خدا یکتاست

خدا یکتاست

وَ لَقَدْ کَتَبْنَا فِی‌ الزَّبُورِ مِنْ‌ بَعْدِ الذِّکْرِ أَن‌َّ الْأَرْض‌َ یَرِثُهَا عِبَادِی‌َ الصَّالِحُون‌َ
خدا یکتاست

خدا یکتاست

وَ لَقَدْ کَتَبْنَا فِی‌ الزَّبُورِ مِنْ‌ بَعْدِ الذِّکْرِ أَن‌َّ الْأَرْض‌َ یَرِثُهَا عِبَادِی‌َ الصَّالِحُون‌َ

جادوی شیاطین (قسمت 191) روزه و استایل زندگی (بخش 6) تقوا و پرهیزگاری

pdf

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

جادوی شیاطین (قسمت 191)

روزه و استایل زندگی (بخش 6)

تقوا و پرهیزگاری

 

 

یکی از مفاهیمی که در روزه داری خیلی روی آن تاکید میشود، تقواست. روزه بهترین فرصت برای تقویت تقوا در خودمان است. مشتقات لغت تقوا در قرآن خیلی استفاده شده است و این لغت مهم در اصل یعنی پرهیز از استفاده از هر گونه روش‌های میانبر و غیر رحمانی. باید در استفاده از این روش‌ها احتیاط به خرج داد و پرهیز کرد یعنی نباید خود را وارد چنین روشهایی کرد. مثلا اگر مشکلی پیدا کردیم، باید از روشهای طبیعی و رحمانی برای حلش استفاده کنیم و از روشهای غیر رحمانی و غیر طبیعی دوری کنیم (بجز حالت اضطرار). این نوع دوری و پرهیز را تقوا می نامند.

 

آیه  66:6

یَٰٓأَیُّهَا ٱلَّذِینَ ءَامَنُوا۟ قُوٓا۟ أَنفُسَکُمْ وَأَهْلِیکُمْ نَارًا وَقُودُهَا ٱلنَّاسُ وَٱلْحِجَارَةُ عَلَیْهَا مَلَٰٓئِکَةٌ غِلَاظٌ شِدَادٌ لَّا یَعْصُونَ ٱللَّهَ مَآ أَمَرَهُمْ وَیَفْعَلُونَ مَا یُؤْمَرُونَ

ای کسانی‌که ایمان آورده‌اید! خودتان و خانوادۀ‌تان را از آتشی که هیمه آن مردم و سنگ‌هاست دور نگه دارید (آتشی که) برآن فرشتگان خشن و سخت‌گیر (گمارده شده) که هرگز الله را در آنچه به آنان فرمان داده نافرمانی نمی‌کنند، و هرچه فرمان می‌یابند انجام می‌دهند.

 

محور زندگی ها باید بر اساس تقوا باشد و به این طریق بارمان سنگین نخواهد بود. هر چقدر که بار انسان سنگین تر باشد، مرگ و دل کندن از این دنیا هم سخت‌تر است. سختی و سادگی مرگ به مقدار دل بستن به این دنیا ربط دارد. بعضی ها می گویند که دوست داریم مرگ راحتی داشته باشیم و البته این موضوع به تقوا ربط دارد.

یکی از مفاهیم تقوا در روزه داری، پرهیز از ورودی های اضافی است. ورودی یعنی انواع تغذیه اعم از غذا خوردن، ویوی کلیپها و تصاویر و سایر آیتمها. زمانی که نوجوانان ورودی‌های زیادی را در خود بریزند، قطعا این کار خروجی‌های زیادی را هم برای آنان به دنبال دارد و این خودش باعث بلوغ زودرس می‌شود. بلوغ زودرس یعنی افراد خارج از موعد، نیازهای جدید پیدا می‌کنند. بزرگترین بدبختی بشر این است که نیازهایی پیدا کند که در آن سن و سال راه حل نداشته باشد. بچه های امروزه در زمان خود بالغ نمیشوند و زمان بلوغشان به هم ریخته است و همه اینها بخاطر ورودی های زائدی است که در تغذیه غذا و کلیپهای مجازی برای خود بوجود می آورند. ممکن است که این پرخوری ها را خود محیط و اجتماع برای آنها بوجود آورد و جهت دوری از این موضوع ناخواسته، باید تقوا را به بچه هایمان یاد دهیم.

