقتر میسوزد.

طلا و نقره مقاومت بسیار بالا در برابر خوردگی و اکسیده شدن دارند و دوام رسانایی آنان بسیار بالاست. در قطعات حساس و گران قیمت مثل سفینه ها و صنایع هوافضا و تجهیزات پزشکی مهم، معمولا در قسمتهای مهم از طلا برای رسانایی استفاده میکنند. طلا در جاهایی که رسانایی بسیار پایدار در طول زمان نیاز است یا در جاهایی که جریان کم، ولی دقت بالا مهم است، استفاده می‌شود. در ام آر آی و عکس برداریهای پزشکی، معمولا توصیه می‌شود که زیورآلات فلزی از بدن خارج شوند تا که سوختگی ایجاد نشود. یکی میگفت که در پزشکی قانونی از روی الگوهای خاص حرارتی اعضایی از بدن که جواهرات طلا به آنها وصل بوده است، صاحبان اجساد سوخته را شناسایی میکنند.

آیات قرآنی عجب نکاتی را در خود دارند. خدای رحمان جهنم را با سبک عجیبی طراحی فرموده است که دقیقا مطابق با فرمولهای این دنیایی انسانهاست. کسانی که به ظلم طلا و نقره جمع کرده اند، این طلا و نقره در جهنم کاربرد چندانی ندارند و فقط باعث آزار و اذیت بیشتر صاحبشان میشوند و عمق فاجعه را بیشتر میکنند. آنچه انسان به آن دل می‌بندد، اگر در مسیر نادرست باشد، همان دلبستگی می‌تواند سرچشمه رنج او شود. این قاعده در این جهان مادی هم صحیح است و فقط مربوط به جهنم نیست.

طلا و نقره ای که به روش نادرست بدست آمده باشند؛ از نظر روانی به بار و رنج بیشتر برای آدمی تبدیل میشوند. ثروتی که با ظلم یا بخل اندوخته شود و در مسیر حق و خدمت به مردم مصرف نشود، خود همان سرمایه به عامل عذاب تبدیل می‌شود. این فقط راجع به طلا و نقره نیست و بلکه هر نوع سرمایه گذاری دیگری هم اینطوری است.

اما اینکه چرا گفته که در جهنم با این طلاها و نقره ها، صورتها و پهلوها و پشتهایشان را داغ مى‏کنند؟ به این علت است که آنان در دنیا طلاها و نقره ها و سرمایه های مردم را به روشهای قانونی و ابتدا با برخورد گرم می بردند و  به این خاطر صورتها و پیشانی با اینها داغ میشوند و همچنین پهلوها آسیب می بینند، زیرا پهلوها نشانه رو عوض کردن است. بعد از اینکه سرمایه را از مردم گرفتند، انگار که اصلا چیزی در کار نبوده است و پشتها آسیب می بیند، زیرا آنها بعد از آن می روند و همان سرمایه گرفته شده از مردم را در چیزهای دیگری خرج میکنند. در واقع هر گونه ثروت و مال دنیایی که به دست آدمی میرسد، یک نوع امانت است و استفاده نادرست از آن، خیانت در امانت است. به همین خاطر است که خدای رحمان به انسانها پول زیادی نمیدهد، زیرا میداند که خودشان را با آن بدبخت میکنند و خیلی ها ظرفیت پولداری و امانت و مسئولیت را ندارند.

طلا پایداری خیلی زیادی در رسانایی دارد. اما این پایداری گاهی ممکن است باعث اذیت شود. امکانات زیاد گاهی تبدیل به دغدغه میشوند و رفاه زیاد هم تبدیل به اضطراب و استرس می شوند. هر که بامش بیش، برفش بیش. بعضی داشتن ها به سود انسان نیست و بلکه به دردسر تبدیل میشود و در موقع دردسر اثراتش برای همیشه می ماند. اتفاقا طلا یک فلز گرم است و هر نوع گرمیی، اگر به آن دلخوش کنید، به یک سوزاننده تبدیل میشود. این همان نکته مهمی است که آیه بیان میدارند.

خدا آنقدر دنیا را کوچک می‌داند که اگر مصلحت نبود، همه تجملات را به کافران می‌داد. آیه قرآن خیلی زیبا این مطلب را می‌گویند: اگر خطر گمراه شدن عمومی مردم نبود، خدای رحمان می‌توانست به کافران ثروتهای بسیار عظیم و افسانه ای بدهد؛ حتی خانه‌هایی با سقف نقره.

 

وَ لَوْلاَ أَنْ‌ یَکُون‌َ النَّاس‌ُ أُمَّة‌ً وَاحِدَة‌ً لَجَعَلْنَا لِمَنْ‌ یَکْفُرُ بِالرَّحْمَن‌ِ لِبُیُوتِهِم‌ْ سُقُفَاً مِنْ‌ فِضَّة‌ٍ وَ مَعَارِج‌َ عَلَیْهَا یَظْهَرُون‌َ (زخرف: 33)

اگر (تمکّن کفّار از مواهب مادى) سبب نمى‏شد که همه مردم امت واحد (گمراهى) شوند، ما براى کسانى که به خدای رحمان کافر مى‏شدند خانه‏هایى قرار مى‏دادیم با سقفهایى از نقره و نردبانهایى که از آن بالا روند، (33)

 

اگر خطر کفر همگانی و عمومی مردم نبود، برای کسانی که به خدای رحمان کفر می‌ورزند، برای خانه ‌هایشان سقف‌ هایی از نقره و نردبان ‌هایی قرار می‌دادیم که بر آن بالا روند. این نشان میدهد که امکانات و تجهیزات مالی زیاد هم خوب نیست و ایمان آدمی را می دزدد. حتی اگر سقف خانه ها نقره باشد، باز ارزش معنوی چندانی ندارد.

احتمالا فنگ شوئی به سقف نقره خیلی اهمیت میدهد از نظر رنگ و زیبایی و اینکه نقره ای رنگ سرد، خنثی و آرامی است و نشانه تمرکز، نظم و وضوح ذهن است. واقعا رنگ نقره ای رنگ بسیار چشم نوازی برای داخل خانه است و این را همه میدانند. فنگ شوئی نمی تواند این را انکار کند. اما خدا میداند که مردم بدون معنویت واقعی، صرفا به خاطر جلوه ‌های مادی، نمی توانند راه راست را پیدا کنند.

چرا سقف نقره که مناسبترین است برای دکوراسیون داخل خانه، از نظر خدا ارزش چندانی ندارد؟ اگر چه خدا مخالف استفاده از آن نیست، ولی عمدا در آیه، آن را زیاد مهم نمی داند. زیرا دنیا پایدار نیست و ممکن است روزی باشد و روزی نباشد.

اگر قرار بود ارزش انسان به دکوراسیون و فنگ شوئی خانه‌اش باشد، ثروتمندان از نظر معنوی برتر بودند و فقرا از نظر معنوی بدبخت بودند. در آن صورت ایمان تبدیل به یک کالای لوکس می‌شد. قرآن می‌خواهد ارزش انسان را از دکوراسیون جدا کند. خدای رحمان میخواهند نکته ای را برای ما بیان دارند: ای انسان، خدا مخالف زیبایی و نظم نیست. اما نظم و دکوراسیون خانه ات را با توجه به محیط و امکانات خود بچینید و زیبایی ها را در حد توان جیب خودت رعایت کنید. ای انسان به اندازه گلیم خودت پا دراز کنید. این نوع چیدن که همگی مبتنی بر (اندازه خود، توانایی خود، جیب خود، محیط خود، زمان خود) است، یعنی معنویت در این نوع چیدنها هست. اما اگر صرفا بر اساس چشم و هم چشمی باشد، این دیگر فاقد معنویت است و میشود مضر.

 

جادوی شیاطین (قسمت 214) رشد معنوی (18) نماز و سبک زندگی (13) فنگ شوئی (3) ساده سازی

 

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جادوی شیاطین (قسمت 214)

رشد معنوی (18)

نماز و سبک زندگی (13)

فنگ شوئی (3)

ساده سازی

 

شاید ساده زیستی و سادگی و خالص و ساده بودن مهمترین نکته معنویت قرآنی باشد که میتواند در تمام سبک و دکوراسیون زندگی تاثیر داده شود. در ظاهر فنگ شوئی به معنای پاکسازی است، اما اگر بیشتر دقت کنیم، اینها پاکسازی نیست. تغییر در هر گونه نظم داخل خانه، انسان را از حالت تنبلی و یکنواختی خارج میکند و این تغییر ناشی از حرکت خود ماست و ربطی به وسائل داخل خانه ندارد. فنگ شوئی مفهوم تغییر را برعکس معرفی میکند تا توجه را از یک چیز مهم غافل کند. انسان بجای تطهیر و پاکسازی خودش، سعی میکند که طرز چیدمان و دکوراسیون را حرفه ای کند. این فرد عملا می گوید که من به طهارت نیاز ندارم. یکی درب خانه اش خراب میشود، بجای تعمیر آن، سعی در عوض کردن خانه میکند! انسان بجای اینکه خودش را عوض کند، سعی در عوض کردن اشیاء میکند و تقصیر عدم طهارت خودش را گردن اشیاء دور و بر خویش می اندازد. یا گاهی زنان و مردان، بخاطر تنشهای پیش آمده از زوجشان خسته میشوند، آنها سعی در عوض کردن زوج میکنند، بجای آنکه خود را اصلاح کنند تا روابط سالم شود.

مردم از تغییرات داخل خانه چی میخواهند؟ آسمان به این بزرگی یک رنگ دارد و آن هم آبی است. که اگر دست انسان بود، هزار جور نقاشی در آن می کشید. آسمان در شب سیاه است با تعدادی ماه و ستاره، که اگر دست انسان بود، شلوغش میکرد و آن را از ریخت می انداخت. این خاصیت انسان است که سلیقه مسخره ای دارد و زیبایی طبیعت رحمانی را از بین می برد.

اگر قرار بر طراحی باشد، طراحی خدای رحمان از هر چیزی بهتر و زیباتر است. پس چرا از طراحی خدای رحمان ایده نگیریم که معنویت محکمی پشتش است و همه چیزش محکم و مستند است. سنتهای معنوی خدا تغییر نمی کنند. معنویت در زمان قدیم، با معنویت امروزه یکسان است و فرقی ندارد.

 

سُنَّة‌َ الله‌ِ فِی‌ الَّذِین‌َ خَلَوْا مِنْ‌ قَبْل‌ُ وَ لَن‌ْ تَجِدَ لِسُنَّة‌ِ الله‌ِ تَبْدِیلاً (احزاب: 62)

این سنّت خدا در اقوام پیشین است، و براى سنّت الهى هیچ گونه تغییر نخواهى یافت! (62)

 

بنابراین اشیاء گران قیمت جدید تاثیری در معنویت ندارند. تا بوده و خواهد بود، فضیلتهای انسانی است که معنویت ایجاد میکنند و زندگی لذت بخش و آرامی ایجاد میکنند. شرم وحیا، تواضع و فروتنی، صداقت، توصیه به حق و توصیه به صبر، خویشتن داری، کنترل قول و پندار و کنترل کردار؛ اینها معنویتهای ساده ای هستند که زندگی را زیبا میکنند. شما اگر طریق قرار گیری وسائل داخل خانه را هزار بار هم عوض کنید، چیزی قابل توجهی بدست نخواهید آورد. کلا اگر گوشه ها را هم حساب کنیم، هشت جهت داریم. اگر یک وسیله را در تمام هشت جهت هم آزمایش کنید، معنویت زیادی بدست نخواهید آورد. بعد از اتمام هشت جهت چه کار می کنید؟ متاع دنیا کم و ناچیز است. رنگهای اصلی محدودند و جهات هم محدود. پس شانس ترکیب اینها هم محدود است (وَمَا الْحَیَاةُ الدُّنْیَا إِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ).

 

مَتَاع‌ٌ قَلِیل‌ٌ ثُم‌َّ مَأْوَاهُم‌ْ جَهَنَّم‌ُ وَ بِئْس‌َ الْمِهَادُ (آل‌عمران: 197)

این متاع ناچیزى است و سپس جایگاهشان دوزخ، و چه بد جایگاهى است!

 

ساده زیستی به معنای این نیست که با کمترین وسائل و امکانات زندگی کنید؛ بلکه به آن معناست که از هر چیزی به درستی استفاده شود و استفاده ها ساده سازی شود. تا حدی زندگی را برای خود پیچیده کنید که بتوانید کنترلش کنید و در آن گم نشوید و توان هضم معناهای آن را داشته باشید. وقتی ساده زیست باشید، یعنی خود را وارد پیچیدگیها نمی کنید و در نتیجه در حین مشکل هم ، راحت حل میشود. پیچیدگی زیاد، راه حل پیچیده هم می طلبد. فنگ شوئی بازان به این مساله توجه ندارند؛ خودشان را وارد پیچیدگیهای بی اهمیت میکنند که بعدا بیرون آمدن از آن هم مشکل است.

اما این روشها یک نوع آرامش موقت است که باعث نادیده گرفتن معنویتهای اصلی میشود. زیرا افراد فریب میخورند و فکر می کنند که زندگی خوبی دارند. فنگ شوئی بیشتر بر احساس لحظه‌ای آرامش تمرکز دارد تا بر یک معنویت عمیق و ریشه‌دار. این نوع آرامش وابسته به چیدمان و رنگ و جهات است که جالب نیست و از یک رشد معنوی حکایت نمی کند و مثل یک وابستگی محیطی است. اطمینان قلبی فقط با ذکر خدا بدست میاید(ألا بِذِکرِ اللَّهِ تَطمَئِنُّ القُلوب). وقتی به جهت، نمادها و طرز چینش، نقش متافیزیکی بدهید، نوعی وابستگی روانی به این نمادها و جهات شکل می گیرد و در نبود اینها، همه چیز به هم می خورد. اصلا بخاطر نیاز معنوی است که انسانها به این سمت کشیده می شوند.

انسان، حس خوب را با رشد معنوی اشتباه گرفته است. انسان به روش‌هایی پناه می‌برد که فقط حس خوب ایجاد می‌کنند. حس خوب فقط یک لذت کالبدی است. اگر چه خدا مخالف این نوع لذت نیست، اما اگر در همان سطح بماند، فرد فریب خورده و فکر میکند رشد معنوی کرده است. مهم این است که فرد حس خوب را با رشد معنوی اشتباه نگیرد و در این اشتباه نیفتد.

آیا نور آفتاب همانطور که در فنگ شوئی می گویند، در قسمت ناهارخوری مثلا مشکل روانی را حل می‌کند؟

بله تاثیر دارد، اما حل نمی کند. ساده زیستی یعنی بجای شلوغ کاری، بگذارید که نور و مظاهر طبیعت بر شرایط خانه تاثیر داشته باشد. فنگ شوئی در اصل می خواهد که مشکل ترافیک را حل کند ولی نمی داند چطوری حلش کند و به کاهدان میزند. بنابراین در مورد یک مشکل داستان سرایی میکند و آن را به فرکانس و موجودات ماورائی و روح و انرژی ربط میدهد. در حالی که بشر هنوز بطور دقیق تعریف اینها را نمی داند. اصلا روح چیست؟ به قول خدای رحمان، علم بسیار کمی در مورد روح به انسان داده شده است و پس نمی توان پایه زندگی را بر این لغات و تعریفات مبهم قرار داد.

 

وَ یَسْأَلُونَک‌َ عَن‌ِ الرُّوح‌ِ قُل‌ِ الرُّوح‌ُ مِن‌ْ أَمْرِ رَبِّی‌ وَ مَا أُوتِیتُمْ‌ مِن‌َ الْعِلْم‌ِ إِلاَّ قَلِیلاً (اسراء: 85)

و از تو درباره «روح» سؤال مى‏کنند، بگو: «روح از فرمان پروردگار من است و جز اندکى از دانش، به شما داده نشده است!

 

در فنگ شوئی، جنوب نماد آتش است. از نظر آنها آتش ضد آب است (که البته این نظرشان هم اشتباه است و آتش ضد آب نیست). سپس آنها نتیجه می گیرند که نباید حمام در قسمت جنوبی خانه باشد. آنها مشکل کسلی، بی حالی، بی هدفی و استرس داخل خانه را به چنین موضوعاتی ربط میدهند. مردم به‌ جای دیدن ریشه‌های واقعی مشکلات، دنبال یک عامل بیرونی یا نمادین می‌گردند و همه چیز را به یک علت ساده تقلیل می‌دهند. دعا بزرگترین علت بر این مهم است. کل زندگی انسانها بر اساس دعا می گذرد. خدا می فرماید که مرا بخوانید تا جواب دهم. معنویت واقعی در این است که معنویتهای شبیه فنگ شوئی این را در نظر نمی گیرند. ریشه واقعی حل مشکلات، ارتباط با خداست که اگر معنا به این مفهوم منتهی نشود، پشیزی نمی ارزد و فقط یک لذت و مُسکن اعتیادآور است.

در فنگ‌شویی محور کار، تنظیم انرژی و چیدمان فضاست. انرژی جای ارتباط با خدا را نمی تواند بگیرد. چیدمان و نظم خانه جای نظم رحمانی را نمی تواند بگیرد. وقتی از خدا بخواهید و خواسته ات را استجابت کند، آن وقت میدانید که ارتباط با خدا چیست و این یک معنویت واقعی است. منظم کردن خانه و چیدمان دلخواه مخالفتی با معنویت ندارند. اما اگر برای این تغییرات، تاثیرات ماورائی و انرژی های خیالی قائل شوید؛ آن وقت یک معنویت خیالی را جای یک معنویت واقعی گذاشته اید.

مردم جشن می گیرند و هر جشنی باید دو وجهه داشته باشد 1- وجهه شکرگزاری و معنوی آن 2- وجهه تغذیه. اما مردم فقط به قسمت دوم آن اهمیت میدهند و به قسمت معنوی آن توجه نمی کنند. وقتی بهار است، از فضای سبز لذت می بریم، اما وقتی زمستان آمد، باید از برف و باران لذت ببریم. بالاخره هر زمان و هر مکان، اعمال و کارهای مخصوص خود را لازم دارد و این همان شکرگزاری در هر حالتی است که جنبه معنوی دارد. مردم در تابستان کولر روشن میکنند و میخواهند تابستان را به همان زمستان تبدیل کنند و این نوع فنگ شوئی، تغییر منفی و عکس نظام رحمانی است و به ضرر خود آدم است.

ظاهرا می گویند که فنگ شوئی نوعی پاکسازی و طهارت است. اما در آن به جهت و مکان اشیاء و اموال اهمیت داده میشود. مثل کسی که سرطان دارد و مسکن میخورد و موقتی احساس آرامش میکند و فرد خیال میکند که درمان شده است؛ ولی درمان نشده است و مشکل بزرگتر میشود. طهارت یک امر ساده است، ولی فنگ شوئی سخت است و یک کارشناس برای این کار لازم دارد. خدای رحمان در آیه وضو، در آخر آیه می فرماید که خدا با دستور طهارت، قصد ندارد که بر ما سخت بگیرد (مَا یُرِیدُ الله‌ُ لِیَجْعَل‌َ عَلَیْکُمْ‌ مِن‌ْ حَرَج‌ٍ وَ لَکِنْ‌ یُرِیدُ لِیُطَهِّرَکُم‌ْ = خدا نمى‏خواهد کار را بر شما مشکل کند، بلکه مى‏خواهد شما را پاک سازد). اما پیچیدگیهای فنگ شوئی با سادگی در تضاد هستند. بعضی از مسلمانان احکام فقهی را خیلی ریز کرده اند که واقعا تا این حد جزئیات لازم نیست و اینها نوعی سخت گیری است. خدای رحمان نمی خواهد انسان وارد یک سری وسواسها شوند و فکرشان را مشغول این جزئیات بی فایده کنند. این نوع وسواسها نوعی فنگ شوئی است که اصل مساله را از یاد می برد. وقتی شما دقیقا طبق آیه قرآن وضو می گیرید، دیگر وسواسهای پیش آمده بی معناست و این وسواسها به این خاطر است که در مفاهیم وضو دقت نمی شود. اگر دقت کنید، دچار جزئیات نمی شوید. سخت گرفتن در امور فقهی، بخاطر عدم توجه به معنویت نهفته پشت دستورات خدای رحمان است.

پیامبران ساده بودند و حتی ساده هم فکر میکردند. آنها هر کاری را انجام نمی دادند. آنها برای تبلیغ رسالت، اجرت و پول نمی خواستند. بعضی از آنها شغلهای ساده ای داشتند و تقریبا هیچ پیامبری ثروتمند نبوده است. اما خیلی از کسانی که تفکرات عرفانی را در اینترنت رواج میدهند، دنبال پول و فالوور هستند. پس یک اختلاف ماهوی و ریشه ای بین این تفکرات است.

وقتی اعتدال را رعایت کنید، خودبخود نظم هم تشکیل میشود و نیازی به فنگ شوئی هم نیست. معنویت و کارهایی که حتی برای نظم لازم است در قرآن آمده است.

اسراف نکنید، حد وسط را رعایت کنید، زیاده روی نکنید، تکبر و خودنمایی نکنید. خدای رحمان مخالف اندوه و غم برای از دست دادن مادیات است و همچنین مخالف خوشحالی زیاد برای بدست آوردن مادیات است.

 

کُلُوا وَاشْرَبُوا وَلَا تُسْرِفُوا ۚ إِنَّهُ لَا یُحِبُّ الْمُسْرِفِین

بخورید و بیاشامید، ولی اسراف نکنید که خدا اسراف‌کنندگان را دوست ندارد.

 

وَالَّذِینَ إِذَا أَنفَقُوا لَمْ یُسْرِفُوا وَلَمْ یَقْتُرُوا وَکَانَ بَیْنَ ذَٰلِکَ قَوَامًا فرقان:۶۷

بندگان خدا کسانی‌اند که هنگام خرج کردن نه اسراف می‌کنند و نه سخت‌گیری، بلکه راه میانه را پیش می‌گیرند.

 

إِنَّ اللَّهَ لَا یُحِبُّ کُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ (لقمان، ۱۸)

تکبر و خودنمایی با مال و ظاهر، مورد نکوهش قرآن است.

 

لِکَیْلاَ تَأْسَوْا عَلَی‌ مَا فَاتَکُم‌ْ وَ لاَ تَفْرَحُوا بِمَا آتَاکُم‌ْ وَالله‌ُ لاَ یُحِب‌ُّ کُل‌َّ مُخْتَال‌ٍ فَخُورٍ (حدید: 23)

این بخاطر آن است که براى آنچه از دست داده‏اید تأسف نخورید، و به آنچه به شما داده است دلبسته و شادمان نباشید و خدا هیچ متکبّر فخرفروشى را دوست ندارد!

 

خدای رحمان، سادگی در رفتار را هم دستور داده است.

 

وَلَا تَمْشِ فِی الْأَرْضِ مَرَحًا (لقمان، ۱۸)

نه راه‌رفتن از روی تکبّر، نه خودنمایی.

 

از جنگ دوری کنید و فقط در حالت دفاعی بجنگید. مجادله های بی نتیجه نکنید، با جاهلان مخاطب نشوید. از توهین و افترا و غیبت دوری کنید. اینها نمونه معنویتهای قرآنی هستند که خدا آن را توصیه می فرمایند. ترافیک زندگی انسان بخاطر رعایت نکردن اینهاست. نظم و نظام زندگی ما باید براساس قوانین رحمانی باشد که بر جهان حکمفرماست. با چراغ راهنمایی نمیتوان این مشکلات را حل کرد.

هر پیامبری در طول تاریخ می آمد، اولین کاری که میکرد، خودش را به عنوان یک آدم معمولی و بشر عادی معرفی میکرد. مثل آدمهای عادی به بازارها می رفت و خرید و فروش میکرد و مثل بعضی ها برای خودش کرامت و عزت نمی خرید. این یعنی نفی اسراف، نفی اشرافی گری. پیامبران همیشه می گفتند: إِنِّی لَکُمْ نَذِیرٌ مُبِینٌ یعنی واضح حرفهایم را میزنم و مثل مدیتیشن کارها، حرفهایم را در لفافه فلسفه و انرژی و روح و فرکانس نمی پیچانم. خود موضوع یکتاپرستی و یک اله گرفتن ، همان ساده سازی کردن است. خدا می فرماید که وجوه خود را رو به خدای واحد کنید و یک وجه را انتخاب کنید. این هم خودش یک نوع ساده سازی وجوه است. اما فنگ شوئی به ساده سازی روی نمی آورد و بلکه به مبهم سازی روی می آورد؛ مثلا اگر یکبار عطسه کنید، یعنی کاری که قصدش را داشتی، انجام نده و اگر دو بار عطسه کردی، یعنی اوکیه و انجام بدهید؛ وقتی دلیلش را بپرسید؛ میگویند که یک عمل اثبات شده جمعی پیشینیان ماست (إِن‌ْ هِی‌َ إِلاَّ أَسْماءٌ سَمَّیْتُمُوهَا أَنْتُم‌ْ وَ آبَاؤُکُمْ‌). به این طریق بعضی ها تجربه های شخصی خود را به یک قانون معنوی تبدیل میکنند.

شاعر میگوید که هم نورم و هم خورشید، هم شمسم و هم تبریز. هم کودکم و هم بزرگ، هم نورم و هم تاریک. یکی دیگر در فضای مجازی میگفت، هم زنم و هم مرد و ... اینها همگی مخالف سادگی است. آدمی یا باید زنگی زنگی باشد یا رومی رومی. بالاخره باید تکلیف خودش را با خودش مشخص کند. باید خودش را ساده سازی کند. یا تسلیم خدا شود یا نشود. یکجایی باید تصمیم نهایی خودش را بگیرد. مشکل اصلی بنی آدم این است که عزم جدی برای این تفکیکها نمی گیرد و تمام پیچیدگیهای زندگیش از این موضوع ناشی می شوند.

 

وَ لَقَدْ عَهِدْنَا إِلَی‌ آدَم‌َ مِنْ‌ قَبْل‌ُ فَنَسِی‌َ وَ لَم‌ْ نَجِدْ لَه‌ُ عَزْمَاً (طه: 115)

پیش از این، از آدم پیمان گرفته بودیم امّا او فراموش کرد و عزم استوارى براى او نیافتیم!

 

بالاخره آدمی باید بداند که مرد است یا زن؟ اگر زن است، باید پندار و کردار و گفتارش را مثل زنها کند و از مرد نمایی دوری کند. اگر هم مرد است، کار و تلاش و کوشش کند و خود را به اخلاقهای مردانه نزدیک کند. روش لباس پوشیدن و آرایش عجیب و غریبی که فلسفه اش را نمی دانی، استفاده نکنید.

هر چقدر که گزینه های پیش رویتان را بهتر انتخاب کنید، ساده سازی بیشتری صورت گرفته است و ذهن شما مشغولیتهای کمتری پیدا میکند. نگذارید ذهن شما مثل ترمینال شلوغ شود. تکلیفتان را با خود مشخص کنید و تعداد گزینه ها را کم کنید تا بارتان کم شود. ساده سازی اصل و بنیاد یکتاپرستی است که قبل از هرگونه اقدامی باید انجام گیرد:

 

یَا صَاحِبَی‌ِ السِّجْن‌ِ أَأَرْبَاب‌ٌ مُتَفَرِّقُون‌َ خَیْرٌ أَم‌ِ الله‌ُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ (یوسف: 39)

اى دوستان زندانى من! آیا خدایان پراکنده بهترند، یا خدای یکتاى پیروز؟!

 

انسان فراموشکار است و باید به یاد آورد که همیشه ساده سازی هاست که او را نجات داده است.  زمانی که در دریا دچار ترس و خطرات شود، در آن حال به جز خدای رحمان، بقیه افراد از یاد می روند، اما آن گاه که خدا آنها را نجات داد، باز از خدا روی می‏گردانند، و انسان بسیار کافر و ناسپاس است. وقتی در دریا وسط بحران و طوفان و مشکلات، غیر خدا را از یاد می برید و فقط به خدای تنها پناه می برید، یعنی ساده سازی شده است، یعنی اخلاص صورت گرفته است. خدای رحمان می فرمایند که فقط بندگان مخلص از دست شیطان نجات می یابند.

شیطان حکومتش را بر گزینه های انتخاب نشده انسانها و شلوغی افکار آنها بنا نهاده است. ضعف اصلی انسان در انتخاب نکردن است. فقط بندگانی که ساده سازی میکنند، میتوانند از این شلوغکده هزار مسیر عبور کنند و نجات یابند. مردمان کمی در جهان این حقیقت را درک کردند و بیشتر انسانها هزار هدف شدند و نتوانستند به مقصد برسند.

 

فَإِذَا رَکِبُوا فِی‌ الْفُلْک‌ِ دَعَوُا الله‌َ مُخْلِصِین‌َ لَه‌ُ الدِّین‌َ فَلَمَّا نَجَّاهُم‌ْ إِلَی‌ الْبَرِّ إِذَا هُم‌ْ یُشْرِکُون‌َ (عنکبوت: 65)

هنگامى که بر سوار بر کشتى شوند، خدا را با اخلاص مى‏خوانند (و غیر او را فراموش مى‏کنند) امّا هنگامى که خدا آنان را به خشکى رساند و نجات داد، باز مشرک مى‏شوند! (65)

 

وَ إِذَا مَسَّکُم‌ُ الضُّرُّ فِی‌ الْبَحْرِ ضَل‌َّ مَنْ‌ تَدْعُون‌َ إِلاَّ إِیَّاه‌ُ فَلَمَّا نَجَّاکُم‌ْ إِلَی‌ الْبَرِّ أَعْرَضْتُم‌ْ وَ کَان‌َ الْإِنْسَان‌ُ کَفُورَاً (اسراء: 67)

و هنگامى که در دریا ناراحتى به شما برسد، جز او، تمام کسانى را که (براى حل مشکلات خود) مى‏خوانید، فراموش مى‏کنید اما هنگامى که شما را به خشکى نجات دهد، روى مى‏گردانید و انسان، بسیار ناسپاس است! (67)

 

در باقی مشکلات زندگی هم ، ساده سازی ها جواب میدهد. اگر در مشکلات و بحرانهای اقتصادی بودید، اگردر بحرانهای جنگ و گرانی بودید، تنها یک راه میتواند شما را نجات دهد، آن هم ساده زیستی است. این درس بزرگ یکتاپرستی است که ثابت میکند، فقط یکتاپرستی میتواند مردم را نجات دهد و تنها راه هم همین است. وقتی از یکتاپرستی صحبت می کنیم، فقط این نیست که بگوییم خدا یکتاست؛ بلکه باید بقیه راه حلها را هم ساده سازی کنیم. اگر می بینید کشتی در حال غرق، نجات می یابد، زیرا سرنشینانش فقط خدای یکتا را می خوانند و الهه های مختلف را فراموش میکنند. آنها از الهه های متعدد به اله حقیقی پناه می برند. بقیه روشها را رها میکنند. در زمانهای قدیم، مردم برای هر مشکلی یک الهه داشته اند، الهه آب و الهه جنگ و الهه عشق و الهه دریا و الهه زیبایی و دهها الهه دیگر که تعدد اینها باعث مشکلات زیادی می شده است. تمام مشکلاتی که گریبانگیرشان میشد از همین تعدد الهه ها بوجود می آمد. فقط دل به یک نفر ببندی و فقط یک اله بگیری، تنها راه حل مشکلات جهان است و این همان ساده سازی کردن همه امورات است.

خدا در قرآن بارها تاکید موکد می کند که تعقل کنید، تفکر کنید، تفقه کنید، تدبر کنید و ... که همگی اینها کاربردشان برای انتخاب یک گزینه از میان چندین گزینه است. انتخاب یک گزینه از چند گزینه یعنی ساده سازی زندگی که با این کار تمام استرسها، اضطرابها و غمها از بین می رود و اخلاص به آدمی روی می آورد. انسانها از نظر معنوی انتخابهایشان را هنوز انجام نداده اند و به همین خاطر در میان انبوهی از حسادتها، رشکها، استرسها، بی تکلیفی ها گیر افتاده اند و همین خودش منبع اصلی تنش، استرس و مشکلات روانی است.

استفاده صحیح از نعمتها، پرهیز از اسراف، تنظیم زندگی براساس درآمد (و نه تنظیم در آمد براساس هزینه)؛ معنویتهای قرآنی هستند که زندگی باید براساس اینها تنظیم شوند. تنظیم زندگی براساس درآمد، یک نوع ساده سازی است و تعداد گزینه ها را خیلی کم میکند و قطعا در کاهش استرس و اضطراب هم موثر است.

خدای رحمان به طهارت لباسها خیلی اهمیت میدهند (وَ طَّهِر ثِیابَکَ). این یعنی استفاده از لباس‌های معمولی و بدون تجمل و بدون علامات و آرمهای عجیب و غریب. لباسی که معنویت درستی را به نمایش بگذارد و مناسب شخصیت شما باشد. وقتی یک لباس پیچیده تنت کنید، رفتارت هم پیچیده میشود و اذیت می شوید.

بنابراین آنچه که شلوغی ها را در زندگی ها از بین می برد، نه جهت میز ناهار خوری است و نه جنس چوب آن؛ بلکه نیازمند خدابودن، فروتنی و نفی برتری‌طلبی، دعوت بی تکلف و صادقانه، دوری از فخرو دوری از تجمل و دوری از وابستگی به دنیاست. اهداف فنگ شوئی، اهدافی سطح پایین هستند که همه چیز را در سطح مادی نگه میدارد. غذا را با قاشق خوردن بهداشتی تر است، اما با نام خدا شروع کردن و با شکر خدا پایان دادن، مهم تر است. که رعایت اولی بدون رعایت نکات معنوی، نه تنها مفید نیست و بلکه فریب دهنده هم هست. آدمی بهتر است که با دست غذا بخورد تا اینکه با قاشق غذا بخورد، ولی آداب معنوی تغذیه را رعایت نکند و زیاده روی کند و با نام خدا نخورد و با شکر خدا پایان ندهد. روزی باید پنج بار نماز بجا آورید، یعنی هر بار باید معنویت خود را تجدید کنید و فرمول ثابت و دائمی برای معنویت وجود ندارد.

در واقع بشر توجه نمی کند که ریشه شلوغی ها و تمام بی نظمی ها، قلبی است که گرفتار تعددها و گزینه ها است و اما او راه حل این مشکلات را در نظم مادیات می بیند. انسان نمیداند که آرامش فقط با ذکر و نام خدا حاصل می‌شود، نه صرفا با تغییر دکور ( أَلَا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ ). کسی که برای تغییر روحیه، هر ساله مبلمان خانه اش را عوض میکند، روش هزینه برداری را انتخاب کرده است که عدالت را در جامعه به خطر می اندازد و باعث رسم شدن روشهای غلط میشود. اگر سالی از سالها نتواند این اقدام را انجام دهد، به معنای شکست اوست و نمی تواند ادامه دهد.

در یک مسابقه ای که در مورد زندگی تنها در قطب شمال تشکیل داده شده بود؛ یکی بود که کمانش را گم کرد؛ این فرد بدون کمانش نتوانست ادامه دهد و همان تسلیم شد و باخت. این فرد خیلی وابسته به کمانش بود که در نبود آن نتوانست ادامه دهد. در حالی که دیگر شرکت کننده ها کمان نداشتند و ادامه دادند. وابستگی حیاتی به یک شئ مادی و یا طرز چینش و جهت آن، یک حساسیت و پیچیدگی دست و پاگیر است و واقعا باعث اذیت است.

مهمترین روش از بین بردن شلوغی ها، اخلاص و سادگی و پوشاندن چشمهاست که مردم دچار چشم وهم چشمی و حسادت و رقابت نشوند؛ زیرا که اینها مشکلات روانی اساسی هستند که افراد برای آرام کردم اینها، جهت دکور آشپزخانه را دستکاری میکنند و برای حل یک مشکل بزرگ، به کاهدان میزنند و راه اشتباهی را انتخاب میکنند. لازم به ذکر است که خدای حکیم تغییر جهت دکور آشپزخانه را ممنوع نکرده است ولی این مشکلی را حل نمی کند؛ شاید بطور موقت حس خوبی بدهد ولی یک مشکل معنوی فقط با حس خوب حل نمیشود. خدا مخالف حس خوب نیست، اما حس خوب بدون معنویت یک نوع اعتیاد و تکرار است.

جادوی شیاطین (قسمت 213) رشد معنوی (17) نماز و سبک زندگی (12) فنگ شوئی (2)

 

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جادوی شیاطین (قسمت 213)

رشد معنوی (17)

نماز و سبک زندگی (12)

فنگ شوئی (2)

اصحاب الشمال

 

در ادامه بررسی فنگ شوئی، با یک مثال دیگر، ثابت میشود که فنگ شوئی براساس معنویتهای مرده بنا میشود و به همین خاطر تقدس پیدا میکند. کهنه پرستی از خصوصیات انسان مدرن است. معمولا مرده ها بعد از مرگ تقدس پیدا میکنند و عزیزتر میشوند. مرده پرستی از خصوصیات انسان متمدن است که اکنون به شکل فنگ شوئی درآمده است. فنگ شوئی همان پرستش عقاید و باورهای غلط پیشینیان است.

تصور کنید که یک نقاش، بالای نردبان رفته است و دارد پنجره ها را رنگ میکند. اما او روی یک تابلو نوشته است " زیر نردبان راه نروید" و این تابلو را سر همان کوچه نصب میکند. او این تابلو را سرکوچه نصب میکند تا که عابرین آن مسیر مواظب باشند و رنگی نشوند. اما نقاشی تمام میشود و نقاش آنجا را ترک میکند. او یادش میرود که تابلو را بردارد. تابلو تا مدتها در همانجا می ماند. بعد از چندین ماه که در همان جا ماند، عابرین آن مسیر، هر روز نوشته " زیر نردبان راه نروید " را می خوانند و به حافظه می سپارند و می روند، بدون آن که معنایش را و ربطش را بفهمند. به این طریق بعد از چند وقت، این نوشته به یک عقیده ملی و اساطیری تبدیل میشود و به یک عقیده راسخ در میان آن مردم تبدیل میشود و مردم بدون منطق و دلیل آن را قبول میکنند.  بعد مردم می پرسند چرا؟ عده ای در جواب می گویند که راه رفتن زیر نردبان، بدشانسی میاورد و این را پیشینیان ما گفته اند!

مدت زمان زیادی می گذرد و بعد از مدتی، یک قاتل فراری نادانسته از زیر نردبان راه میرود و یک هفته بعد می گیرنش و اعدامش میکنند. مردم میگویند دیدی پیشینیان ما راست گفتند که از زیر نردبان راه نروید، بدشانسی می آورد!