 

آیه  33:70

یَٰٓأَیُّهَا ٱلَّذِینَ ءَامَنُوا۟ ٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَقُولُوا۟ قَوْلًا سَدِیدًا

ای کسانی‌که ایمان آورده‌اید! از الله بترسید، و سخن درست (و حق) بگویید.

 

آیه  33:71

یُصْلِحْ لَکُمْ أَعْمَٰلَکُمْ وَیَغْفِرْ لَکُمْ ذُنُوبَکُمْۗ وَمَن یُطِعِ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥ فَقَدْ فَازَ فَوْزًا عَظِیمًا

تا (الله) کارهای‌تا‌ن را برایتان اصلاح کند، و گناهان‌تان را بیامرزد، و هرکس‌که از الله و پیامبرش اطاعت کند؛ یقیناً به کامیابی عظیمی نائل شده است.

 

طبق فرمایش آیه فوق، تقوا مقدمه گفتار نیک است، که بعد از آن کردار هم درست می‌شود و همچنین مقدمه تقوا، پندار نیک است.

 

یَٰٓأَیُّهَا ٱلَّذِینَ ءَامَنُوا۟

ٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ

وَقُولُوا۟ قَوْلًا سَدِیدًا

یُصْلِحْ لَکُمْ أَعْمَٰلَکُمْ

ای مومنان (کسانی که پندار نیک برگزیده اید)

تقوا پیشه کنید

و گفتار حق بکار گیرید

تا کردارتان نیک شود

 

همانطور که در قسمتهای قبلی گفته شد، در چرخه نیک (پندار نیک، کردار نیک، گفتار نیک، گفتار صبر)، کردار قبل از گفتار بود. اما در این آیه فرموده است که هر کس تقوا به خرج دهد، گفتارش نیک خواهد شد و بعد کردارش هم نیک خواهد شد و در اینجا گفتار را قبل از کردار آورده است. دلیل این جابجایی، معنای تقوا را برای ما روشن می دارند. همانطور که می بینیم، تقوا، گفتار را قبل از کردار تصحیح میکند و این همان مهندسی معکوس است که خدای رحمان برای چرخاندن چرخه نیک بکار برده است. وقتی یک کلید با یک دست باز نشود، بهتر است که آن را با دست دیگر بچرخانید تا باز شود. این مورد بارها برای خودم پیش آمده است. دلیل این موضوع خیلی ساده است. مقدار نیروی وارده، زوایه وارده و پارامترهای دیگر در این موضوع موثر هستند.

وقتی نتوان چرخه نیک (پندار نیک، کردار نیک، گفتار نیک، گفتار صبر) را چرخاند؛ بهتر است با تقوا از جهت عکس به این چرخه فشار وارد کرد تا که بلکه به چرخش درآید.

در روزه داری که هر ساله زمان آن ده روز به عقب بر میگردد، همان نقش نیروی محرکه را دارد که میخواهد چرخه نیک ما را در کل به کار اندازد. این چرخش به سمت عقب، نقش تقوا را در سبک و استایل زندگی ما دارد. درتابستان، با آنکه زمان روزه داری خیلی بیشتر است، اما آدم بیشتر تشنه اش میشود. اما در زمستان با آنکه زمان روزه داری کمتر است، ولی آدمی بیشتر گرسنه اش میشود.  تبارک الله احسن الخالقین. چه تدارک و طرح جالبی. با گذشت زمان، خدای رحمان از زوایا و جنبه های مختلف میخواهند معنویت و چرخه نیک ما را تحت تاثیر قرار دهند تا آن را از حالت مردگی نجات دهند و آن را به حرکت در آورند.

روزه داری در رماه رمضان، از آنجا که همگانی است، راحت تر است.  شما اگر بخواهید که یک ماه دیگر از سال را جدا گانه و انفرادی و تنها خودتان روزه بگیرید، خیلی به شما سخت خواهد گذشت و ممکن است که عمدی روزه بعضی روزها را بخورید. اما عبادتهای دسته جمعی تاثیر بسیار بیشتری دارد و این خودش چرخه بزرگتری را می چرخاند که باعث چرخش چرخه های نیک فردی هم خواهد شد. حتی انجام گناهان به صورت فردی، خیلی راحت تر صورت می گیرد. بنی اسرائیل بعضی نافرمانیها را نسبت به دستورات خدا انجام میدادند و این را به صورت دسته جمعی انجام میدادند. انجام گناهان به صورت جمعی راحت تر است. برادران یوسف، بصورت جمعی و ده نفره با هم تصمیم به معدوم سازی یوسف گرفتند. همین ثابت میکند که همیشه حق با اکثریت نیست. انجام گناهان جمعی، رفاقت خاصی بین افراد ایجاد میکند و این یک نوع حالت عشق است. رابطه عاشقانه همیشه در حالت گناه و بی تقوایی پیش میاید. نگاهی که نباید بشود، حرفی که نباید زده شود، استماعی که نباید بشود و... همگی این بی تقوایی ها باعث جرقه زدن حالت عشق میشوند و افراد در یک فاز و هیجان دیگر می افتند. تقوا برای این است که در این حالتهای خطرناک نیفتید.

دنیا را برای خود باید فیلتر بکنید تا بتوانید تقوا به خرج دهید. حتی خدای رحمان هم، نیک و شر را تفکیک کرده است. خدا خودش می‌فرماید که فلان گروه را دوست ندارد و فلان گروه را دوست دارد. خدای رحمان متقین را دوست دارد و بلکه با آنها هم هست. دو نفرمتقی باشند، خدا با آنهاست؛ سه نفر متقی باشند، باز خدا با آنهاست. چهار نفر متقی باشند، باز خدا با آنهاست. کسی که خدا با او باشد، دیگر شیطان نمی تواند با او باشد. بنابراین تقوای گروهی بسیار موثرتر و قوی تر است و دلیل قوی تر بودن آن، معیت خدای رحمان با آنهاست. ماه روزه داری، ماه تقوای گروهی است و اگر همگی تقوا به خرج دهند، دهها برابر موثرتر از زمانهای دیگر است.

 

خدای رحمان این گروهها را دوست دارد:

 

إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُحْسِنِینَ 

إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ التَّوَّابِینَ وَیُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِینَ

إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُتَوَکِّلِینَ

إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُقْسِطِینَ 

إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُتَّقِینَ 

وَاللَّهُ یُحِبُّ الصَّابِرِینَ 

انّ الله یحب المطهّرین

إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الَّذِینَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِهِ 

 

اما خدای رحمان این گروهها را دوست ندارد.

 

وَاللَّهُ لَا یُحِبُّ الْفَسَادَ

إِنَّ اللَّهَ لَا یُحِبُّ الْمُعْتَدِینَ 

إِنَّ اللَّهَ لَا یُحِبُّ مَنْ کَانَ خَوَّانًا أَثِیمًا

إِنَّ اللَّهَ لَا یُحِبُّ الْخَائِنِینَ  

إِنَّ اللَّهَ لَا یُحِبُّ کُلَّ خَوَّانٍ کَفُورٍ

إِنَّهُ لَا یُحِبُّ الْکَافِرِینَ

إِنَّ اللَّهَ لَا یُحِبُّ الْفَرِحِینَ  

إِنَّ اللَّهَ لَا یُحِبُّ الْمُفْسِدِینَ 

إِنَّ اللَّهَ لَا یُحِبُّ کُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ 

إِنَّهُ لَا یُحِبُّ الْمُسْرِفِینَ

إِنَّهُ لَا یُحِبُّ الْمُسْتَکْبِرِینَ

لَا یُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِمَ 

وَاللَّهُ لَا یُحِبُّ الظَّالِمِینَ

 

پیامبر ابراهیم، الگوی یکتاپرستان جهان هم در مواجهه با جبهه شر گفت که من غروب کنندگان را دوست ندارم.

 

آیه  6:76

فَلَمَّا جَنَّ عَلَیْهِ ٱلَّیْلُ رَءَا کَوْکَبًاۖ قَالَ هَٰذَا رَبِّىۖ فَلَمَّآ أَفَلَ قَالَ لَآ أُحِبُّ ٱلْءَافِلِینَ

پس هنگامی‌که (تاریکی) شب او را پوشانید، ستاره‌ای دید، گفت: «این پروردگار من است» و چون غروب کرد؛ گفت: «غروب کنندگان را دوست ندارم».