 

قَالُوا بَل‌ْ وَجَدْنَا آباءَنَا کَذَلِک‌َ یَفْعَلُون‌َ (شعراء: 74)

گفتند: ما فقط نیاکان خود را یافتیم که چنین مى‏کنند.

 

قَالُوا وَجَدْنَا آبَاءَنَا لَهَا عَابِدِین‌َ (انبیاء: 53)

گفتند: «ما پدران خود را دیدیم که آنها را عبادت مى‏کنند.

 

مردم دلیل واقعی حوادث را نمی دانند و بیخودی فلسفه بافی میکنند. چند دهه بعد، در سفر سیاستمداری به کشور دیگر، اگر کشور میزبان، نردبانی و یا هر چیزی شبیه به نردبان سر راه سیاستمدار مهمان قرار داده باشد، به معنای توطئه نابودی برای اوست و ممکن است حتی جنگ بین آنان شروع شود.

خیلی از این خرافات در راستای شکل گیری یک معنویت فیک در طول زمان، بوجود آمده اند. به این طریق معنویت فیک،آنقدر قدرتمند است که پیشرفته ترین کشورها هم در مقابل این معنویتهای فیک ریشه دار سر خم کرده اند و تسلیم آن شده اند.

فنگ شوئی یک معنویت مرده است که استفاده از آن مثل خوردن گوشت خوک و گوشت مردار است. حالا می بینیم که چیزی که خدا آن را حرام کند، استفاده از آن چقدر خطرناک است. زیرا قدرتی دارد که با هیچ منطقی درست نمیشود. ژاپنی ها که در درست کردن ماشین حساب سرآمد کشورهای جهان بودند و هستند، در زندگی واقعی خویش در شماره گذاری خانه ها و طبقات آسانسورها، عدد چهار بکار نمی گیرند. این است که پیشرفته بودن یک کشور، لزوما به معنای پیشرفته بودن معنویتهای مردمانش نیست.

انسانها ابتدا هشدارهایی منطقی صادر میکنند، اما در طول زمان علت اصلی فراموش میشود و به یک تکرار بدون فهم تبدیل میشود و در نسلهای بعدی، به یک قول بی معنا و تصادفی ایمان می آورند. به این طریق ایمان آنان هدر می رود. در طول زمان متن باقی می ماند ولی معنا گم میشود و متن بدون معنای واقعی، نسبت دادن متن به یک حادثه اشتباهی است و ایمان و یقین را از افراد می گیرد. انسانها بیش از هر چیزی به معنا نیاز دارند، تا به تکرار بی معنا، از سر ترس و هیجان.

وقتی علت فراموش شود و فقط ظاهر باقی بماند، عقل خاموش می‌شود و اسطوره متولد می‌شود. اسطوره در قرآن به مطالبی گفته میشود که معنای واقعی خود را از دست داده اند و منحرف شده اند. خدا نمی خواهد قرآن به اقوال اساطیری تبدیل شود، زیرا خدای حکیم میخواهند همچنان معنا و مفهوم را در مورد هر آنچه که در قرآن گفته میشود، حفظ کنند. مردم طبق معمول میخواهند که آیات قرآنی را به جملات اساطیری و بدون معنا تبدیل کنند.

 

إِذَا تُتْلَی‌ عَلَیْه‌ِ آیَاتُنَا قَال‌َ أَسَاطِیرُ الْأَوَّلِین‌َ (قلم: 15)

هنگامى که آیات ما بر او خوانده مى‏شود مى‏گوید: «اینها افسانه‏هاى پیشینیان است!»

 

همین حالا هم خیلی افراد به داستانهایی مثل یونس و نوح در قرآن میگویند اسطوره های تمثیلی و این داستانها را واقعی نمی دانند و فقط یک موضوع تمثیلی به حساب می آورند. قرآن کتابی است واقعی و برای همه زمانها و البته که مطالب آن دارای بطنهای مختلف است که در زمانهای مختلف تحقق و صدقیت پیدا میکنند.

بسیاری از آیین‌های باستانی، در ابتدا کارکرد عملی داشته‌اند، اما با گذر زمان به شکل نمادین و مقدس درآمدند. مثلا در زمان قدیم، مردم مرده های خویش را در کنار خویش و در اتاقی جداگانه نگه میداشتند و به مرده های خویش احترام می گذاشتند و حتی برایشان غذا می بردند. زرتشتیان برای جلوگیری از این رسم زشت و خرافی، قراردادن اجساد مرده را در دخمه ها مطرح کردند تا که اجساد مردگان از مردم دور بماند و معدوم شود و در نتیجه مردم از این عمل بازداشته شوند. اما به مرور زمان، معنا و مفهوم این کار از بین رفت و مردم مفهوم و معنای واقعی را از یاد بردند. زمانی که این موضوع مصداقیت ندارد، دیگر نیازی به دخمه گذاری اجساد نیست و همان خاک کردن بهتر است. این است که آئینهای کهن، در طول زمان معنای واقعی خود را از دست میدهند و به یک عقیده مرده تبدیل میشوند.  استفاده از یک عقیده مرده، مثل خوردن گوشت مردار است. گاهی یک کار در مقطعی از تاریخ ممکن است منطقی بوده باشد ولی در طول زمان معنایش را از دست میدهد و به یک عقیده خرافی و دست و پاگیر تبدیل می شود.

معمولا معنویتهای فیک با لغات مبهم پیچانده میشوند. مثلا اگر به یکی که فنگ شوئی میکند، بگوئید که آئینه در فلاج مکان خانه چه مشکلی ایجاد میکند، او از آنجا که هیچ دلیل منطقی و محکمی برای گفته خود ندارد؛ فورا مباحث انرژی، فرکانس، کائنات و نیروهای ماورائی را پیش میکشد که عملا و حتی از نظر علمی همگی این لغات خودشان مبهم هستند و نمی توان با چند لغت مبهم، یک چیز مبهم دیگر را ثابت کرد.

خدای رحمان می فرمایند که مردار بر شما حرام است (حُرِّمَت‌ْ عَلَیْکُم‌ُ الْمَیْتَة‌ُ). خدای حکیم از لغت میته (مردار) استفاده می کند. در این عبارت، از گوشت و یا هیچ چیز دیگری صحبت نشده است و بله بطور کلی گفته مردار. این به آن معناست که منظورش حالت کلی است و فقط گوشت نیست. بلکه هر گونه معنویت مرده ای هم حرام است. فنگ شوئی یک نوع معنویت مرده است. فنگ شوئی یعنی تسلیم روابط و معادلات بی منطق، خرافی و مرده شدن و این مخالف تسلیم شدن به خدای رحمان است. فنگ شوئی مقطعی بریده از یک اتفاق کهن و قدیمی است که فقط در آن مکان و زمان معنا داشته است ولی اکنون معنا ندارد و مرده است. استفاده از این معنویت مرده، وقت تلف کردن و حتی خطرناک هم هست.

مردم به چیزها و معنویتهایی که اثبات نشده است، خیلی پایبندند. اما معنویتی که ثابت شده است ، را اجرا نمی کنند. واقعا این خیلی عجیب است. پایبندی به خرافه تا این حد ولی به معنویتهای ساده و اثبات شده عمل نمیشود. دلیل این رفتار عجیب، ترس و وعده و وعید است. شیطان پیروانش را به وسیله ترس، وعده و وعید به آن  سمت و سویی که خودش میخواهد میکشاند.

 

إِنَّمَا ذَلِکُمُ الشَّیْطَانُ یُخَوِّفُ أَوْلِیَاءَهُ فَلا تَخَافُوهُمْ وَخَافُونِ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ ﴿١٧٥﴾

در واقع این شیطان است که دوستانش را مى‏ترساند پس اگر مؤمنید از آنان مترسید و از من بترسید.

 

فنگ شوئی یک معنویت مرده است. مدیتیشن هم یک جاده غیر مستقیم و برعکس نظام رحمانی و یک روش و مسیر مرده است. جهنم هم یک مکان و مسیر مرده در زمان مرده است.

 

إِن‌َّ الَّذِین‌َ تَوَفَّاهُم‌ُ الْمَلاَئِکَة‌ُ ظَالِمِی‌ أَنْفُسِهِم‌ْ قَالُوا فِیم‌َ کُنْتُم‌ْ قَالُوا کُنَّا مُسْتَضْعَفِین‌َ فِی‌ الْأَرْض‌ِ قَالُوا أَلَم‌ْ تَکُن‌ْ أَرْض‌ُ الله‌ِ وَاسِعَة‌ً فَتُهَاجِرُوا فِیهَا فَأُولَئِک‌َ مَأْوَاهُم‌ْ جَهَنَّم‌ُ وَ سَاءَت‌ْ مَصِیرَاً (نساء: 97)

کسانى که فرشتگان (قبض ارواح)، روح آنها را گرفتند در حالى که به خویشتن ستم کرده بودند، به آنها گفتند: «شما در چه حالى بودید؟ (و چرا با اینکه مسلمان بودید، در صفِ کفّار جاى داشتید؟!)» گفتند: «ما در سرزمین خود، تحت فشار و مستضعف بودیم.» آنها [فرشتگان‏] گفتند: «مگر سرزمین خدا، پهناور نبود که مهاجرت کنید؟!» آنها (عذرى نداشتند، و) جایگاهشان دوزخ است، و سرانجام بدى دارند.

 

مردم قرآن را ختم میکنند، بدون آنکه به معنا و مفهوم آن توجه کنند. مردم پول میدهند که بالای قبر والدینشان قرآن خوانده شود، بخاطر شادی روح آنان. این اعمال همه چیزش مبهم است. روح چیست؟ شادی روح چیست؟ آنها به این طریق استفاده اصلی قرآن که برای زنده هاست را منکر میشوند. مردم بعد از مرگ نزدیکان خود، برای مرده سوره یاسین میخوانند، در حالی که می بایست قبل از مرگ، میخواندند تا فرد در حال مرگ به فکر فرو رود و مقداری به خود آید و تغییر کند. خرید نماز برای مرده، معنویت غلطی است که یک نوع فنگ شوئی بحساب میاید.

مردم بعد از مرگ، اجساد مرده را طهارت و غسل میکنند. در حالی که باید قبل از مرگ، افراد طهارت داده شوند. صابئیان و هندوها، افراد در حال مرگ را قبل از مرگ و در حال زنده بودن، غسل میکنند و بعد لباس سفید و تمیز تنشان میکنند. این است طهارت واقعی که مردم آن را به یک مراسم مرده و بی فایده تبدیل کرده اند. این کارها بعد از مرگ، مثل نوش دارو بعد از مرگ است که بی فایده است و یک کار بیهوده و مرده است. قرآن خواندن بعد از مرگ، برای مرده بی فایده است.

مورد دیگری که فنگ شوئی به آن اهمیت میدهد، جهت هاست. اما آیا قرآن در مورد جهت و مکان چیزی گفته است؟

در قرآن از جهات و نمادها هم صحبت فرموده است. اتفاقا گفته است که هیچ نمادی را در کنار خدا و جایگاه خدا قرار ندهید و همچنین از اصحاب الشمال صحبت فرموده است.

 

وَأَصْحَابُ الشِّمَالِ مَا أَصْحَابُ الشِّمَالِ ﴿٤١﴾ فِی سَمُومٍ وَحَمِیمٍ ﴿٤٢﴾ وَظِلٍّ مِنْ یَحْمُومٍ ﴿٤٣﴾ لا بَارِدٍ وَلا کَرِیمٍ ﴿٤٤﴾ إِنَّهُمْ کَانُوا قَبْلَ ذَلِکَ مُتْرَفِینَ ﴿٤٥﴾ وَکَانُوا یُصِرُّونَ عَلَى الْحِنْثِ الْعَظِیمِ ﴿٤٦﴾ وَکَانُوا یَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَکُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَئِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿٤٧﴾ أَوَآبَاؤُنَا الأوَّلُونَ ﴿٤٨﴾ قُلْ إِنَّ الأوَّلِینَ وَالآخِرِینَ ﴿٤٩﴾ لَمَجْمُوعُونَ إِلَى مِیقَاتِ یَوْمٍ مَعْلُومٍ ﴿٥٠﴾ ثُمَّ إِنَّکُمْ أَیُّهَا الضَّالُّونَ الْمُکَذِّبُونَ ﴿٥١﴾ لآکِلُونَ مِنْ شَجَرٍ مِنْ زَقُّومٍ ﴿٥٢﴾ فَمَالِئُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ ﴿٥٣﴾ فَشَارِبُونَ عَلَیْهِ مِنَ الْحَمِیمِ ﴿٥٤﴾ فَشَارِبُونَ شُرْبَ الْهِیمِ ﴿٥٥﴾ هَذَا نُزُلُهُمْ یَوْمَ الدِّینِ ﴿٥٦﴾

 

و یاران چپ کدامند یاران چپ : 41

در [میان] باد گرم و آب داغ : 42    

و سایه‏اى از دود تار : 43

نه خنک و نه خوش : 44    

اینان بودند که پیش از این ناز پروردگان بودند : 45    

و بر گناه بزرگ پافشارى مى‏کردند : 46      

و مى‏گفتند آیا چون مردیم و خاک واستخوان شدیم واقعا [باز] زنده مى‏گردیم : 47   

یا پدران گذشته ما [نیز] : 48

بگو در حقیقت اولین و آخرین : 49          

قطعا همه در موعد روزى معلوم گرد آورده شوند : 50

آنگاه شما اى گمراهان دروغپرداز : 51

قطعا از درختى که از زقوم است‏خواهید خورد : 52  

و از آن شکمهایتان را خواهید آکند : 53     

و روى آن از آب جوش مى‏نوشید : 54

[مانند] نوشیدن اشتران تشنه : 55 

این است پذیرایى آنان در روز جزا : 56  

 

اصحاب الشمال چه کسانی هستند و چرا جهت شمال را برای آنها بکار برده است؟

در قرآن، شمال به معنای جهت ناراست و یا چپکی استفاده شده است. برخلاف باور عموم، شمال در قرآن به معنای قطب شمال نیست و بلکه شمال به معنای متضاد یمین (راست، راستی) آمده است. به این طریق جهت شمال؛ یعنی جهتی که برخلاف نظام و نظم رحمانی است. حالا این جهت میتواند هر سمت و سویی باشد ولی منظورش قطب شمال نیست.

اما دلیل نامگذاری قطب زمین و مناطق قطب به عنوان شمال این است که در بسیاری از فرهنگ‌های قدیمی، شمال به دلیل کم‌نوری، سرما و تاریکی طولانی روزهای زمستان، به عنوان جهتی تاریک، سرد، و بی‌امید تلقی می‌شده است. به‌ویژه در فصل‌های پاییز و زمستان بادی با نام "باد شمال"،  از مناطق سردتر شمالی می‌آید و دما را کاهش می‌دهد. در باورهای قدیمی، باد شمال به عنوان نشانه تغییرات یا حوادث سخت تعبیر می‌شده است. در تمدنهای باستان، بادهای شمالی را نماد طوفان و سرما می دانستند. این ویژگی طبیعی، به طور طبیعی در ذهن انسان نمادی از بلایا، سختی ها، تاریکی، مرگ، سرمای طاقت فرسا و دوری از زندگی در مورد جهت شمال ایجاد کرده است. یکی دیگر از دلایل، این بود که تشخیص جهات در شمال سخت بوده است. تشخیص جهات در شمال و دشت و بیابانها خیلی سخت است. گم شدن در قطب شمال و یا بیابان خیلی پیش آمده است. مخصوصا در طوفانهای شن و روزهای برفی، تشخیص جهات تقریبا غیر ممکن است. مثل اینکه قومهای یاجوج و ماجوج هم از شمال هجوم آورده اند. در اینجا شمال به معنای قطب شمال نیست و بلکه به عنوان منطقه ای معرفی شده است که بدی ها و بدشگونی ها از آنجا میاید.

گم شدن در بیابان و یا قطب شمال به دو علت رخ میدهد:

1- از دست دادن موقعیت مکانی حال

2- از دست دادن موقعیت زمانی حال

فنگ شوئی هم دقیقا زمان حال و مکان حال را از شما می گیرد. اما نماز ما را در زمان حال و مکان حال نگه میدارد و موقعیت خود را می دانیم و سر در گم نمی شویم. به همین خاطر کسانی که وارد سَقَر می شوند، از آنها پرسیده میشود که چرا اینجا را انتخاب کردید  و چرا به اینجا آمدید؛ در جواب میگویند که نماز بجا نمی آوردیم و در نتیجه زمان و مکان را گم کردیم (مَا سَلَکَکُمْ فِی سَقَرَ ﴿۴۲﴾ قَالُوا لَمْ نَکُ مِنَ الْمُصَلِّینَ ﴿۴۳﴾). سَقَر لایه زمانی مکانی جهنم است. مثل یک بیابان بدون نشانه و مبهم. جهنم جای تاریک و تنگی است. نه اینکه آتش در آن نباشد. اما آتشی که راهنما باشد، در آن نیست. همه چیز جهنم مبهم و غلط و بی معناست. هیچ معنویتی در جهنم نیست. زیرا افرادش معنوی نیستند. معنویت محیط جهنم را خود جهنمیان تعیین میکنند. وقتی مردم هیزم جهنم هستند، یعنی همین. جهنم از نظر معنوی یک محیط خودگردان است که قوانین و هیزمش را خودشان تعیین میکنند.

اما واقعیت این است که دو جهت (یمین و شمال)، نمادی از انتخابهای اخلاقی انسان هم هستند. اصحاب شمال که در قرآن ذکر شده است، یعنی کسانی که راههای چپکی و ناراست را انتخاب میکنند و از دنده چپ وارد میشوند و سر ناسازگاری و طغیان را انتخاب میکنند. اما اصحاب یمین کسانی هستند که خودشان را با نظام رحمانی منطبق میکنند و تسلیم قوانین آن میشوند. وقتی خدای رحمان گروهی را قوم خطاب میکند (مثل قوم لوط)، یعنی آن مردمان متعلق به یک جمعیت جغرافیایی مشخص و قوم مشخصی بوده اند. اما وقتی از اصحاب صحبت می فرماید، به معنای یک جمعیت از اقوام گوناگون ولی با ایدئولوژی یکسان، است.

قوم لوط = جمعیت جغرافیایی مشخصی در یک منطقه

قوم نوح = جمعیت جغرافیایی مشخصی در یک منطقه

اصحاب کهف = تعدادی از اقوام مختلف گرد هم جمع شده براساس یک ایدئولوژی مشخص

اصحاب الشمال = تعدادی از افراد مختلف گرد هم جمع شده براساس یک ایدئولوژی ضد نظام رحمانی

اصحاب الیمین = تعدادی از افراد مختلف گرد هم جمع شده براساس یک ایدئولوژی موافق نظام رحمانی

 

خدای رحمان در یک آیه، دوبار نام اصجاب الشمال را ذکر میکند (وَأَصْحَابُ الشِّمَالِ مَا أَصْحَابُ الشِّمَالِ) و این به معنای آن است که در شناسایی اصحاب الشمال باید دقت شود و مثل یک قومیت نیست که براحتی تشخیص داده شود، بلکه اصحاب الشمال یک گروه ایدئولوژیک هستند. مثلا اصحاب الایکه یعنی گروهی که در زمان شعیب بودند و از قومیت خاصی نبودند و بلکه یک گروه ایدئولوژیک بوده اند.