 

فیلتر کردن، یعنی بین خیر و شر تمایز قائل شوید؛ با این هدف که از جبهه شرّ دوری کنید و این همان تقواست که برای نجات از دست شرّ لازم است؛ تا که شما جذب آن نشوید.

آدم و حوا زمانی که به زمین منتقل شدند، عیب‌هایشان ظاهر شد، اما همین که تقوا به خرج دادند عیبهایشان پوشش داده شد. تنها راه همین است، یعنی بهترین لباس، لباس تقواست. پس تقوا یک نوع لباس و محافظ است که ما را از یک سری خطرات نامرئی و مرئی در زندگی دنیایی حفظ میکند.

تقوا لباسی است برای همه فصول و همه شرایط و همه بحرانها. به همین خاطر در هر حالتی عاقبت و فرجام با متقین است (اَلعاقِبَه لِلْمُتَّقِینَ). کسانی که تقوا پیشه کنند، در هر حالتی برنده اند. این که زن و مرد باید لباس همدیگر باشند، به معنای آن است که همدیگر را در جاده تقوا نگه دارند. زنی که از مکر دوری میکند، یعنی چیزی که توانایی اش را دارد، را بکار نمی گیرد و این یک نوع تقواست. مردی که در هر چیزی از زورش استفاده نمی کند، یعنی چیزی که توانایی اش را دارد، را بکار نمی گیرد و این خودش یک نوع تقواست.

توجه شود که تقوا باید در سطح کالبد جسمی و روان هر دو باشد. باید کالبد خود را هم تربیت کنیم؛ زیرا اعضاء کالبد ما امانتی است در دست ما که اگر درست تربیتش نکنیم، در قیامت علیه ما شهادت خواهند داد. تقوای کالبد و تقوای روان، مهمترین ذخیره و وسیله برای ما در جهان آخرت هستند و همچنین مهمترین و بهترین ابزار برای در امان ماندن از خطرات دنیوی است.

براساس آیات اولیه سوره حج، میتوان متوجه شد که تنها راه مقابله با زلزله و در امان ماندن از اثرات مخرب آن، تقواست.

 

آیه  22:1

یَٰٓأَیُّهَا ٱلنَّاسُ ٱتَّقُوا۟ رَبَّکُمْۚ إِنَّ زَلْزَلَةَ ٱلسَّاعَةِ شَىْءٌ عَظِیمٌ

ای مردم! از پروردگارتان بترسید، بدون شک زلزلۀ قیامت حادثۀ عظیمی است.

 

زلزله های دنیوی نسبت به زلزله آخر دنیا چیزی نیست ولی به هر حال برای ما خطرناک هستند. زلزله‌های زمین متنوع هستند. بیشتر زلزله‌ها از نوع زمین لرزه نیستند، بلکه از نوع لرزشهای دیگری هستند. از جمله زلزله‌های اقتصادی، فرهنگی و سیاسی. معمولا زمین لرزه ها وقتی رخ میدهند، ابتدا لایه بالایی زمین را به هم می‌ریزند و زندگی عادی روی زمین  به هم ریخته میشود. زلزله در این آیه به صورت نکره و بدون ال معرفه آمده است (زلزله). همین ثابت میکند که منظور از زلزله در این آیه، فقط لرزش زمین نیست، بلکه زلزله‌های اقتصادی، سیاسی، نظامی ، فرهنگی و غیره هم هست.

اما بر طبق این آیه، کسانی که تقوا داشته باشند کمترین تاثیر را این زلزله‌ها می‌گیرند و آسیب‌های جدی نمی‌بینند. زیرا آنها خودشان را از آسیبهای این نوع زلزله ها دور نگهداشته اند، و آنها از عوامل ایجاد این نوع زلزله ها دوری جسته اند و تقوا به خرج داده اند.

خدا فرموده است که شعائر خدا را نگهدارید. شعائر خدا همان خط قرمزهایی است که خدا بیان فرموده است و باید از این خط قرمزها دوری کرد.یعنی در اعمال و کارهایی که نیازمند نازک بینی و جزئی نگری است، دقت کرد و مواظب بود که در خط قرمز نیفتید و این حالت را تقوا می نامند.

تقوا یعنی دوری از عادات اضافی و غلطی که بیش از یازده ماه روی کالبد و روان ما می مانند و جا خوش می‌کنند و در حالت عادی پاک کردن آنها خیلی سخت است. اما روزه، بکارگیری یک تقوای قوی و قدرتمند و همگانی است که قدرت زیادی در تزکیه افراد دارد.  خدای رحمان در سوره نساء آیه 92،  کفاره قتل غیرعمد را شصت روز روزه متوالی قرار داده اند. این یعنی شصت روز روزه متوالی، خطای قتل غیرعمد را پاک میکند و این قدرت عجیب روزه داری در پوشاندن گناهان را اثبات میکند.

بر اساس فرمایش قرآن، تقوا شرط قبولی نذورات و قربانی ها هم هست. در قضیه قابیل و هابیل، می فرماید که قربانی فقط از متقین قبول میشود و لاغیر.

 

آیه  5:27

وَٱتْلُ عَلَیْهِمْ نَبَأَ ٱبْنَىْ ءَادَمَ بِٱلْحَقِّ إِذْ قَرَّبَا قُرْبَانًا فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِمَا وَلَمْ یُتَقَبَّلْ مِنَ ٱلْءَاخَرِ قَالَ لَأَقْتُلَنَّکَۖ قَالَ إِنَّمَا یَتَقَبَّلُ ٱللَّهُ مِنَ ٱلْمُتَّقِینَ

و (ای پیامبر ما) داستان دو فرزندان آدم (هابیل و قابیل) به حق بر آن‌ها بخوان: هنگامی‌که (هر کدام) برای تقرب (الهی) قربانی تقدیم کردند؛ پس از یکی پذیرفته شد و از دیگری پذیرفته نشد (او) گفت: «قطعاً تو را خواهم کشت» (برادرش) گفت: «الله فقط از پرهیزگاران می‌پذیرد (من تقصیری ندارم)

 

خدای رحمان روش‌های میانبر را قبول نمی‌کند، یعنی روش تقوا را باید به کار گیرید. فقط روش تقوا نزد خدا قابل پذیرش است.

انسان اگر اشتباهی می‌کند باید پایش هم بایستد و آن را جبران کند و این برای ماندن در مسیر تقوا لازم است. دنیا را برای خود فیلتر کنید وگرنه میان آن همه جذبیات گرفتار خواهید شد. اگر تقوا به خرج ندهید، حیران می شوید و این همان سرگردانی و حیرت است که بیشتر مردم دچارش هستند.

 

قُل لِّلْمُؤْمِنِینَ یَغُضُّوا۟ مِنْ أَبْصَٰرِهِمْ

وَقُل لِّلْمُؤْمِنَٰتِ یَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصَٰرِهِنَّ

 

مومنان باید در مورد نگاه و بصیرت و دیدگاه و سایر تغذیه های ورودی خویش، تقوا به خرج دهند. یعنی از ورودی های مشکوک و نا ایمن دوری کنند. پس برای رعایت تقوا باید از بعضی آیتمها چشم پوشی کنید.

اگر دنیا را برای خود فیلتر نکنید و تقوا به خرج ندهید، میان انتخاب‌های غیر واقعی و زیاد گیر خواهید افتاد. فقط انتخاب‌های واقعی هستند که سازنده هستند و تحول مثبتی را در شما به وجود می‌آورند. اما وقتی دنیا را برای خود فیلتر نکنید، زیاده خوری و پرخوری می کنید و زیاده می‌خواهید، زیرا انتخاب‌ها آشفته‌اند. راه حل‌های تقلبی زیاد شده‌اند. وعده ها و امیدهای الکی به خاطر انتخاب‌های آشفته زیادی است که افراد نسبت به آن تقوا ندارند.

فیلتر کردن دنیا یعنی واقعیت و سرانجام کارها را تشخیص دهید. وقتی بخواهید دنیا را برای خود فیلتر کنید، باید ابتدا از نظر ایدئولوژیک این کار را بکنید. یعنی باید از نظر ایدئولوژیک خود را راضی کنید، بعد از نظر جسمی اجبار کنید و این همان تقواست.