 

وَ أَصْحَاب‌ُ الْأَیْکَة‌ِ وَ قَوْم‌ُ تُبَّع‌ٍ کُل‌ٌّ کَذَّب‌َ الرُّسُل‌َ فَحَق‌َّ وَعِیدِ (ق: 14)

و «اصحاب الایکه» و قوم تبّع ، هر یک از آنها فرستادگان الهى را تکذیب کردند و وعده عذاب درباره آنان تحقّق یافت!

 

همچنین در تورات، شمال به عنوان سرزمین تاریکی و موجودات اهریمنی معرفی شده است. در اشعیاء ذکر شده است که شیطان میخواست تخت پادشاهی خود را در شمال قرار دهد.

 

اشعیاء:14

ای ستاره درخشان صبح چگونه از آسمان افتادی! تو که بر اقوام مقتدر جهان پیروز بودی، چگونه سقوط کردی! در دلت می گفتی: من به آسمان بالا می روم و تخت شاهی خود را بالای ستارگان خدا برقرار می سازم و بر فراز کوهی در شمال که جای اجتماع خدایان است می نشینم. بالای ابرها می روم و مثل خدای قادر مطلق میشوم. اما برعکس، تو در قعر زمین که دنیای مردگان است سرنگون شدی.

 

قطعا شیطان کاری به قطب شمال ندارد و بلکه شمال در اینجا به عنوان جهتی است که در آن همه چیز برعکس نظام رحمانی است. شیطان هم دقیقا چنین محیط واژگونه ای میخواهد تا بتواند در آن حکمرانی کند.

موسی وقتی معجزه را اجرا کرد، از یمین استفاده کرد ولی جادوگران از یمین استفاده نکردند.

 

وَ مَا تِلْک‌َ بِیَمِینِک‌َ یَا مُوسَی‌ (طه: 17)

و آن چیست در دست راست تو، اى موسى؟!

 

زیرا موسی طبق نظام رحمانی عمل میکرد ولی جادوگران بر عکس آن عمل میکردند. به این طریق شمال نمادی از یک جهت ناراست و چپکی است و یمین نمادی از یک جهت راست و صحیح. اصحاب الشمال و اصحاب الیمین را میتوان گروههای ایدئولوژیک هم نامید. با ایدئولوژی صحیح و یمین میتوان سخت ترین شرایط را هم طی کرد. آتش سرد و امن میشود، همانطور که در مورد ابراهیم رخ داد. در ایدئولوژی یمین، زندان بهتر از خانه ناپاک است، همانطور که یوسف خواست.

اسکیموها در شمال زندگی میکنند ولی زمان بندی های رحمانی را بدرستی می شناسند و محیط سختی مثل قطب را برای خود راحت کرده اند. اینها اصحاب الشمال نیستند و بلکه اصحاب الیمین هستند.

خصوصیات اصحاب شمال در آیات بالایی را بیان می کنیم که نکات جالبی که در آن نهفته است:

 

آیه

معنا

معنویت

وَأَصْحَابُ الشِّمَالِ مَا أَصْحَابُ الشِّمَالِ

و یاران چپ کدامند یاران چپ

دوبار اصحاب شمال  در این آیه آمده است. این ثابت میکند  که شناسایی اصحاب شمال، دقت بیشتری میخواهد و از ظاهر مشخص نیست.

فِی سَمُومٍ وَحَمِیمٍ

در [میان] باد گرم و آب داغ

سموم : گرما  و نار شیطانی

حمیم: گرما  و نار ساخت خود انسان

وَظِلٍّ مِنْ یَحْمُومٍ

و سایه‏اى از دود تار

سایه ای که سایه نیست، بلکه ظاهرش سایه است.

لا بَارِدٍ وَلا کَرِیمٍ

نه خنک و نه خوش

خنک نمی کند و کرامت انسان را حفظ نمی کند

إِنَّهُمْ کَانُوا قَبْلَ ذَلِکَ مُتْرَفِینَ

اینان بودند که پیش از این ناز پروردگان بودند

اینها قبلا در ظاهر خوش و نازپرورده بودند و رفاه داشتند. رفاه زدگی جالب نیست و هدف از زندگی، رشد معنوی است و نه غرق شدن در رفاه. مترفین کسانی هستند که معنویتها را رعایت نمی کنند و آن را مادی میکنند و سعی در حل مشکلات از طریق فنگ شوئی دارند.

وَکَانُوا یُصِرُّونَ عَلَى الْحِنْثِ الْعَظِیمِ

و بر گناه بزرگ پافشارى مى‏کردند

آنها بر چیزهایی که نباید پافشاری کنند، پافشاری میکردند. آنها به جزئیاتی که نباید دقت کنند، دقت میکردند.

 

به این طریق اصحاب شمال کسانی هستند که در دنیای فانی دل به خرافات و فنگ شوئی بسته اند. آنها حوادث را چپکی می فهمند و معنای واقعی آن را درک نمی کنند و دنبال عقاید خرافی و مرده هستند. آنها بجای تنظیم خود با نظام رحمانی، سعی در دور زدن آن میکنند و خود را وارد جزئیات بی پایان میکنند.

فلسفه های فنگ شوئی، معنویتهایی مرده هستند که جوابگوی معماها نیست و بلکه خودش معماست. خیلی از کسانی که فنگ شوئی می کنند، خودشان نمی دانند که اصلا چرا چنین میکنند.

 

«قَالَ هَلْ یَسْمَعُونَکُمْ إِذْ تَدْعُونَ * أَوْ یَنْفَعُونَکُمْ أَوْ یَضُرُّونَ * قَالُوا بَلْ وَجَدْنَا آبَاءَنَا کَذَلِکَ یَفْعَلُونَ» (الشعراء، 72 تا 74)

 گفت آیا شما را می‌شنوند، هنگامی که [آنان را می‌خوانید و نزد آنان] دعا می‌کنید * یا به شما سود یا زیان مى‌رسانند * گفتند نه بلکه پدران خود را یافتیم که چنین می‌کردند!

 

«إِنْ تَدْعُوهُمْ لَا یَسْمَعُوا دُعَاءَکُمْ وَلَوْ سَمِعُوا مَا اسْتَجَابُوا لَکُمْ وَیَوْمَ الْقِیَامَةِ یَکْفُرُونَ بِشِرْکِکُمْ وَلَا یُنَبِّئُکَ مِثْلُ خَبِیرٍ» (فاطر، 14)

اگر آنها را بخوانید، دعاى شما را نمى‌‏شنوند و اگر [فرضا] بشنوند اجابتتان نمى‌کنند و روز قیامت‏ شرک شما را انکار مى‌کنند و [هیچ کس] چون [خداى] آگاه تو را خبردار نمى‌‏کند.

 

فرق نماز و فنگ شوئی:

 

فنگ شوئی = معنویتی براساس گذشته و پر از ابهام و مردگی

نماز = معنویتی برای زمان و مکان جاری

 

نماز، معنویتی است بر اساس زمان و مکان جاری. یعنی در زمان و مکان حال زندگی کردن. اما فنگ شوئی یعنی یک معنویت مرده براساس زمان دیگر و مکانی دیگر. فنگ شوئی یعنی معنویت جایی دیگر را استفاده کردن بدون فهم معنای واقعی. مثلا چشم و هم چشمی و تقلید از دیگران و مقایسه کردن خود با دیگران، نوعی فنگ شوئی است، زیرا این افراد وضعیت و مکان و زمان حال خود را در نظر نمی گیرند و خود را با مکان و زمان افراد دیگر مقایسه میکنند و خوشبختی خود را در آن زمانها و مکانهای دیگر جستجو میکنند.

هیچ جای قرآن، خدا نمی فرماید که برده بگیرید، بلکه اصرار دارد که برده ها را آزاد کنید. اما گروههای منحرف مثل داعش، از این آیات برداشت برده داری میکنند. به این طریق یک معنویت مرده را استفاده می کنند و عملا خودشان هم مثل مرده ها رفتار میکنند. جنگ در قرآن فقط برای دفاع است و نه برای تغییر دین مردم. اما آنها جنگ را شروع میکنند تا که دین مردم را تغییر دهند. اینها همگی معنویتهایی مرده هستند.

وقتی نماز نخوانی، زمان برای شما می میرد. زمان مرده مثل خون مرده است که روح و روان و کالبد آدمی هم کسل، بیحال و بی تفاوت میشود. نماز ما را به زمان حال و مکان حال می آورد.

کسانی که از فنگ شوئی صحبت میکنند، آن را معمولا پاکسازی زندگی هم می نامند. اما زندگی پاک چیست؟ زندگی پاک در قرآن حیات طیبه نامیده شده است. همانطور که در آیه می بینید، کردار نیک و پندار نیک پیش نیاز داشتن زندگی پاک است.

 

مَن‌ْ عَمِل‌َ صَالِحَاً مِنْ‌ ذَکَرٍ أَوْ أُنْثَی‌ وَ هُوَ مُؤْمِن‌ٌ فَلَنُحْیِیَنَّه‌ُ حَیَاة‌ً طَیِّبَة‌ً وَ لَنَجْزِیَنَّهُم‌ْ أَجْرَهُمْ‌ بِأَحْسَنِ مَا کَانُوا یَعْمَلُون‌َ (نحل: 97)

هر کس کار شایسته‏اى انجام دهد(کردار نیک)، خواه مرد باشد یا زن، در حالى که مؤمن است (پندار نیک)، او را به حیاتى پاک زنده مى‏داریم و پاداش آنها را به بهترین اعمالى که انجام مى‏دادند، خواهیم داد. (97)

 

زندگی پاک یا حیات طیبه؛ یعنی پاکیزه باشی و عقاید بی ربط و مرده هم استفاده نکنید. عقاید بی ربط و بی مفهوم مثل گوشت مرده می ماند که پاک نیست و نمی توان آن را خورد و یا استفاده کرد. گوشت مرده آدمی را دچار کسلی، سستی، رخوت و بیماری میکند و عقیده مرده هم مثل گوشت مرده عمل میکند. معنویتهای زنده حالت بازدارندگی دارند و این بازدارندگی فقط زمانی رخ میدهد که معنویت زنده باشد و معنا و مفهوم داشته باشد.

ظاهرا هدف از فنگ شوئی، بیشتر پاکسازی خانه هاست. خدای رحمان خانه پاک (مَسَاکِن‌َ طَیِّبَة) را هم در قرآن بیان فرموده است.

 

وَعَدَ الله‌ُ الْمُؤْمِنِین‌َ وَالْمُؤْمِنَات‌ِ جَنَّات‌ٍ تَجْرِی‌ مِنْ‌ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِین‌َ فِیهَا وَ مَسَاکِن‌َ طَیِّبَة‌ً فِی‌ جَنَّات‌ِ عَدْن‌ٍ وَ رِضْوَان‌ٌ مِن‌َ الله‌ِ أَکْبَرُ ذَلِک‌َ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیم‌ُ (توبه: 72)

خداوند به مردان و زنان باایمان، باغهایى از بهشت وعده داده که نهرها از زیر درختانش جارى است جاودانه در آن خواهند ماند و مسکن‏هاى پاکیزه‏اى در بهشتهاى جاودان (نصیب آنها ساخته) و (خشنودى و) رضاى خدا، (از همه اینها) برتر است و پیروزى بزرگ، همین است! (72)

 

یَغْفِرْ لَکُم‌ْ ذُنُوبَکُم‌ْ وَ یُدْخِلْکُم‌ْ جَنَّات‌ٍ تَجْرِی‌ مِنْ‌ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَ مَسَاکِن‌َ طَیِّبَة‌ً فِی‌ جَنَّات‌ِ عَدْن‌ٍ ذَلِک‌َ الْفَوْزُ الْعَظِیم‌ُ (صف: 12)

(اگر چنین کنید) گناهانتان را مى‏بخشد و شما را در باغهایى از بهشت داخل مى‏کند که نهرها از زیر درختانش جارى است و در مسکنهاى پاکیزه در بهشت جاویدان جاى مى‏دهد و این پیروزى عظیم است! (12)

 

همانطور که مشاهده میکنید، این خانه های پاک، خانه هایی بهشتی هستند که براساس قوانین بهشتی می چرخند. میتوان در همین دنیا هم خانه پاک تشکیل داد، با این شرط که باید دقیقا طبق قوانین بهشت باشد که همان نظام رحمانی است. در قسمت قبل گفتیم که افق بهشت، افقی است که خدا می خواهد آن را به ما معرفی کند و زندگی ما را شبیه به آن قرار دهد، تا شایستگی رفتن به آن را داشته باشیم. این افق با نماز و معنویت واقعی بدست میاید و نه بوسیله مدیتیشن و فنگ شوئی.

همانطور که می بینید، نماز آنقدر مهم است که تنها راه مقابله با این معنویتهای فیک بشمار می آید و از دست دادن آن، به معنای گیر کردن در یک سَقَر و محیط سخت برای زندگی است. سَقَر لایه فیزیکی جهنم است که نماز بجا نیاوردن دلیل اصلی رفتن به آنجاست.

 

فِی جَنَّاتٍ یَتَسَاءَلُونَ ﴿۴۰﴾ در میان باغها از یکدیگر مى ‏پرسند (۴۰)

عَنِ الْمُجْرِمِینَ ﴿۴۱﴾ درباره مجرمان (۴۱)

مَا سَلَکَکُمْ فِی سَقَرَ ﴿۴۲﴾ چه چیز شما را به سمت سقر سلوک داد (۴۲)

قَالُوا لَمْ نَکُ مِنَ الْمُصَلِّینَ ﴿۴۳﴾ گویند از نمازگزاران نبودیم (۴۳)

جادوی شیاطین (قسمت 212) رشد معنوی (16) نماز و سبک زندگی (11) فنگ شوئی (1)

 

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جادوی شیاطین (قسمت 212)

رشد معنوی (16)

نماز و سبک زندگی (11)

فنگ شوئی (1)

 

 

در ادامه اثبات اهمیت نماز، بیایید خرافه ای به نام فنگ شوئی را بررسی کنیم. فنگ شوئی در ظاهر ادعا دارد که نمادها، دکوراسیون و چیدمان و جهات وسائل و اشیاء داخل خانه، در سلامت روانی و جسمی افراد موثر است و برای این کار برنامه های پیچیده ای ارائه میدهد. در ادامه ثابت میشود  که این فقط یک ادعاست و اصل قضیه چیز دیگری است.

این خرافه آنقدر ریشه دار است که میتوان گفت به اول خلقت بنی آدم روی زمین بر می گردد. آنجایی که دو پسر آدم قربانی انجام دادند و مال قابیل قبول واقع نشد ولی مال هابیل مورد قبول واقع شد. در اینجا قابیل، شگونی و تقصیر را گردن هابیل انداخت و یک رابطه بی ربط و بی دلیل و خرافی را پیش کشید. زیرا او نمی خواست خطا را متوجه خود کند و می خواست خطای خودش را گردن فرد دیگری بیندازد و آن را به حادثه دیگری ربط دهد. در فنگ شوئی هم، تنشهای روانی داخل خانه را مثلا به طرز قرار گیری و جهت میز نهارخوری ربط میدهند. این رابطه در ظاهر شاید خیلی ها را فریب دهد ولی در دراز مدت انسانها نسبت به واقعیت ها بی تفاوت میشوند و دنبال چنین هیجانات بی ربطی می گردند. فنگ شوئی در ظاهر میخواهد که بین انسان و محیط زندگیش ارتباط و تعادل برقرار کند و انرژی جذب و یا دفع کند، ولی عملا اینطوری نیست. فنگ شوئی زمانی برای افراد پیش میاید که افراد نماز بجا نمی آورند و در زمان و مکان گم میشوند.

یکی در مورد فنگ شوئی میگفت: اگر آشپزخانه در جهت شمال خانه باشد، باعث جر و بحث و مجادله بین افراد خانواده میشود! و اگر آشپرخانه توی غرب خانه باشد، باعث پرخوری میشود! یا اینکه میگفت که اگر آشپزخانه شمال غرب باشد، یعنی سفر کم می روید! اینها موفق نبودن، تنشهای داخل خانه، بدشانسی، بی پولی، درآمد کم، حس نارضایتی و همه مشکلات را به نمادها و جهات وسایل داخل خانه ربط میدهند و به این طریق تقصیر را گردن مال و اموال خود می اندازند. در قضیه قربانی، قابیل تقصیر را گردن هابیل انداخت، اما فنگ شوئی تقصیر را گردن وسائل و اشیاء و نمادها و جهات قرار گیری و چینشِ اینها می اندازد. انسان معنویت به کار نمی گیرد و مشکلات روانی خود را گردن چیز دیگری می اندازد. به قول معروف، شکستن کاسه و کوزه را سر اشیاء صامت و بی زبان می اندازد.

در جای دیگری نعل اسب را نماد خوش شانسی معرفی میکرد و توصیه به نگهداری آن در خانه میکرد. بنیاد فنگ شوئی براساس یک هوش زیرکلاغی است، همانطور که قابیل هوشش زیرکلاغ بود.

یا اینکه میگویند که اگر فلان نماد را در گوشه خانه قرار دهید، مشکلات و تنشهای داخل خانه کم می شود. در فنگ شوئی، نمادها و جهتها خودنمایی میکنند و مردم به اثرات اینها گرایش پیدا میکنند. مثلا از نظر آنها، گذاشتن یک قورباغه چوبی در خانه، علاج بی پولی است! یا وجود نماد اردک در خانه، حلال مشکلات روانی است! وقتی بپرسید که چرا؟ جواب قانع کننده ای برایش ندارند و اینها را به جذب انرژی و فرکانس و عشق و ثروت و غیره ربط میدهند که عملا یک ارتباط ابتر و بی ربط است. نظرات متفاوت در طول زمان بوجود آمد و گذشت زمان و ربط آن به پیشینیان باعث تقدس این نظرات شد. وقتی که چیزی مقدس شد، اهمیت بیشتری پیدا میکند و بدون تفکر و تعقل پذیرفته میشود.

در جای دیگری می گفت: وجود آینه باعث دو برابر شدن دارائی میشود! البته در این مورد راست میگفت، زیرا اگر پول را جلوی آینه بگذارید، دو برابر میشود! پس هر چقدر آینه بیشتر باشد، پول بیشتر میشود! به این طریق افراد بدون آن که متوجه باشند، دارند بت و نماد میسازند. بتها و نمادها منطق محکمی پشتشان نیست و حتی اگر منطق برخی از این نمادها را بررسی کنید، خنده تان می گیرد. اما جای دیگری می گفت که نصب آینه در مقابل حمام و آشپزخانه، باعث تقویت و گسترش انرژی منفی، در تمام خانه خواهد شد. وقتی بپرسید چرا؟ جواب قانع کننده ای وجود ندارد. به همین خاطر خدای رحمان می فرمایند که چرا چیزی را می خوانید و از آن انتظار دارید که جواب نمیدهد. چرا چیزی را که نمی دانید چیست، به کمک می خوانید و از آن استفاده می کنید؟

 

قَال‌َ هَل‌ْ یَسْمَعُونَکُم‌ْ إِذْ تَدْعُون‌َ (شعراء: 72)

گفت: «آیا هنگامى که آنها را مى‏خوانید صداى شما را مى‏شنوند؟! (72)

 

این سوال قرآنی مربوط به اینها هم هست. چرا خواصی را به نعل اسب ربط می دهید که در آن نیست؟ این چیزی نیست جز پیروی از آباء و اجداد و هیچ منطق و دلیل خاصی پشت آن نیست. اصل و اساس هستی و کائنات براساس خداست. هیچ چیزی بدون خواست و اراده خدا، موثر نیست. خدای رحمان براساس معنویت دنیا را درست کرده است. ربط دادن خوش شانسی به نعل اسب و انگشتر و چیزهای دیگر، از حکمت خدای رحمان بدور است. خدای رحمان منزه است از این انتسابات چرت و پرت. فنگ شوئی روی معنویتها و واقعیتها سرپوش می گذارد.