بعضی‌ها برای رسیدن به بعضی امکانات و موقعیتها، بین خیر و شر آشتی برقرار می‌کنند. شاید برای اکثر افراد خرید یک وسیله گران قیمت امکان‌پذیر نباشد؛ اما شیطان یک روش شیطانی مثل ربا را پیشنهاد می‌دهد که بعد از آن فرد میتواند آن وسیله را بخرد. بکارگیری ربا، یعنی آشتی بین خیر و شرّ.  به این طریق سیستم شیطانی ممکن است کاری را بکند که در سیستم رحمانی به ظاهر امکان‌پذیر نباشد. اما خدا میخواهند ما را از این نوع بکارگیری و روشها باز دارند و این همان تقواست. آشتی بین خیر و شرّ یک ایدئولوژی شیطانی است که نباید پیش آید. خیر و شرّ دو مفهوم متضادند که باید از هم جدا شوند و هر کسی باید این تفکیک را برای خود انجام دهد و گرنه نمی تواند دنیا را به حالت امن و امان پاس کند.

الهه گیری هم نوعی آشتی خیر و شر است. نظام رحمانی جوابگوی هوا و هوس نیست. بعضی بانک‌ها با روشهای نادرست باعث تورم می‌شوند ولی در کنارش می‌گویند که ما داریم به مردم خدمت می‌کنیم و پولشان را برای آنها نگهداری می کنیم! این روشها آشتی بین خیر و شرّ است.

باید دنیا را فیلتر کنید برای خود وگرنه دچار پرخوری روانی و جسمی خواهید شد و زشت می‌شوید. اگر دنیا را فیلتر نکنید، شرایط جهنم درست می‌شود. زیرا پرخوری از هر نوعش شرایطی مثل شرایط جهنم را درست می‌کند. یکی از خصوصیات خود جهنم هم پر بودن و پرشدن و پرشدگی اعضای آن است. اصلا بار روانی، پرخوری روانی هم به وجود می‌آورد.

تقوا یک نوع سبک زندگی است. برای صرفه جویی در مصرف انرژی با لباس گرمتر در خانه می‌گردید و این هم یک نوع تقواست. اما اگر بگویید که پولش را میدهم؛ این نوع تفکر، افتادن در یک پرخوری است. بجای روشن کردن کولر، پنجره را باز کنید. تقوا یک نوع دوری کردن از اسراف است. اگر تقوا رعایت شود، حتی آلودگی های محیط زندگی هم کمتر میشود و محیطی سالمتر و لذت بخش تر برای زندگی بوجود میاید. جهان به سمت بی تقوایی پیش می رود. این را میتوان از روی آلودگیهای زیادی که ناشی از پرخوری، اسراف، زیاده روی، زیاد مصرف کردن و تمام زیاده رویهای دیگر است، فهمید.

در جریان آزمایش طالوت، او می‌خواست متقیان را انتخاب کند؛ زیرا خدا فقط با متقیان است. طالوت خیلی خوب این را می‌دانست و می‌خواست ببیند که آیا خدا با آنهاست یا نه؟ تعداد کمی از افراد با طالوت همراه شدند.

مفهوم تقوا برای زن و مرد تاحدی متفاوت است. زنان نسبت به مردان، زودتر پر می‌شوند و همچنین خیلی زودتر به تخلیه روانی روی می آورند. هر دو گروه زنان و مردان جهت تخلیه روان پرشده شان به صفات ناپسندی روی می‌آورند. به این صورت پر شدنشان دو سر ضرر است. این‌ها یک نوع عمل غیر صالح است. انسان باید خودش، خصوصیات خود را بشناسند وگرنه دچار غرور و تفکرات نژادپرستی زنانه و مردانه میشود.

سریع التاثیر پذیر بودن از خصوصیات زنان است. تحقیقات علمی ثابت کرده است که زنان چهار برابر نسبت به مردان سریع التاثیر پذیرترند. زنان خیلی بیشتر از مردان تحت تاثیر ورودی‌های مختلف قرار می‌گیرند؛ به همین خاطر ممکن است که یک حادثه زنان را منقلب کند و به آنان ضربات روانی بزرگی وارد کند. به همین خاطر زنان باید بیشتر از مردان از خود محافظت کنند تا جسم و روانشان خراب نشود. تقریباً تمام زن‌های دنیا دوست دارند که زیبا باشند ولی ورودی‌های مختلف در این روال تاثیر می‌گذارد و ممکن است آنان را در زمینه زیبایی به بیراهه ببرد و در عوض زشت شوند.

اساسا وقتی ما تقوا به خرج می‌دهیم، یعنی از چیزهایی دوری می‌کنیم که پر نشویم. اگر انسان پر نشود، از خیلی از مشکلات بعدی مصون خواهد ماند. جهنمیان خیلی زود پر می‌شوند و عذاب جهنم به همین پر بودنش است. پرخوری روانی منجر به پرخوری جسمی خواهد شد و بالعکس. ورودی های روانی زیاد نیاز به هضم زیاد هم دارد. ورودی‌های زیاد نیاز به هضم و تجزیه و تحلیل گسترده تری دارد. اگر دستگاه تجزیه و تحلیل و هاضمه شما ضعیف باشد، قادر به هضم و جذب و تحلیل و تجزیه نیست و در نتیجه بیمار می‌شوید این مورد برای ورودی‌های روانی و ورودی‌های تغذیه هر دو صادق است. شعرا پرخوری میکنند. پرخوری یک خاصیت شعر است که خوانندگان و سرایندگان آن در هر وادیی وارد میشوند و محیطی مثل جهنم برای خود بوجود می آورند. این یک قضیه اثبات شده تاریخی است که هر پادشاهی به سمت شعر و شاعران رفت، تاج و تختش را از دست داد.

 

آیه 26:224

وَٱلشُّعَرَآءُ یَتَّبِعُهُمُ ٱلْغَاوُۥنَ

و شاعران (کسانی) هستند که گمراهان از آن‌ها پیروی می‌کنند.

 

آیه 26:225

أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِى کُلِّ وَادٍ یَهِیمُونَ

آیا ندیدی که آن‌ها در هر وادیی سرگشته (و حیران) هستند؟!

 

البته توجه شود که هر متن منظومی شعر نیست و بلکه شعر گاهی به صورت نثر است. گاهی شعر بصورت یک فیلم است، گاهی شعر بصورت یک آهنگ است و گاهی شعر، بصورت یک حرکت است. طبق آیه فوق، یکی از دلایل پرخوری، سرگشتگی و حیرانی است. زیرا آدمی نمی داند که چی لازم دارد و هی این ور و آن ور می پرد.

کسی که تقوا نداشته باشد و یک خط قرمز را رد کند، به اشتباه یا به عمد، بالاخره خط قرمزهای دیگر را هم رد میکند.

انسان فکر می‌کند که اگر فلان مقدار پول داشته باشد، مشکلاتش حل خواهد شد. اما خیلی‌ها چندین برابر آن مقدار پول را دارند، ولی در عوض مشکلات بزرگتری برای آنها به وجود آمده است. این به خاطر عدم تقواست. عدم تقوا باعث می‌شود که حس قناعت در انسان از بین برود و همه چیز دست نیافتنی ‌شود. به همین خاطر شاعر می گوید که:

 

آنم آرزوست که یافت می نشود

 

شاعر آنقدر پرخوری روانی کرده است که خودش هم نمیداند از دنیا چی میخواهد. انسان به جای تلاش برای اصلاح خود و خودسازی، به راه‌های میانبر و تقلبی پناه می‌برد که ظاهرا مشکل را حل کند، اما در باطن نشان‌دهنده ضعف و بی‌تقوایی است. بنابراین بکارگیری تقوا در مشکلات و دوری از راههای غیررحمانی، یک نوع شجاعت هم هست و هر روزه اعتماد به نفس افراد زیادتر میشود. اگر انسان اوامر و نواهی خدای رحمان را قبول نداشته باشد و اجرا نکند، خیلی زود مجبور خواهد شد که وارد فاز بی تقوایی شود و مجبور است که به انواع ایدئولوژیهای انسانی را روی آورد.

جادوی شیاطین (قسمت 190) روزه و استایل زندگی (بخش 5)

pdf

 

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جادوی شیاطین (قسمت 190)

روزه و استایل زندگی (بخش 5)

 

کُتِبَ عَلَیْکُمُ ٱلصِّیَامُ کَمَا کُتِبَ عَلَى ٱلَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ

روزه بر شما نوشته شده است، همانطور که بر اقوام قبلی نوشته شده بود

 

 

 

روزه بر اقوام قبلی هم نوشته شده بوده است. این جمله قرآنی ، نکات مهمی را برای ما آشکار میسازند.