یکی دیگر گفته بود که نصب آینه مقابل درب دست شویی، باعث گسترش انرژیهای منفی می شود، زیرا توالت ها، انرژی منفی تولید می کنند! دلیلش هم این بود که نصب آینه روبروی اینها، باعث پخش این انرژی منفی در تمام خانه می شود. زیرا آینه نور را بازتاب می کند. اینها فکر میکنند که انرژی منفی هم در آینه بازتاب پیدا می کند و در خانه پخش میشود!

در قسمتهای قبل (جادوی شیاطین قسمت 157) طبق آیات قرآنی، اهمیت طهارت در خانه را بیان کردیم. آن چیزی که خدا در مورد محل سکونت و یا خانه فرموده است، طهارت خانه است تا که محیطی آرام و ساکت برای افراد باشد و افراد در آن احساس پاکی و طهارت و آرامش کنند. نه اینکه افراد در خانه دنبال آزمایش شانس و حالتهای تصادفی و معنویتهای بی ربط باشند.

فنگ شوئی میخواهد که حل مشکلات داخل چارچوب خانه را به مسائل بی ربط و تصادفی و نمادها و جهتها ربط دهد. اگر چه در لابلای صدها جمله، بعضی حرفهای به ظاهر درست هم میزنند، اما اینها همگی پوششی است برای بوجود آوردن پیچیدگی ها در زندگی. از این به بعد، افراد برای بوجود آوردن محیطی آرامش بخش برای زندگی، باید به یک کارشناس فنگ شوئی مراجعه کنند تا که روش حلها را به آنها بگوید. این همان مدیتیشن است. مدیتیشن یعنی روش حلهای بی ربط برای مشکلات پیدا کردن و وارد جزئیات بی نهایت شدن.

خیلی از فرهنگهای ایرانی هم، بعضی روشهای فنگ شوئی را بکار می برند، اگر چه صراحتا آن را فنگ شوئی نمی نامند. مثلا می گویند عدد سیزده نحس است و در نتیجه در خانه ها و شماره گذاری ها از آن استفاده نمی کنند. یا اینکه به تخته میزنند تا بدشانسی را دفع کنند و یا چشم نخورند. یا علامت یک چشم آبی که دورش هم آیه این یکاد نوشته اند را در خانه و ماشین و معازه نصب میکنند تا از چشم زخم در امان باشند.

همه این روشها، یک نکته اصلی را مخفی نگاه می دارند. آنها هیچوقت نمی گویند که بجا نیاوردن نماز و عدم بکارگیری معنویت واقعی باعث این همه مشکلات است. آنها با این نمادها و حرفهای بی ربط، میخواهند این مهم را کتمان کنند و بپوشانند. در واقع نوعی خماری ذهنی است و این طرز برخورد با قضایای جهان، هماهنگ شدن ذهنی با شیاطین است، زیرا شیاطین بصورت سعیری (بی منطقی) و تصادفی عمل میکنند و دیوانه اند. سعیر یعنی هر چیز بی ربطی را به یکدیگر ربط دادن که آدمی را از عقل و شعور می اندازد. سعیر یکی از خواص جهنم است که به قول قرآن، همین یک خاصیت برای عذاب جهنم کافی است.

 

فَمِنْهُمْ‌ مَن‌ْ آمَن‌َ بِه‌ِ وَ مِنْهُمْ‌ مَنْ‌ صَدَّ عَنْه‌ُ وَ کَفَی‌ بِجَهَنَّم‌َ سَعِیرَاً (نساء: 55)

ولى جمعى از آنها به آن ایمان آوردند و جمعى راه (مردم را) بر آن بستند. و حالت سعیری و بی منطقی دوزخ، براى عذاب آن کافى است!

 

اگر آدمی به جایی برسد که خودش برای دردسر و عذاب خودش کافی باشد، آن موقع میتوان گفت شایستگی جهنم را پیدا کرده است و دیگر برای بد بودن نیازی به کسی ندارد و خودش به شیطان تبدیل شده است.

اگر انسان، ارتباط با خدا را از دست دهد و بخواهد به روش غیر رحمانی با مشکلات رو در رو شود، با انبوهی از مشکلات دیگر روبرو میشود. هر سال باید فنگ شوئی کند و به این طریق، روشهای غلط و بی فایده و بی ربط بکار می گیرد و خودش را فریب میدهد و عملا رشد معنوی نمی کند و هر بار دوباره روز از نو، روزی از نو و مشکلات دوباره از نو شروع میشود.

فنگ شوئی بطور خلاصه میخواهد که افراد با این کارهای بی ربط، شانس را به در خانه شان ببرند. همین نوع تفکر، روش غلط و بی نتیجه ای است. زیرا اگر شانس را موقعیت بهتر برای زندگی معنا کنیم، این موقعیت با معنویت بدست میاید و نه با قرعه و شانس. اصلا نماز و روزه و زکات و سایر اعمال عبادی برای این است که از دست این روشهای بی نتیجه و شانسی نجات یابیم. خدای رحمان در قرآن می فرماید که برای پیشبرد زندگی خود و بهتر کردن آن از نماز و صبر استفاده کنید. این یعنی اینکه اینها معنویت واقعی هستند و نماز و صبر هستند که زندگی را بهتر و دلپذیرتر میکنند.

 

یَا أَیُّهَا الَّذِین‌َ آمَنُوا اسْتَعِینُوا بِالصَّبْرِ وَالصَّلاَة‌ِ إِن‌َّ الله‌َ مَع‌َ الصَّابِرِین‌َ (بقره: 153)

اى افرادى که ایمان آورده‏اید! از صبر (و استقامت) و نماز، کمک بگیرید! (زیرا) خدا با صابران است.

 

خیلی از مردم در زمان قدیم، حوادث بدشگون پیش آمده برای خود را به پیامبران و مومنان نسبت میدادند؛ به همین خاطر سعی در حذف و یا تبعید کردن آنان از محیط خویش داشتند.

 

قَالُوا إِنَّا تَطَیَّرْنَا بِکُمْ لَئِنْ لَمْ تَنْتَهُوا لَنَرْجُمَنَّکُمْ وَلَیَمَسَّنَّکُمْ مِنَّا عَذَابٌ أَلِیمٌ ﴿١٨﴾ قَالُوا طَائِرُکُمْ مَعَکُمْ أَئِنْ ذُکِّرْتُمْ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ ﴿١٩﴾

  پاسـخ دادند ما [حضور] شما را به شگون بد گرفته‏ایم اگر دست برندارید    سنگسارتان مى‏کنیم و قطعا عذاب دردناکى از ما به شما خواهد رسید.

[رسولان] گفتند شومى شما با خود شماست آیا اگر شما را پند دهند [باز کفر مى‏ورزید] نه بلکه شما قومى اسرافکارید

 

این گروه ها به این نتیجه رسیده بودند که پیامبران و مومنان در جامعه اضافی هستند و برای آنها بدشانسی می آورند. آنها با وجود مومنان در جامعه، احساس خوبی نداشتند و اذیت می شدند و فشار روانی زیادی بر آنها وارد شده بود و در نتیجه براساس فلسفه و معنویت مخصوصی که داشتند به این نتیجه رسیدند که این گونه افراد اضافی و مزاحم هستند و باید برداشته شوند. گاهی بعضی فنگ شوئی ها در جامعه در مورد جابجائی و حذف اشیاء نبوده است، بلکه در مورد جابجائی و حذف انسانها بوده است. به همین دلیل است که در عالم سیاست، گاهی دست به ترور و حذف فیزیکی آدمها میزنند. یا بعضی افراد، فشار روانی، آنها را به سوزاندن کتابهای آسمانی وادار میکند. اینها همگی نوعی فنگ شوئی است. نژادپرستی ها و حذفهای قومیتی و نژادی، هم ناشی از یک فلسفه غلط است که بقای خود را در حذف و تضعیف دیگران می بینند. در سیاست از اینجور اتفاقات زیاد می افتد. به همین خاطر زیاد به سیاستمداران دلخوش نکنید که در آن صورت نا امید خواهید شد. در تمام قرآن، پنج بار از رجم و سنگسار صبحت شده است که در تمام پنج مورد، مومنان بوسیله کافران سنگسار میشوند. همین نکته خودش هزار حرف برای گفتن دارد. مومنان بخاطر اختلافات عقیدتی، کسی را رجم نمی کنند. این کافران هستند که بقای عقیده هایشان را در گرو حذف دیگر اندیشه ها می بینند.

 

قَالُوا إِنَّا تَطَیَّرْنَا بِکُم‌ْ لَئِنْ‌ لَم‌ْ تَنْتَهُوا لَنَرْجُمَنَّکُمْ وَ لَیَـمَسَّنَّکُمْ‌ مِنَّا عَذَاب‌ٌ أَلِیم‌ٌ (یس: 18)

آنان گفتند: «ما شما را به فال بد گرفته‏ایم (و وجود شما را شوم مى‏دانیم)، و اگر (از این سخنان) دست برندارید شما را سنگسار خواهیم کرد و شکنجه دردناکى از ما به شما خواهد رسید!

 

قَال‌َ أَرَاغِب‌ٌ أَنْت‌َ عَن‌ْ آلِهَتِی‌ یَا إِبْرَاهِیم‌ُ لَئِنْ‌ لَم‌ْ تَنْتَه‌ِ لَأََرْجُمَنَّک‌َ وَاهْجُرْنِی‌ مَلِیَّاً (مریم: 46)

گفت: «اى ابراهیم! آیا تو از معبودهاى من روى گردانى؟! اگر (از این کار) دست برندارى، تو را سنگسار مى‏کنم! و براى مدّتى طولانى از من دور شو!

 

مردم جواب قانع کننده ای برای روشهای غلط خویش ندارند و به همین خاطر دلایل بی ربط می آورند و این دلایل بی ربط مرهمی بود بر دل ریش ریش آنان. اینها نوعی افیون و مخدر بود برای مغزشان. اینکه میگویند دین افیون توده هاست، غلط است. در واقع بی دینی و دین غلط و خرافی است که افیون توده هاست. دین واقعی مرهم زندگی است و انسانها را از حالت خماری و جهالت در می آورد.

غافل از اینکه، اینها بدشگونی و مشکل خودشان بود ولی برای فرار از معنویت، آن را به مسائل نامربوط ربط میدادند. افراد نمازهایشان را بدرستی بجا نمی آورند و چیزهای دیگری از جمله، فیلم و فضای مجازی و چیزهای دیگر را جایگزین نماز کرده اند و در نتیجه نمی توانند بخوابند و در این حالت، تقصیر را گردن نوع رختخواب یا مکان و جهت رختخواب در خانه می اندازند. افراد تا ساعت دو و سه نصف شب نمی خوابند و فیلم نگاه می کنند و به این طریق سبک غلطی از زندگی در پیش گرفته اند. آنها دچار تنش روانی میشوند و در این حالت دنبال دلائل بی ربط می گردند و تقصیر را گردن جهت و جنس تخته رختخواب می اندازند. کسی که در کاری مهارت ندارد، به‌جای پذیرش ضعف خودش، تقصیر را گردن شرایط می‌اندازد. بلد نیست شنا کند، می‌گوید آب شور است. یا در مسابقه اگر ببازد، تقصیر را گردن داور می اندازد، البته اگر برنده شود، دیگر تقصیر را گردن داور نمی اندازد. اینها همگی فنگ شوئی است. افراد جرات اقرار و اعتراف ندارند و به همین خاطر به توجیهات و فلسفه های غلط روی می آورند.

زن و شوهرهایی هستند که از زندگی مشترک با هم راضی نیستند؛ آنان تقصیرات عدم خوشبختی خویش را گردن هم می اندازند و نسبت به هم، مثل فنگ شوئی قضاوت میکنند. یکی از بیشترین مشکلات خانواده ها همین است. آنها دیوار همدیگر را کوتاه می بینند و قادر به توبه و تغییر دیدگاه خود نیستند و در نتیجه ساده ترین روش حل، همان انداختن تقصیر روی دیگر افراد خانواده است. شیطان براساس معنویت غلطی که از قبل داشت، به دستور خدا عمل نکرد ولی در ادامه تقصیر را گردن آدم انداخت و دشمنی با بنی آدم را انتخاب کرد. این اولین نوع فنگ شوئی بود.

قوم شعیب به نتیجه رسیده بودند که شعیب بخاطر نمازش، آن حرفها را میزند و تا حدی  به این نتیجه رسیده بودند که در این زمینه نماز مقصر و مزاحم است. آنها با شناختی که از قبل در مورد شعیب داشتند، مطمئن بودند که شعیب آدم بردبار و فهمیده ای است، به همین خاطر تقصیر را گردن نماز انداختند!

 

قَالُوا یَا شُعَیْب‌ُ أَصَلاتُک‌َ تَأْمُرُک‌َ أَنْ‌ نَتْرُک‌َ مَا یَعْبُدُ آبَاؤُنَا أَوْ أَنْ‌ نَفْعَل‌َ فِی‌ أَمْوَالِنَا مَا نَشَاءُ إِنَّک‌َ لَأَنْت‌َ الْحَلِیم‌ُ الرَّشِیدُ (هود: 87)

گفتند: «اى شعیب! آیا نمازت به تو دستور مى‏دهد که آنچه را پدرانمان مى‏پرستیدند، ترک کنیم یا آنچه را مى‏خواهیم در اموالمان انجام ندهیم؟! تو که مرد بردبار و فهمیده‏اى هستى!» (87)

 

قوم شعیب، از حرفهای شعیب تعجب می کردند. طوریکه با شناختی که از قبل در مورد شعیب داشتند، فکر میکردند که شعیب از یکی دیگر دستور می گیرد و آنها به این نتیجه رسیدند که نماز، شعیب را از راه به در کرده است. آنها بعد از مدتها به این نتیجه رسیدند که نماز مانع معنویت آنهاست. این هم خودش یک نوع فنگ شوئی بود. یک نوع فنگ شوئی که افراد برای ادامه راه و روش غلط خویش، نماز را باید بر میداشتند و مستقیما از نماز به عنوان عامل انحراف و مزاحم صحبت میکردند.

یکی تعریف میکرد که همراه همسرش در جاده بودند، هوا بارانی بود و او وسط راه به همسرش گفت که چند دقیقه دلم میخواهد زیر باران نمازم را بجا آورم و بعد حرکت می کنیم. اما همسرش از این کار بدش می آمد و حتی طوری عصبانی شد که در حین نماز خواندن همسرش، خودش پشت فرمان نشست و همسرش را در آن بیابان تنها گذاشت. به چه علتی این کار را کرد؟ شاید فکر میکرد که نماز، همسرش را از او گرفته است و همسرش بیشتر به نماز توجه میکند تا به او؟ او نماز را مزاحم می دانست! خدا می داند که او چطوری به نماز نگاه می کرد. این داستان واقعی مرا به یاد قوم شعیب انداخت.

یکی دیگر در مورد فنگ شوئی میگفت:

لوازم الکترونیکی مانند رادیو، تلوزیون، کامپیوتر، تلفن و… در جهت شرق و جنوب شرق اصلا توصیه نمی‌شود، چون عنصر فلز هستند و برای این دو جهت که عنصر چوب هستند مخرب و‌ ناسازگار است و به روابط و جذب پول شما آسیب وارد می‌کند!

 

واقعا آدم نمی داند بخندد یا بگرید. پذیرش این همه بی ربطی تعجب برانگیز و حیرت انگیز است. مردم بجای کنترل آنچه در تلویزیون و موبایل می بینند، دارند راجع به جهات اینها نظر میدهند. آیا چه چیزی را در تلویزیون نگاه کنیم و چه چیزی را نگاه نکنیم، مهمتر از مکان تلویزیون نیست؟ مردم ورودی و خروجی هایشان را کنترل نمی کنند و در نتیجه به مسائل بی اهمیت می پردازند. شاید یکی بگوید که این مسائل بی اهمیت تفریح زندگی است. اما واقعیت این است که اینها شوخی شوخی جدی میشوند. اگر چیزی که اهمیت ندارد را مهمش کنید، یعنی جای یک مهمی را با یک چیز غیر مهم پر کرده اید. البته شاید هم مردم میخواهند جایگاه واقعی خدا، نماز و سایر عبادات را بپوشانند. یکی از خواص جهنم پُر بودن و پُر شدن است. پر شدن با خواص غیرلازم و غیر ضروری و مضر. البته این یکی از آیتمهای تشدید کننده عذاب جهنم است. حتی آدمهایی که ذهنشان پر است از قوانین و قواعد، خودبخود ذهن شلوغی دارند و همیشه اعصابشان خرد است. جهنمیان تا حد نهایی، پر میخورند، خود جهنم هم پر میشود. پر شدن یکی از عذابهای مهم جهنم است.

 

مردم در زمانهای پادشاهان می گفتند:

آبی که شاه دست خود را در آن شسته باشد دافع تب است! یا می گفتند لباس و انگشتر پادشاه تبرک است.

 

از نظر آنان، لباس و وسائل شخصی پادشاه تبرک بود و اگر کسی آن را هدیه میگرفت تا آخر عمر برای خود نگه میداشت و آن را خوش یمن می دانست. این بود که یک چیز بی اهمیت و مسخره را در ذهن خویش نگه می داشتند. آدمیان ذهن و قلبشان زود پر میشود. چند تا از اینها تویش بریزید، دیگر نمی توانید چیز دیگری در آن قرار دهید. خدا برای هر فردی فقط یک قلب قرار داده است و جایگاههای مهم در ذهن آدمی یکتا و منحصر به فرد هستند و نمی توان آن را با چیزهای الکی پر کرد. مثلا شما هیچوقت نمی توانید فرزند خوانده های خود را جای فرزند خویش قرار دهید. سخن بی پایه و باطل هیچوقت نمی تواند جایگاه سخن حق را بگیرد. جایگاههای مهم در ذهن ما انسانها، مثل یک پازل هستند که فقط زمانی صحیح حل میشوند که با آیتمهای صحیح و بجا پرشوند.

 

مَا جَعَل‌َ الله‌ُ لِرَجُل‌ٍ مِنْ‌ قَلْبَیْن‌ِ فِی‌ جَوْفِه‌ِ وَ مَا جَعَل‌َ أَزْوَاجَکُم‌ُ الاَّئِی‌ تُظَاهِرُون‌َ مِنْهُن‌َّ أُمَّهَاتِکُم‌ْ وَ مَا جَعَل‌َ أَدْعِیَاءَکُم‌ْ أَبْنَاءَکُم‌ْ ذَلِکُم‌ْ قَوْلُکُمْ‌ بِأَفْوَاهِکُم‌ْ وَالله‌ُ یَقُول‌ُ الْحَق‌َّ وَ هُوَ یَهْدِی‌ السَّبِیل‌َ (احزاب: 4)

خداوند براى هیچ کس دو دل در درونش نیافریده و هرگز همسرانتان را که مورد «ظهار» قرار مى‏دهید مادران شما قرار نداده و (نیز) فرزندخوانده‏هاى شما را فرزند حقیقى شما قرار نداده است این سخن شماست که به دهان خود مى‏گویید (سخنى باطل و بى‏پایه) امّا خداوند حقّ را مى‏گوید و او به راه راست هدایت مى‏کند. (4)

 

بنابراین معنویتهای فنگ شوئی نمی توانند حس رضایت را در انسانها ایجاد کنند و اگر هم رضایتی رخ دهد، موقتی است و عطش را بیشتر میکند. تغییرات ایجاد شده بوسیله فنگ شوئی، مثل سراب است که افراد هیچوقت به نتایج مورد نظر نمی رسند. هر چقدر که زمان بیشتری بگذرد، افراد در تاریکی و پیچیدگی بیشتری گیر میکنند و مشکلات گسترده تر میشود.

 

وَالَّذِین‌َ کَفَرُوا أَعْمَالُهُم‌ْ کَسَرَاب‌ٍ بِقِیعَة‌ٍ یَحْسَبُه‌ُ الظَّمْآن‌ُ مَاءً حَتَّی‌ إِذَا جَاءَه‌ُ لَم‌ْ یَجِدْه‌ُ شَیْءً وَ وَجَدَ الله‌َ عِنْدَه‌ُ فَوَفَّاه‌ُ حِسَابَه‌ُ وَالله‌ُ سَرِیع‌ُ الْحِسَاب‌ِ (نور: 39)

کسانى که کافر شدند، اعمالشان همچون سرابى است در یک کویر که انسان تشنه از دور آن را آب مى‏پندارد امّا هنگامى که به سراغ آن مى‏آید چیزى نمى‏یابد، و خدا را نزد آن مى‏یابد که حساب او را بطور کامل مى‏دهد و خدا سریع الحساب است! (39)

 

این نوع خرافات، حتی گریبانگیر کشورهای پیشرفته هم شده است. مثلا در ژاپن مردم عدد چهار را بکار نمی برند، زیرا تلفظ عدد چهار در زبان ژاپنی شبیه به تلفظ کلمه مرگ است. آنها در پلاک گذاری خانه ها و طبقات آسانسورها و چیزهای دیگر، طبقه چهار ندارند. این است که یک خرافه و رابطه بی ربط، یک اصل علمی مهم را نقض کرده است و کسی هم جلودارش نیست و عدد چهار را در خیلی از جنبه های زندگی آنان حذف کرده است. نمی توان باور کرد که یکی بخواهد عدد مهمی مثل چهار را در کاربردهای زندگی حذف کند. اما وقتی حالت تقدس به یک ایده و نظر بدهید، هر چیزی ممکن میشود. فنگ شوئی از تقدس دادن به اشیاء و نمادها برای این منظور استفاده میکند و قدرت نفوذ زیادی دارد.

وقتی جایگاههای مهم ذهنی را با مسائل بی ربط پر کنیم، دیگر نیازهای انسان برآورده نمیشود. مثل این است که بجای یک غذای مفید، یک غذای بی فایده بخوریم و شکم خود را از آن پر کنیم و دلمان را خوش کنیم که غذا خورده ایم. اما حقیقت این است که نیازهای واقعی ما برآورده نشده است. وقتی روان انسان، نیاز واقعی اش برطرف نشود، جسم هم در عذاب و تکرار بی فایده است. اما انسان جاهلانه دنبال دلیل آن میگردد. از آنجا که اصل اعتقادش را شک نمی کند، پس برای مشکل بی خوابی، به طرز قرارگیری رختخواب گیر میدهد و به این طریق خودش را فریب میدهد. در حالی که دلیل اصلی بی خوابی، گم شدن در مکان و زمان حال است که به علت بی نمازی پیش میاید. نماز ما را به زمان و مکان حال بر می گرداند و از گم شدن در بیابانهای زندگی جلوگیری میکند. آدمی اگر در زمان حال و مکان حال نباشد، انتظارات و نیازهایی برای او پیش میاید که مال او نیست و مال زمان و مکان او نیست. پرداختن به اینها وقت تلف کردن و در جا زدن است. کسانی که در بیابان و یا قطب شمال هستند، اگر به نشانه های زمان رحمانی توجه نکنند، زمان و مکان را از دست میدهند و گم میشوند. کسانی که در زندان هستند، برای تثبیت روان خویش، از چوب خط برای نگه داشتن زمان استفاده میکنند و گرنه از نظر زمانی گم میشوند. گم شدن از نظر مکان یک چیز است و گم شدن از نظر زمان یک چیز مهمتر. تمام مشکلات روانی ناشی از این نوع گم شدنهاست. آدمیان اگر زمان و مکان حال مربوط به خود را در نظر نداشته باشند، دچار آمال، آرزوها و فنگ شوئی ها خواهند شد و آینه می شکنند و در نتیجه راه اصلی را گم میکنند و از صراط مستقیم خارج میشوند.

آن چیزی که روان آدمیان را اذیت میکند، اسراف کردن در خرید و جمع کردن چیزهایی است که به آن نیاز ندارند و این یک مشکل معنوی است و ربطی به عوض کردن آن وسائل یا تغییر مکان و تغییر جهتشان ندارد. اما انسان بجای اینکه این معنویت را برای خود حل کند و دست از اسراف و زیاده روی و افراط و تفریط بردارد، دنبال فریب دادن خود و دیگران است. انسان میخواهد همچنان اسراف کند و مشکل روانیش هم حل شود! هم خدا را میخواهد و هم خرما را !

سوره همزه راجع به کسانی صحبت میکند که مدام از وضعیت ها عیب و ایراد می گیرند و خودشان را عقل کل بحساب می آورند. مثلا می گویند که چرا جای این میز اینجاست؟ این میز در اینجا انرژی و فرکانس های بد جذب میکند و انرژی های خوب را به هدر میدهد! اینها متخصص عیب گذاری هستند.

 

وَیْلٌ لِکُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ ﴿١﴾ الَّذِی جَمَعَ مَالا وَعَدَّدَهُ ﴿٢﴾ یَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُ أَخْلَدَهُ ﴿٣﴾ کَلا لَیُنْبَذَنَّ فِی الْحُطَمَةِ ﴿٤﴾ وَمَا أَدْرَاکَ مَا الْحُطَمَةُ ﴿٥﴾ نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ ﴿٦﴾ الَّتِی تَطَّلِعُ عَلَى الأفْئِدَةِ ﴿٧﴾إِنَّهَا عَلَیْهِمْ مُؤْصَدَةٌ﴿٨﴾فِی عَمَدٍ مُمَدَّدَةٍ﴿٩﴾

واى بر هر عیبجوى مسخره‏ کننده‏ اى1

همان کس که مال فراوانى جمع ‏آورى و شماره کرده 2

او گمان می ‏کند که اموالش او را جاودانه می ‏سازد 3

چنین نیست که می ‏پندارد; بزودى در «حطمه‏» ( آتشى خردکننده) پرتاب می ‏شود 4 

و تو چه می ‏دانى «حطمه‏» چیست؟5

آتش برافروخته الهى است، 6

آتشى که از دلها سرمی ‏زند7

این آتش بر آنها فروبسته شده، 8

در ستونهاى کشیده و طولانی! 9

 

در ادامه می گوید که :

 

الَّذِی‌ جَمَع‌َ مَالاً وَ عَدَّدَه‌ُ (همزه: 2)

همان کس که وسائل فراوانى جمع‏آورى و شماره کرده

 

اما فرد به این مال دل می بندد و فکر میکند که در رشد معنوی او موثر است.

 

یَحْسَب‌ُ أَن‌َّ مَالَه‌ُ أَخْلَدَه‌ُ (همزه: 3)

او گمان مى‏کند که اموالش او را جاودانه مى‏سازد!

 

در ادامه می فرماید که نتیجه این کار، پرتوهای آتشینی است که در دل او تاثیر گذار است و دلش را خواهد شکست. این نتیجه طبیعی این نوع دل بستنهاست. دل بستن به طرز چینش میز و صندلی؛ مثل تکیه دادن به تار عنکبوت می ماند و قطعا به نتیجه نمی رسد و فرد نا امید و مایوس میشود و دلش می شکند. نتیجه دل بستن به هیچ و پوچ، شکسته شدن دل است که در سوره همزه از آن صحبت میکند.

 

أُولَئِک‌َ الَّذِین‌َ لَیْس‌َ لَهُم‌ْ فِی‌ الْآخِرَة‌ِ إِلاَّ النَّارُ وَ حَبِط‌َ مَا صَنَعُوا فِیهَا وَ بَاطِل‌ٌ مَا کَانُوا یَعْمَلُون‌َ (هود: 16)

(ولى) آنها در آخرت، جز آتش، (سهمى) نخواهند داشت و آنچه را در دنیا (براى غیر خدا) انجام دادند، بر باد مى‏رود و آنچه را عمل مى‏کردند، باطل و بى‏اثر مى‏شود!

 

یکی از سایتهای فنگ شوئی نوشته بود که خطر انباشتگی در خانه را جدی بگیرید. این نوع تفکرات، اصل مساله را بیان نمی کنند و قضیه اصلی را مطرح نمی کنند و بلکه آن را پنهان و انکار میکنند. آنها جرات ندارند بگویند که اسراف نکنید و چیزهایی که لازم ندارید را نخرید. البته از فنگ شوئی که یک معنویت فیک است، انتظار دیگری نیست. فنگ شوئی درحل مسائل، رابطه های بی ربط می گوید و البته افراد خوش باور و زود باور را راضی نگه میدارد.

آدمیان باید زندگیشان را براساس درآمدشان تنظیم کنند و نه اینکه درآمدشان را با سبک زندگی خود تنظیم کنند. در آن صورت مجبورند که از انواع روشها برای رسیدن درآمد به سطح زندگی ثابت خود، استفاده کنند. سبک زندگی باید براساس شرایط روزگار باشد. مثلا اگر تابستان است، نباید بوسیله کولر، شرایط را به زمستان برگردانید. بلکه باید در هر فصلی، طبق شرایط آن فصل زندگی کنید. نباید پستی ها و بلندی های فصلها و روزگار را برای خود حذف کنید. همین پستی و بلندی ها و فراز و نشیبها، به شما معنویت میدهد. بگذارید دمای محیط را خود نظام رحمانی تعیین کند و شما تا حد ممکن با آن شرایط خود را وفق دهید. اگر در شرایط جنگی بودید، هزینه ها را کمتر کنید؛ اگر در شرایط بحران اقتصادی بودید، کمتر خرج کنید. اینها همان فراز و نشیبهای زندگی است که برای تقویت معنویت لازمند. اگر خانواده ها همیشه درآمد ثابت بخواهند و نتوانند هیچ شرایطی را تجربه کنند، تقریبا از نظر معنوی می میرند و خونخوار و خون آشام پرورش می یابند. یکی بود که از همسر و فرزندانش گلایه میکرد و میگفت که اگر وضعیت مالی خوب باشد، خانواده از من خیلی چیزها میخواهند و اگر وضعیت مالی هم خوب نباشد، باز هم همانها را میخواهند. طبق چیزی که او میگفت، خانواده او هیچ فراز و نشیبی را در نظر نمی گیرد و در زمان و مکان حال زندگی نمی کنند و بلکه در یک زمان و مکان ثابت و پیوسته و بدون تغییر زندگی میکنند. دلیل این جور رفتارهای زشت، بجا نیارودن نماز است که انسانها را از نظر معنوی، در سطح صفر نگه میدارد. کسی که چشم و هم چشمی میکند و مدام خودش را با دیگران مقایسه میکند، بدون آن که خود بداند، در مکان و زمان حال خودش زندگی نمی کند.

کسی که نخواهد به راه راست برگردد و نخواهد معنویت خود را ارتقاء دهد؛ میخواهد آن چیزی را بشنود که خوشش بیاید و به ضررش نباشد و به او زیاد فشار نیاید. به همین خاطر تغییر مکان میز آشپزخانه خیلی راحت تر است برای او، تا اینکه به او گفته شود اسراف نکنید و نمازتان را بجا آورید. او نمی خواهد قبول کند که پیوستگی روانی چنین مشکلی برای او ایجاد کرده است و این پیوستگی روانی فقط بوسیله نماز قطع میشود. تما این معنویتهای غلط و پیچیده به این خاطر است که افراد سعی دارند که برای نماز جایگزین پیدا کنند؛ در حالی که نماز خیلی راحت تر و بی هزینه تر است و قابل جایگزینی نیست.

هندی ها مجموعه ای از هفت فلفل قرمز و یک لیمو را از یک نخ عبور داده و در جلو خانه و یا مغازه و یا داخل ماشینشان آویزان میکنند. آنها معتقدند که الهه بدبختی از مزه تند و ترش خوشش میاید و با دیدن اینها جلو مغازه یا خانه، سیر میشود و دیگر وارد مغازه و خانه نمی شود و بدبختی از آنها دور میشود! فلسفه های صحیحی پشت فنگ شوئی نیست و بلکه فلسفه و معنویت غلط و خرافی ای پشت فنگ شوئی است.

در تایلند اگر مدفوع پرنده ای روی شانه کسی بیفتد، نشانه روی آوردن بدشانسی به اوست. یا اینکه در فرانسه مردم معتقدند که عبور گربه سیاه از مسیر شما، برایتان بدشانسی می‌آورد. در فنگ شوئی، ماه مراسم ازدواج و رنگ لباس عروس‌ هم از آیتمهای موثر در خوشبختی است. فیلیپینی‌ها در اولین روز سال جدید تمام پنجره‌های خانه خود را باز می‌کنند چرا که فکر می‌کنند با این کار شانس به آن‌ها رو می‌کند. یا بعضی جاها وارونه شدن کفشها به معنای بدشانسی است. یا اینکه سوار شدن یک کفش بر روی کفش دیگر، یعنی مسافرتی در پیش است! از این نمونه ها زیاد است. نمادگرائی در این فلسفه ها، جای معنویت واقعی را گرفته است. در قرآن، نمادها را انداد نامیده است. برای خدا انداد قراردادن یعنی روشهای رحمانی را با روشهای من در آوردی جایگزین کردن. انداد روشهایی است که انسان به آن اعتماد میکند و آن را به عنوان معنویت و راه حل استفاده میکند و آن را جایگزین روشهای رحمانی میکند. همانطور که آیه می فرماید این روشها، نهایتش به آتش منتهی میشود و مشکلات روزبروز بیشتر میشود.

 

وَ جَعَلُوا لِله‌ِ أَندَادَاً لِیُضِلُّوا عَنْ‌ سَبِیلِه‌ِ قُل‌ْ تَمَتَّعُوا فَإِن‌َّ مَصِیرَکُم‌ْ إِلَی‌ النَّارِ (ابراهیم: 30)

آنها براى خدا روشها و همتایانى قرار داده‏اند، تا (مردم را) از راه او (منحرف و) گمراه سازند بگو: « (چند روزى از زندگى دنیا و لذّات آن) بهره گیرید امّا عاقبت کار شما به سوى آتش (دوزخ) است!

 

فنگ شوئی قوانین بی ربط ایجاد کرده است و این قوانین بی ربط بعد از مدتی معنای واقعی خودشان را از دست داده اند و تفکراتی مرده هستند و حکم گوشت مرده را دارند. وقتی خدای رحمان می فرماید که مردار برای شما حرام است؛ منظورش فقط گوشت نیست و بلکه هر نوع تفکر مرده ای را هم شامل میشود. تفکرات مرده بسیار خطرناکند و می توانند موجودیت یک ملت را به خطر اندازند. اینکه چگونه یک تفکر و فلسفه و یا معنویت می میرد، را با یک مثال توضیح می دهیم.

سالها پیش که نوجوان بودم، یک روز از کنار یک ساختمان رد می شدم که یکی مشغول قیر و گونی بام خانه بود، خواستم که نزدیک دیوار ساختمان رد شوم،  پیرمردی در آنجا به من گفت که بچه هیچوقت خیلی نزدیک ساختمان نیمه کاره راه نروید. من این حرف پیرمرد را هیچوقت از یاد نبردم. او نیتش خیر بود و نمی خواست چیزی به سر من بخورد و  آسیب ببینم. اما شما تصور کنید که این جمله را من برای خود مقدس کنم و به صورت جمله قصار "ساختمان نیمه کار بدبختی می آورد" یا "ساختمان نیمه کار بدشانسی میاورد" در آورم. در این حالت یک جمله فنگ شوئی ایجاد شده است که آیندگان می توانند هزار جور آن را تعبیر کنند  و برای آن فلسفه تراشی کنند. چیزی که پیرمرد به من گفت، یک جمله بود مربوط به آن زمان و آن مکان که فقط وقتی معنا دارد که به آن زمان و مکان برگردیم. بنابراین تبدیل آن جمله به یک قانون کلی، یعنی یک جمله مرده ایجاد کردن و آن را از معنا انداختن.

جملات مرده مثل گوشت مرده است که حرام است. غیبت کردن ممنوع است و به خوردن گوشت مرده جسد برادر تشبیه شده است، زیرا غیبت کردن، گفتن جملاتی پشت سر دیگران است که در زمان و مکان خودش نیست و به همین خاطر کلا ضرر است.

نماز یک عبادت است مربوط به زمان حال و مکان حال. از تقدس یافتن جملات قدیمی و مبهم جلوگیری میکند. زیرا بدون نماز، ما در زمان گم می شویم. اگر در زمان گم شویم، به جملات مرده و تاریخ مصرف گذشته برمی گردیم و عملا به حالت سعیری (دیوانگی) می رسیم و کارهایی غیر عاقلانه و بی توجیه و بی معنا و مفهوم انجام میدهیم.

تمام اعمال عبادی مربوط به زمان حال و مکان حال هستند. کسانی که پول بدست می آورند و زکاتش را نمی دهند، زندگیشان سخت تر میشود. زیرا درآمدی که زکاتش داده نشود، متوقف کننده ای ندارد و آرام و قرار را از صاحبش هم می گیرد. به این طریق درآمده بدست آمده باید بوسیله پرداخت زکات، پاک شود و گرنه آرام و قرار را از صاحبش می گیرد. طهارتی که خدا می فرماید، اینچنین است. انفاق به خانواده، شیردادن مادر به نوزاد، محبت به فرزندان و همسر و شوهر، همگی در راستای تطهیر روابط دنیایی هستند. اما افراد به این معنویتها عمل نمی کنند و پس از آن برای رفع مشکلات، سعی در تغییر جهت و تغییر جنس میز ناهار خوری دارند.

کسی که طهارت نداشته باشد، نمی تواند از مشکلات و شرایط حال نجات پیدا کند. شرایط بهشتی را فقط میتوان در حالت پاکی درک نمود. همانطور که مطالب قرآنی را فقط پاکان درک میکنند، بهشت را هم فقط پاکان میتوانند دسترسی داشته باشند.

 

لاَ یَمَسُّه‌ُ إِلاَّ الْمُطَهَّرُون‌َ (واقعه: 79)

و جز پاکان نمى‏توانند به آن دست یابند. (79)

 

طهارت، پیش نیاز یک مرگ خوب است. کسانی که میخواهند مرگ خوب و راحتی داشته باشند، باید روی طهارت جسم و روان خود کار کنند. اما فنگ شوئی بیشتر روی دکوراسیون خانه و مغازه و محل کار تاکید دارد. اینکه خانه مرتب و منظم و تمیز و پاکیزه باشد، حرفی نیست. نظافت، مرتب بودن، پاکیزگی و تمام این موارد خیلی خوب است و حس خوبی به آدمی میدهد. اما این حرف اصلی فنگ شوئی نیست. بلکه فنگ شوئی میخواهد معنویتهای مرده و فیک را در خانه شما دخالت دهد و اثری از خود بر جای بگذارد که همیشه جلو چشم شما باشد. فنگ شوئی به بهانه پاکسازی، معنویتهای غلطی را به داخل خانه می آورد. شاید یک دکوراسیون زیبا بوجود آورد؛ اما به چه قیمتی؟ به قیمت دزدیدن معنویت و تغییر دیدگاه معنوی شما در مورد زندگی. البته شما میتوانید بدون وارد کردن اصطلاحات فنگ شوئی، خانه جمع و جور و زیبا و تمیزی تشکیل دهید و این را نباید به فنگ شوئی ربط دهید. اما اگر حتی تمام نکاتی که در مورد فنگ شوئی میگویند را هم در داخل خانه رعایت کنید و همه را مو به مو اجرا کنید؛ باز اگر خدا و معنویت صحیح را در جایگاه واقعی در خانه قرار ندهید؛ هیچ چیزی درست از آب در نمی آید. خدا 999 هزارم معنویت است و بقیه تنظیمات و دکوراسیونها همگی حتی یک هزارم معنویت هم نیستند. مردم وقتی خانه جدید می روند، اولین چیزی که به خانه می برند، کتاب قرآن است. اما بردن قرآن به داخل خانه، به معنای بردن معنویت به داخل آن نیست. بلکه عمل به دستورات قرآن است که در خانه معنویت می آفریند. معنویت شیء نیست که به داخل خانه برده شود، بلکه معنویت با چشمان دو سر دیده نمیشود. وقتی در خانه جایگاهی برای خدا نباشد، دیگر هیچ چیزی درست از آب در نمی آید و همیشه کمبودهای زیادی احساس میشود. زندگی های پیچیده با قوانین فنگ شوئی، با قوانین اضافی و عجیب و زیاد می خواهد نقش خدا را در زندگی ها حذف  و یا کم رنگ کند؛ که در آن صورت هیچ چیزی درست از آب در نمی آید.

شاید ساده زیستی و سادگی و خالص و ساده بودن مهمترین نکته معنویت قرآنی باشد که میتواند در تمام سبک و دکوراسیون زندگی تاثیر داده شود. اما فنگ شوئی چنین چیزی را قبول ندارد و کاری به هزینه های گزاف تغییرات مورد نظر خودش ندارد و بلکه از انرژی، فرکانس و نیروهای ارگانیک و لغات دیگری سخن می گوید که تماما همگی مبهمند و به این طریق در قالب این کلمات مبهم، کار خودش را انجام میدهد و با زیرکی تمام، معنویتهای صحیح قرآنی را به حاشیه می راند.

جادوی شیاطین (قسمت 211) رشد معنوی (15) نماز و سبک زندگی (10) افق بهشت

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جادوی شیاطین (قسمت 211)

رشد معنوی (15)

نماز و سبک زندگی (10)

افق بهشت

 

 

در این قسمت بیایید نکته مهمی را بررسی کنیم. ببینیم که بی توجهی و سهل انگاری در انجام نمازها، چه بلایی سر ما می آورد. چرا سهل انگاری در نماز آنقدر خطرناک است. سهل انگاری در نماز یعنی بی توجهی، عدم توجه به نماز، ریاکاری در نماز، عدم توجه به طهارت قبل از نماز و عدم توجه به اوقات نماز و تمام سهل انگاری های دیگر.

 

الَّذِین‌َ هُم‌ْ عَنْ‌ صَلاَتِهِم‌ْ سَاهُون‌َ (ماعون: 5)

کسانی که در نماز خود سهل‏انگارى مى‏کنند

 

سهل انگاری در نماز، حتی میتواند زندگی ما را به نابودی بکشاند. جهت فهم این مساله بیایید، زندگی بومیان قطب شمال را بررسی کنیم. شرایطی که آنها در قطب شمال زندگی میکنند و اگر یک فرد غیربومی به قطب شمال برود، چگونه میتواند خود را با زندگی در آنجا وفق دهد و اگر وفق ندهد، با چه مشکلاتی روبرو میشود. این نکته میتواند اهمیت وفق دادن زندگی خود با اوقات نماز را برای ما روشن کند. در این مثال ثابت میشود که چطوری هماهنگ نشدن با اوقات رحمانی و اوقات نماز، انسان را وارد زندگی مصنوعی و رباتیک می اندازد و شرایط سختی را برای او پیش خواهد آورد.

کسانی که غیربومی قطب شمال هستند، اگر به قطب شمال بروند، مشکلات زیادی پیدا میکنند، مگر اینکه سیستم وقت گذاری و زمان بندی قطب شمال را در زندگی خویش درک و آن را در زندگی خویش دخالت دهند. این همان نکته مهمی است که در مورد نماز هم صدق می کند. اگر انسان سیستم نماز و وقت گذاری آن را در زندگی خویش دخالت ندهد، دچار مشکلات زیادی میشود. غیربومی های قطب شمال که مثل بومی ها (اسکیموها) قادر به درک سیستم وقت گذاری قطب شمال نیستند و قادر به اجرای آن نیستند و تجربه کافی در آن ندارند، مجبورند که به روشهای اختراعی آن را جبران کنند و در همین راه دچار استرس، اضطراب، بی خوابی و مشکلات فراوان دیگری میشوند.

همانطور که می دانید، در قطب شمال گاهی تا ماهها، هوا روشن است و یا ماههای متوالی تاریک است. زمانی که شش ماه مداوم روز به نظر می رسد، خورشید هیچ‌گاه زیر افق نمی‌رود، پس هیچ غروب واقعی مثل غروب مناطق غیرقطبی وجود ندارد. در ظاهر شش ماه روز و شش ماه شب است. اما واقعیت این است اینها روز و شب نیستند، بلکه مفهوم شب و روز در آنجا فرق میکند. در قطب شمال، طلوع و غروب خورشید از مشرق به مغرب نیست، بلکه بصورت حرکت دایره‌ای است. خورشید برای طلوع از شرق به غرب نمی‌رود، بلکه حول قطب آسمان می‌چرخد،  در مسیر یک دایره در آسمان، برعکس حرکت عقربه های ساعت. در حالی که خورشید همچنان دیده میشود، ولی شب و روزهای متوالی میایند و می روند. در این حالت ارتفاع خورشید در درک زمان بندی ها مهم است. وقتی خورشید به بالاترین نقطه خود برسد، به معنای ظهر است،  و اگر به پایین‌ترین نقطه خود برسد، یعنی شب است. برای مناطق غیر قطب، طلوع و غروب خیلی ساده است و بسیار واضح است. اما اقوام بومی در قطب شمال، براساس تجربه سالیان متمادی، زمان را تقریبی تشخیص میدهند. اما برای یک غیر بومی، این مساله تقریبا غیرممکن و بسیار سخت به نظر میرسد. در قطب شمال، در فصل تابستان نور همیشه وجود دارد، اما در اوقات مختلف، شدت آن و موقعیت خورشید در افق تغییر می‌کند. اگر شخصی در قطب بداند خورشید در چه ساعتی از روز دقیقا در کدام جهت قرار می‌گیرد، می‌تواند با نگاه کردن به موقعیت خورشید، بطور تقریبی زمان را تشخیص دهد. ساکنان بومی مناطق قطبی از طریق تجربه نسل‌ها، الگوهای خورشیدی را به خاطر می‌سپارند و بدون ساعت، زمان را به خوبی تشخیص می‌دهند. اما تازه واردان مشکلات زیادی پیدا میکنند. بسیاری از محققان و دانشمندان که به قطب شمال رفته اند، گزارش می‌کنند که زمان را از دست می‌دهند و احساس تکراری شدن روزها به آنها دست میدهد. مشکلاتی که تازه واردان به قطب با آن روبرو میشوند، با مشکلاتی که آدمیان بدون نماز به آن میرسند، شباهت عجیبی دارد. مشکلاتی که تازه واردان به قطب شاهد آن خواهند بود:

·      بیکاری ذهنی: نبود نماز هم اینچنین حالتی را بوجود میاورد

·      خستگی و نا امیدی ناشی از تکرار

·      اختلالات خواب

·       بی‌خوابی

·      افسردگی  ، اضطراب، خشم و احساس ناراحتی

·      برنامه‌ریزی روزانه برای آنها در مورد غذا و کار و یا خواب به هم میخورد و دچار سردرگمی می‌شوند.

·      اشتهای کاذب :

افراد غیربومی در قطب دچار اشتهای کاذب می‌شوند و تمایل زیادی به خوردن کربوهیدراتها و شیرینی ‌ها پیدا می‌کنند که منجر به افزایش وزن آنها می‌شود. این نوع زیاده روی ها به خاطر از دست دادن زمان می باشد. حتی در مناطق غیر قطبی هم، شب نشینی های طولانی باعث پرخوری میشود. زیرا شب نشینی طولانی مخالف سبت و آرامش شبانه است. از همینجا متوجه می شویم که زیاده روی ها و افراط و تفریطها و تنبلی در موقع رعایت نکردن زمان بندی های رحمانی بوجود میاید.

یکی بود که یک سریال ده قسمتی را در یک شب نگاه میکرد و این همان اشتهای کاذب برای نگاه کردن فضای مجازی و فیلمهاست. عدم اجرای واقعی نماز، اینچنین امیال و اشتهاهای کاذب بوجود میاورد و یک فرد براحتی در یک شب، یک سریال ده قسمتی را نگاه میکند و خسته نمیشود. اینها نوعی پرخوری روانی هستند. اما نماز مبتنی بر اوقات زمانی معین، از چنین زیاده خوریهایی جلوگیری میکند.

·      افراد در تمرکز بر مطالعه و یا کار مشکل پیدا میکنند.

·      به هم خوردن ارتباطات صحیح بین افراد:

در ایستگاه‌های علمی در قطب شمال، خیلی مواقع بحرانهای جمعی بوجود میاید. مثلا چند نفر که یک ماه در فضای بسته و بدون توجه به زمانبندیهای محیط طبیعی زندگی می‌کنند، به مرور از همدیگر خسته می‌شوند و ممکن است که با همدیگر دچار مجادله ها و تنش ‌شوند. این مورد برای کسانی که در یک خانواده هستند و نماز بجا نمی آورند هم ممکن است رخ دهد. گاهی زن و شوهر و یا برادران و خواهران با همدیگر و یا با والدین تنش پیدا میکنند و این بخاطر رعایت نکردن زمانهای نماز است. مردانی که خیلی توی خانه می مانند و زمان بندیهای نماز را بدرستی رعایت نمی کنند، تنشهای زیادی در خانه با همسرشان خواهند داشت.

·      ضعف سیستم ایمنی

·      تولید نامتعادل هورمونهای خواب و استرس و گرسنگی و  ...

·      انزوا و توهم بین آنان رایج است و خودشان آن را جنون قطبی می نامند. این نوع جنون، به صورتهای دیگری و با نامهای دیگری بین کسانی که نماز را بدرستی اجرا نمی کنند، بوجود میاید.

·      مشکلات گوارشی و تغذیه و تنفسی و یک سری مشکلات کالبدی دیگر که ناشی از عدم سازگاری با زمان بندی های محیط قطب است.

 

اما این مشکلات برای ساکنان بومی مصداقیت ندارد و آنان چنین مشکلاتی را ندارند. در یک فیلمی که براساس واقعیت ساخته شده بود، چند دانشمند برای تحقیقات به قطب شمال رفته بودند. بخاطر مشکلاتی که برای بالن آنها پیش آمد، قادر به بازگشت نبودند. تعدادی از آنها روانی شدند. فکر کنم تنها یکی از آنها توانست سالم برگردد.  دانشمندانی که سالها درس خوانده بودند و خیلی هم کم تجربه نبودند، در مقابل مردمان محلی اسکیمو از نظر روحی روانی کم آوردند. یک اسکیمو فلسفه ای از زندگی براساس شرایط محیطی بدست می آورد که با استفاده از آن، زندگی برایش خیلی راحت تر است و سالها در آن محیط بی مشکل زندگی میکند. اسکیموها زمان بندی های مخصوص خودشان را دارند و براساس آن زندگیشان را اداره میکنند.

مثال بومیان قطب و غیربومیان مثل آدمهای نماز گزار و غیر نماز گزار است.

 

نمازگزاران: بومیان قطب شمال = کسانی که به اوقات و زمان بندی های محیط خویش توجه میکنند و آن را خوب می شناسند و طبق آن عمل میکنند.

 

سهل انگاران در نماز، نمازنگزاران: غیربومیان مهاجر به قطب = کسانی که به اوقات و زمان بندی های محیط قطب توجه نمی کنند و آن را نمی شناسند و آن را بکار نمی برند و قطعا مشکلات زیادی خواهند داشت.

 اما ایستگاه‌های تحقیقاتی که در قطب شمال پرسنل دارند، برنامه‌های پیچیده ای برای سلامت روان آنان در نظر گرفته اند، از جمله مشاوره روانشناسی منظم، سالن‌های ورزشی، مکملهای ویتامین دی، نور درمانی مصنوعی و برنامه‌های تفریحی گروهی، تا از بروز بحران‌های روانی در آنان جلوگیری کنند. این است که بشر بدون رعایت زمان بندی ها، دچار نیازها و جزئیات بی پایان خواهد شد و مجبور است که آن را به روش های مصنوعی و اختراعی و ناقص بپوشاند. آدمی بدون نماز، هم دچار این جزئیات بی پایان خواهد شد. انواع روشهای مصنوعی بوجود آمده است تا جای خالی نماز را با آن پر کنند و مشکلات ناشی از عدم برگزاری نماز را جبران کنند. مثلا غیربومیان قطب به روشهای زیر جهت درمان خود روی می آورند:

نور درمانی:

نشستن در معرض لامپ‌های خاصی که نور خورشید را شبیه‌سازی می‌کنند تا سطح سروتونین تنظیم شود. در حالی که بومیان آن مناطق به چنین چیزی نیاز ندارند. غیربومیان باید کمبود ویتامین دی را به صورت قرص جبران کنند. آن‌ها سعی می‌کنند صرف نظر از وضعیت خورشید، ساعت خواب و بیداری، کار و غذا و دستشویی و حمام و سایر برنامه های خود را دقیقا طبق ساعت انجام دهند. زندگی برای غیربومیان در قطب، نیازمند انضباط و مراقبت ویژه و سخت در ابعاد و جزئیات مختلف میشود. که گاهی افراد واقعا از این همه توجه و برنامه و جزئیات خسته میشوند و به همین خاطر هر از چند گاهی باید به مناطق خود برگردند و گرنه دیوانه میشوند. اگر چه همه امکانات دارند ولی جزئیات زیاد آنان را خسته میکند. اما مردم بومی آنجا، زمان بندی آنجا را بلدند و هیچ مشکلی در این زمینه ندارند و نیازی به آن همه مشاوره و قرص و نور مصنوعی و چیزهای دیگر ندارند. بومیان آنجا، زمان بندی های محیط زندگی خویش را می شناسند. بومیان از طریق تجربه، الگوهای خورشیدی شب و روز و ظهر و صبح و عصر و مغرب را بخوبی تشخیص میدهند. آنها زمان را از دست نمی دهند و احساس گم شدگی در زمان را ندارند. آنها به این طریق افسردگی و اضطراب و احساس تنهایی را در خود از بین می برند. آنها از طریق مصرف گوشتهای فوک و نهنگ، ویتامینها و چربی های مورد نیاز بدن خود را بدست می آورند و نیازی به قرص ندارند. بومیان حتی از طریق نور آفتاب، جهت بادها، دمای یخ زیر پای خود، تشخیص میدهند که در چه ساعتی و حتی چه روزی از سال هستند. به این طریق دو گروه بومیان و غیربومیان در قطب دو روش زندگی متفاوت را اجرا میکنند. گروهی از آنها زمان بندی های محیط خویش را بدرستی می شناسند و در زمان گم نمی شوند و هیچ استرس و اضطرابی ندارند. اما غیربومیان به زمان بندی های قطبی توجه نمی کنند و در نتیجه دچار ناهماهنگی و استرس و مشکلات دیگر میشوند و در نهایت درگیر جزئیاتی مانند انواع مشاوره، نور مصنوعی، قرص و مدیتیشن و هزار جزئیات دیگر میشوند. این است که سهل انگاری در انجام نماز، انسان را وارد جزئیات بی نهایت میکند و زندگی پر از استرس و اضطراب و دلهره میشود و یک زندگی خسته کننده بوجود میاید.

دانشمندان روسی، طی آزمایشی ثابت کردند که سخت ترین شکنجه ها، این است که یک فردی را در یک اتاق با رنگ تمام سفید یا تمام سیاه نگه دارید. افراد بعد از مدتی در چنین شرایطی دیوانه می شوند. این است که تغییرات در نور و موقعیت خورشید و مظاهر طبیعت، در سلامتی روان انسانها بسیار موثر است. اینها نورهای طبیعت هستند و همگی ساخته خدای رحمان هستند که در کل همگی ناشی از نور اصلی، یعنی نور خدا هستند. اصلا طراوت و شادابی جهان بخاطر نور خداست.

 

الله‌ُ نُورُ السَّمَاوَات‌ِ وَالْأَرْض‌ِ مَثَل‌ُ نُورِه‌ِ کَمِشْکَاة‌ٍ فِیهَا مِصْبَاح‌ٌ الْمِصْبَاح‌ُ فِی‌ زُجَاجَة‌ٍ الزُّجَاجَة‌ُ کَأَنَّهَا کَوْکَب‌ٌ دُرِّی‌ٌّ یُوقَدُ مِنْ‌ شَجَرَة‌ٍ مُبَارَکَة‌ٍ زَیْتُونَة‌ٍ لاَ شَرْقِیِّة‌ٍ وَ لاَ غَرْبِیَّة‌ٍ یَکَادُ زَیْتُهَا یُضِی‌ءُ وَ لَوْ لَم‌ْ تَمْسَسْه‌ُ نَارٌ نُورٌ عَلَی‌ نُورٍ یَهْدِی‌ الله‌ُ لِنُورِه‌ِ مَنْ‌ یَشَاءُ وَ یَضْرِب‌ُ الله‌ُ الْأَمْثَال‌َ لِلنَّاس‌ِ وَالله‌ُ بِکُل‌ِّ شَی‌ْءٍ عَلِیم‌ٌ (نور: 35)

خدا نور آسمانها و زمین است مثل نور خداوند همانند چراغدانى است که در آن چراغى (پر فروغ) باشد، آن چراغ در حبابى قرار گیرد، حبابى شفاف و درخشنده همچون یک ستاره فروزان، این چراغ با روغنى افروخته مى‏شود که از درخت پربرکت زیتونى گرفته شده که نه شرقى است و نه غربى (روغنش آن چنان صاف و خالص است که) نزدیک است بدون تماس با آتش شعله‏ور شود نورى است بر فراز نورى و خدا هر کس را بخواهد به نور خود هدایت مى‏کند، و خداوند به هر چیزى داناست.

 

غیربومیان قطب ممکن است بوسیله تجهیزات پیشرفته، تجهیزات گرمایش و رژیم غذایی پیچیده و برنامه ریزی شده، بتوانند چند ماهی در آنجا بمانند، ولی در دراز مدت به مشکل بر میخورند.

همه این مشکلات بی توجهی به یک نکته حیاتی است و آن این است که زندگی در قطب یک معنا و مفهوم معنوی را می طلبد که بدون آن افراد به سرعت دچار اختلال روانی، اضطراب، و بی‌هدفی می‌شوند. این معنا و مفهوم همان زمان بندی های طبیعی روزانه و شبانه است که بومیان قطب آن را بخوبی می دانند و طبق آن عمل میکنند. کلا انسان برای زندگی ساده و راحت و بی دردسر روی زمین به چنین زمان بندی هایی نیازمند است و مخصوصا این زمان بندی باید از طرف خدای رحمان باشد که همان نماز است. به همین جهت است که خدا می فرماید نماز یک سیستم مبتنی بر وقت و زمان است (إِن‌َّ الصَّلاَة‌َ کَانَت‌ْ عَلَی‌ الْمُؤْمِنِین‌َ کِتَاباً مَوْقُوتَاً).

 

فَإِذَا قَضَیْتُم‌ُ الصَّلاَة‌َ فَاذْکُرُوا الله‌َ قِیَامَاً وَ قُعُودَاً وَ عَلَی‌ جُنُوبِکُم‌ْ فَإِذَا اطْمَأْنَنْتُم‌ْ فَأَقِیمُوا الصَّلاَة‌َ إِن‌َّ الصَّلاَة‌َ کَانَت‌ْ عَلَی‌ الْمُؤْمِنِین‌َ کِتَاباً مَوْقُوتَاً (نساء: 103)

و هنگامى که نماز را به پایان رساندید، خدا را یاد کنید ایستاده، و نشسته، و در حالى که به پهلو خوابیده‏اید! و هر گاه آرامش یافتید (و حالت ترس زایل گشت)، نماز را (به طور معمول) انجام دهید، زیرا نماز، یک سیستم مبتنی بر زمان براى مؤمنان است! (103)

 

اگر بخواهیم مشکلات کسی که نماز را اجرا نمی کند، را بفهمیم، از بومیان قطبی متوجه می شویم که انسان در سخت ترین شرایط هم میتواند زندگی کند، به شرطی که خود را با زمان های طبیعی آن محیط وفق دهد و نماز دقیقا این کار را انجام میدهد.

زندگی در شهرهای بزرگ، در فضای بسته که به طور ناخواسته، شبیه به شرایط قطبی است، همچنین مشکلاتی را برای ما درست میکند. در خانه ها همیشه چراغ روشن است و این همان نور مصنوعی است که جای آفتاب را گرفته است. به همین خاطر است که انسانها در زمان گم میشوند و در نتیجه احساس تنهایی و بی هدفی میکنند. مردم خودشان را به ساعت وابسته کرده اند. زمان قدیم، زمانهای مختلف را با عناوین مختلف می شناختند: صبح، چاشت، ظهر، عصر،مغرب، شب، نصفه شب و ... آنها زمانها را بدون استفاده از ساعت آنالوگ و دیجیتال می شناختند. اکنون استفاده از ساعت به یک پوز تبدیل شده است و هر کسی با نرخ ساعتش شناخته میشود. در حالی که آشنایی با زمان بندی های طبیعی اهمیت بیشتری دارد.

زمانبندی های نماز؛ انسان را از افسردگی، اضطراب و احساس بی هدفی نجات می دهد. انسان باید یاد بگیرد که خودش را با زمان بندی های نماز و طبیعت هماهنگ کند و نه اینکه زمانبندی ها را با نور مصنوعی و رقص نور و قرص و روشهای دیگر وفق دهد. زندگی بدون زمانبندی نماز، به مصرف و تکرار تشکیل می شود و  به سرعت بی ‌معنا می‌شود.

انسان علم زده به دنبال راه‌حل‌هایی برای استرس است و در این مورد دارو،  یوگا و مدیتیشن بکار می برد و البته خیلی واضح است که ظهور این روشهای مصنوعی بخاطر عدم استفاده از نماز است. بومیان قطب به دنبال روشی برای مقابله با استرس نیستند، زیرا با سبک زندگی آنان که براساس زمان بندی های محیط خودشان است، اصلا به چنین مشکلاتی بر نمی خورند.

یک برنامه مستند بود که مسابقه ای بین افراد در قطب شمال ترتیب داده بود. هرکسی بیشترین زمان را می توانست در آنجا زندگی کند، برنده میشد. کسانی که خود را با زمان بندی های قطب شمال وفق نمی دادند و با آن آشنایی نداشتند، دچار بی خوابی، استرس، گرسنگی نابهنگام و مشکلات دیگر می شدند و همان چند روز اول تسلیم می شدند و می باختند. این موضوع نشان‌دهنده اهمیت سازگاری بدن با محیط و زمان طبیعی است. انجام نماز براساس زمان بندی های طبیعی، مشکلات ما را در زندگی و محیط از بین می برد و انسانها از افراط و تفریط و استرس و اضطراب و نا امیدی و هزاران مشکل دیگر دور نگه داشته میشوند. خدای رحمان به انسان توصیه میفرمایند که از نمازهایش حفاظت کند و آن را به خانواده خود یاد دهد. این یاد دادن، فقط یاد دادن کلمات نیست، بلکه آشنا کردن یک نسل با زمانها و فلسفه های پشت آن است.

اصلا خدای رحمان، آسمان و ستاره ها و ماه و خورشید را آفریده است تا که زمانها را برای ما ایجاد کنند و زمان بندی ها را برای ما ایجاد کنند. خدا اینها را بیهوده و عبث نیافریده است.

 

وَ مَا خَلَقْنَا السَّمَاءَ وَالْأَرْض‌َ وَ مَا بَیْنَهُمَا بَاطِلاً ذَلِک‌َ ظَن‌ُّ الَّذِین‌ کَفَرُوا فَوَیْل‌ٌ لِلَّذِین‌َ کَفَرُوا مِن‌َ النَّارِ (ص: 27)

ما آسمان و زمین و آنچه را میان آنهاست بیهوده نیافریدیم این گمان کافران است واى بر کافران از آتش (دوزخ)!

 

الَّذِین‌َ یَذْکُرُون‌َ الله‌َ قِیَامَاً وَ قُعُودَاً وَ عَلَی‌ جُنُوبِهِم‌ْ وَ یَتَفَکَّرُون‌َ فِی‌ خَلْق‌ِ السَّمَاوَات‌ِ وَالْأَرْض‌ِ رَبَّنَا مَا خَلَقْت‌َ هَذَا بَاطِلاً سُبْحَانَک‌َ فَقِنَا عَذَاب‌َ النَّارِ (آل‌عمران: 191)

همانها که خدا را در حال ایستاده و نشسته، و آن گاه که بر پهلو خوابیده‏اند، یاد مى‏کنند و در اسرار آفرینش آسمانها و زمین مى‏اندیشند (و مى‏گویند:) بار الها! اینها را بیهوده نیافریده‏اى! منزهى تو! ما را از عذاب آتش، نگاه دار!

 

خدای رحمان این همه سیستم پیچیده را در آسمانها بیهوده نیافریده است. راهنمایی و راه حل و حتی رزق و روزی ما همه در آسمان است. وقتی خدا می فرمایند که رزق شما در آسمان است، یعنی ما مستقلا راه حلی برای بدست آوردن آن بطور میانبر نداریم. زمان بندی ها در آسمان است و طبق نشانه های آسمان ایجاد شده اند و برای انسان قابل دسترسی نیست. پس انسان قادر به ایجاد روش جایگزین نخواهد بود.

 

وَ فِی‌ السَّمَاءِ رِزْقُکُم‌ْ وَ مَا تُوعَدُون‌َ (ذاریات: 22)

و روزى شما در آسمان است و آنچه به شما وعده داده مى‏شود!

 

امروزه، خانه ها با نورهای مصنوعی پر شده اند، علاوه بر آن، نور موبایل‌ها و تلویزیون هم به آن اضافه شده است. حسهای طبیعی در افراد از بین رفته است. بسیاری از جوانان حتی نمی ‌دانند که آسمان شب چگونه است، چرا که هر شب در خانه هایشان، زیر نور مصنوعی، زندگی می‌کنند و خانه ها در شب، از روز روشن تر است. به این طریق انسانها آسمان و حوادث آن را در نظر نمی گیرند. در چنین شرایطی، انسانها پیامهای آسمانی را هم نادیده می گیرند و دنبال فلسفه های ساخت دست خودشان می افتند.

هر مکانی، افق مخصوص به خود را دارد. منطقه ما یک افق دارد و منطقه قطب، افق مخصوص خود را دارد که تفاوتهایی با هم دارند ولی همگی بر یک معنویت مشترک دلالت دارند. اما خدای رحمان میخواهند که با افقهای مختلف و از ابعاد مختلف ما را با معنویت آشنا کنند تا بهتر آن را درک کنیم.

 

سَنُرِیهِم‌ْ آیَاتِنَا فِی‌ الْآفَاق‌ِ وَ فِی‌ أَنْفُسِهِم‌ْ حَتَّی‌ یَتَبَیَّن‌َ لَهُم‌ْ أَنَّه‌ُ الْحَق‌ُّ أَوَ لَم‌ْ یَکْف‌ِ بِرَبِّک‌َ أَنَّه‌ُ عَلَی‌ کُل‌ِّ شَی‌ْءٍ شَهِیدٌ (فصلت: 53)

به زودى نشانه‏هاى خود را در افقهای جهان و در درون جانشان به آنها نشان مى‏دهیم تا براى آنان آشکار گردد که او حق است آیا کافى نیست که پروردگارت بر همه چیز شاهد و گواه است؟!

 

هدف تمام این افقهای مختلف این است که ما را با افق اصلی که در بهشت است، آشنا کنند. افقهایی که در این دنیا وجود دارد، تست و آزمایشی برای یادگیری زندگی در افق بهشت است. افق بهشت همانجایی است که قرآن از آنجا نازل شد و این قرآن دارد به آن افق راهنمایی میکند و آدمیان خوب را برای زندگی در آن افق آماده میکند. این افق اعلا که در آیه زیر بیان شده است، منظورش همان سرزمین آسمانی است که قرآن از آنجا نازل شده است و قرآن برای سازگار کردن ما با آن سرزمین نازل شده است. این سرزمین آسمانی همان بهشت است.

 

وَ هُوَ بِالْأُفُق‌ِ الْأَعْلَی‌ (نجم: 7) در حالى که در افق اعلى قرار داشت!

 

خدای رحمان آنقدر مهربان است که اگر انسان زندگی در زمین را به افق زمین اجرا کند و براساس زمان بندی های رحمانی عمل کند، افق بهشت را برای او در نظر می گیرد. اگر چه اختلاف بین این دو افق زیاد است، ولی خدای مهربان، مغفرت و بخشش را برای انسان در نظر گرفته است و به او ارفاق زیادی میکند و این شکاف را پر میکند. این ارفاق و بخشش برای کسانی است که افق رحمانی را براساس نمازها اجرا کنند. یک کار نیک را، ده برابر پاداش میدهد، تا که شکاف بین افق زمین و افق اعلا پر شود. افق زمین ساده سازی شده افق بهشتی است.

به همین خاطر خدای رحمان می فرمایند که اگر بطور ضربتی در زمین سفر کردید، اگر نمازی را از دست دادید، گناهی بر شما نیست. از دست دادن نماز، بخاطر تغییر افق است که در مسافرتهای ضربتی رخ میدهد.

 

وَ إِذَا ضَرَبْتُم‌ْ فِی‌ الْأَرْض‌ِ فَلَیْس‌َ عَلَیْکُم‌ْ جُنَاح‌ٌ أَنْ‌ تَقْصُرُوا مِن‌َ الصَّلاَة‌ِ إِن‌ْ خِفْتُم‌ْ أَنْ‌ یَفْتِنَکُم‌ُ الَّذِین‌َ کَفَرُوا إِن‌َّ الْکَافِرِین‌َ کَانُوا لَکُم‌ْ عَدُوَّاَ مُبِینَاً (نساء: 101)

هنگامى که سفر مى‏کنید، گناهى بر شما نیست که نماز را از دست دهید اگر از فتنه (و خطر) کافران بترسید زیرا کافران، براى شما دشمن آشکارى هستند.

 

وقتی ما با سرعت زیاد از یک مکان به مکان دیگر می رویم و تغییر مکان میدهیم، افق مقصد با افق مکان خودمان فرق دارد و ممکن است ما را در تشخیص زمانبندی ها دچار اشتباه کند و به همین خاطر اگر نمازی را در افق جدید از دست دادیم، جای نگرانی نیست. کلا مسافرت طولانی و مخصوصا ضربتی، تایم لگ (تاخیر زمانی) برایمان ایجاد میکند که ممکن است اختلالات گوارشی، خواب، کاهش تمرکز و مشکلات دیگر برایمان ایجاد کند. مشکلات تایم لگ معمولا موقتی است و بدن در چند روز با تنظیم ریتم خود به حالت طبیعی بازمی‌گردد. اما با این شرط که خودمان را با زمان بندی ها و نور طبیعی مقصد، تطبیق دهیم. نماز همین کار را میکند. تلاش برای انجام نماز در مقصد، عملا شما را در زمان بندی مقصد قرار میدهد و مشکلات تایم لگ این فاصله را از بین می برد.

ورزشکاران حرفه ای را قبل از المپیک و مسابقات مهم، به مناطق مشابه می برند تا با زمان بندی های آن عادت کنند و روز مسابقه دچار مشکلات بی خوابی و استرس نشوند.

اگر نماز عادت باشد، یعنی زمانبندی ها را بطور صحیح درک نکرده ایم و در طول زمان به مشکل بر می خوریم. نماز نباید عادت باشد، بلکه باید عبادت باشد. عادت و عبادت فقط در یک حرف فرق دارند. خیلی ها که نماز بجا می آورند، به خیال خود عبادت میکنند و گرنه آنها یک عادت را تکرار میکنند.

سفر حج برای کسانی که توانایی تحمل زمانی و مالی آن را دارند، چالش خوبی است تا طبق افقهای مختلف آزمایش شوند. اصلا روزه و زکات و سایر اعمال عبادی، وجهه های دیگری از معنویت هستند که اجرا کردن آنها باعث بهتر درک شدن فلسفه زندگی رحمانی میشود. حج یک عبادت و سفر جمعی است که قدرت معنوی آن بیشتر است و کمک خوبی برای افراد است تا که خود را با یکی از افقهای صحیح و تست شده نظام رحمانی تنظیم کنند. همه در یک مکان، یک زمان، یک ریتم به این عبادت می پردازند و در نتیجه قدرت جمعی زیادی در آن است که ممکن است هندل خوبی برای افرادی باشد که هنوز به افقهای رحمانی عادت نکرده اند. بعضی ها توان تحمل افقهای دیگر را ندارند و ممکن است که در حج به مشکل بر بخورند. البته خدای رحمان انجام حج را هم به توان و استطاعت ربط داده است و آنرا فرض قرار نداده است.

وقتی آدمی از جایی که زمانبندی های طبیعی و رحمانی وجود دارد، به جایی می رود که مصنوعی است، دل تنگ میشود. در بچگی وقتی در موقع بازشدن مدرسه ها، بالاجبار از روستا به شهر می رفتیم، تا مدتها دلتنگ روستا می شدیم و در تطبیق خود با تمدن مصنوعی شهری به سختی می افتادیم. این دلتنگی بخاطر اختلاف افق شهر و روستا بود. در روستا، افقها همگی طبیعی و بکر بود ولی در شهر، افقها مصنوعی بودند و بی معنا.  هر کس بهشت گمشده ای دارد که در طول زمان از دستش میدهد و البته بعدا آن را بیاد می آورد. هر فردی باید تلاش کند که دوباره به آن افق برگردد و آن را دوباره اجرا کند.

کسانی که خود را با زمان بندی های محیط های مختلف مچ میکنند، کمتر به مشکل می خورند و علاوه بر آن با افقهای مختلف آشنا میشوند و زندگی پایدارتر و محکمتری درست میکنند. یوسف در دوران بچگی در خانه پدری بود، بعد از مدتی به مصر رفت و در خانه عزیز مصر هم خود را با زمان بندی و افق آنجا تطبیق داد؛ زمانی که به زندان رفت، خودش را هم با زمان بندی درون زندان وفق داد و به این طریق تجربیات فراوانی بدست آورد. کسانی که به زندان می افتند، اگر نتوانند خود را با افق زندان تنظیم کنند، دچار مشکلات گم شدن در زمان، استرس، اضطراب و غم میشوند.

یکی دیگر از جنبه های تطبیق با زمان بندی های رحمانی، تغذیه است. در یک کشتی ناخدایی بود که اگر کسی داخل کشتی، خیلی گرمش میشد، نمی گذاشت آب خیلی سرد بخورد، بلکه به او خرما میداد. زیرا خرما طبع گرم دارد و در نتیجه اختلاف دمایی درون و برون بدن کم میشد و کلیت بدن احساس خنکی میکرد و عطش او کم میشد. هندی ها فلفل زیاد میخورند تا بتوانند گرما را راحت تر تحمل کنند. تفاوت دمای محیط و دمای کالبدی بدن را به هم نزدیک کنید تا دیگر سردی و یا گرمی و شرایط محیطی قابل تحمل تر شود. اسکیموها داخل خانه ها را زیاد گرم نمی کنند و تا حد دمای انجماد برف پایین می آورند تا که خانه های ساخته شده از برف آب نشود و همچنین اختلاف دمای بدنشان با دمای بیرون که خیلی سرد است، زیاد نشود؛ که اگر این اختلاف زیاد شود، دیگر قادر به زندگی در آن محیط نخواهند بود. مردم طبق تجربه، در هوای خیلی گرم چای می خورند تا خنکتر شوند. اینها همگی فلسفه هایی از زندگی است که در زمان بندی های رحمانی رعایت میشود و افراد نباید دنبال برآورده کردن عطشهای افراطی بروند.

نماز یک سیستم مبتنی بر زمان است و از چنین مشکلاتی جلوگیری میکند. کسانی که نماز بجا می آورند، به چنین مشکلاتی بر نمی خورند. نماز یک عامل محافظتی بسیار قوی در برابر اختلالات زیستی و روانی است. نماز به عنوان یک ساعت زیستی عمل میکند که منطبق با نظام طبیعی و رحمانی است و به افق اعلی در بهشت متصل است و ما را به سوی افق بهشت و فردوس برین راهنمایی میکند. پروردگار ما با آموزش سبک صحیح زندگی، میخواهند ما را با بهشت و شرایط آن آشنا کنند. خدا میتوانست به هر کسی پول زیادی بدهد، ولی در چنین حالتی، هدف نهائی فراموش میشود و کار خرابتر میشود. تجربه ثابت کرده است که انسانها در بی نیازی، خودشان را از نماز و زمان بندی های طبیعی بی نیاز می بینند و خود را محروم میکنند.

زمانها و حرکات نماز یک سیستم مهم و قدرتمند و اعلی در مقابل بی نظمی های نوین جهانی است و نماز تنها خودش در مقابل این همه بحران قرار گرفته است. زمان بندی های نظام رحمانی و نماز برای نگاه کردن و تنظیم ساعتهای دیجیتال نیست، بلکه برای این است که باید با آن زندگی کنید. انسان مومن زمان را با نمازهایش می سنجد و به این طریق در زمان بی نهایت و تایم لگهای آن هضم نمیشود.