 

یَٰٓأَیُّهَا ٱلَّذِینَ ءَامَنُوا۟ کُتِبَ عَلَیْکُمُ ٱلصِّیَامُ کَمَا کُتِبَ عَلَى ٱلَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ

ای کسانی‌که ایمان آورده‌اید! روزه بر شما فرض شده است همان گونه که بر کسی‌که پیش از شما بودند؛ فرض شده بود، تا پرهیزگار شوید.

 

نیازهای بیس و پایه­ بدنی و روانی ما انسانها در تمام طول تاریخ مشخص بوده است و هست. سیستم همان سیستم است. زمانهای قدیم، خیلی از غذاها ارگانیک و طبیعی تر بوده اند. با این وضع، باز خدا می فرماید که روزه بر آنان هم نوشته شد، همانطور که بر شما نوشته شده است. این ثابت میکند که ارگانیک بودن یک ماده غذایی دلیلی برای زیاده روی در خوردن آن نیست. یکی بود که هر روز صبحانه، نصف سنگک با عسل و روغن حیوانی می خورد. وقتی می گفتند که این زیاده روی است، در جواب می گفت این مواد همگی اصل و ارگانیک هستند و ضرری ندارند. ارگانیک و اصل بودن یک ماده غذایی، دلیلی برای زیاده روی نیست و باید در هر حالت امساک را رعایت کرد. در آخر آیه، هدف از روزه را بیان میدارند و آن پرهیز و تقواست (لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ). تقوا به معنای پرهیز است، پرهیز از تمام ورودی هایی که میتواند وارد کالبد و روان ما شوند. پرهیز از دیدزدنها، گوش دادنها، خوردن غذاها، نوشیدنیها، نگاه کردنها، نگاه شدنها و ...

وقتی آدمیان وقفه و سکونی در تغذیه بکار نگیرند، در یک سیستم زنجیروار مزه ها و طعمها خواهند افتاد و بعد از مدتی به پیچیدگیهای زیادی در تغذیه می رسند که عملا برای بعضی ها دستیابی به آن ممکن نیست. اما روزه چنین سیستمی را رستارت و رست میکند و دوباره به حالت ساده برش میگرداند.

روزه ای که بین مردم معمول است را که فقط گرسنگی کشیدن می‌دانند. اما روزه بسیار وسیع‌تر از گرسنگی دادن به شکم است. باید در خیلی چیزهای دیگر هم پرهیز کرد. روز پرهیز و امساک از انواع اینپوت‌ها  و ورودی ها است، چه روانی، چه شنیداری، چه دیداری. اینکه بعضی مواقع بجای کلمه ورودی، کلمه اینپوت را بکار می برم، هدف دارم. خدای رحمان با محدود کردن ورودی ها و اینپوتها میخواهند ما را به عالم واقعیت بر گردانند. نماز قطع کردن پیوستگی های روانی است. اما روزه قطع کردن پیوستگیهای تغذیه ای است.

همانطور که نماز نمی گذارد آدمی از نظر روانی جوگیر شود، روزه هم نمی گذارد کالبد ما جوگیر شود. حالا تعداد کسانی که روزه می گیرند، خیلی کم شده اند. زیرا افراد در پیوستگی تغذیه ای گیر افتاده اند. آدمی در روزه داری باید از نظر تغذیه ای به اصل خویش برگردد. وقتی روزه ای و گرسنه ات میشود، حتی یک نان با سیب زمینی جزو  خوش مزه ترین غذاها است. در حالت عادی، بعضی افراد به چنین غذایی شاید راضی نشوند؛ اما در رمضان به اصل واقعی خویش بر می گردند و پیچیدگیهای تغذیه ای کنار زده میشود و بدن به ساده ترین غذاها هم راضی است.

روزه تمام اینپوتهای ما را به حالت پایه و بیس بر میگرداند. وقتی اینپوتها ساده تر و اصیل تر و پایه ای تر شوند، قطعا اوت پوتها هم به اصل و پایه بر می گردند و صاف و سادگی و بی آلایشی و اخلاص در جامعه بیشتر میشود. اوت پوتها یعنی حالات و گفتار ها و کردارهایی که ما به نمایش می گذاریم و دیگران از ما می بینند. اینها خروجی رفتار و گفتار و حالات انسانها هستند. وقتی این خروجی ها ساده و بی آلایش و خالص شوند، حس زیبا و خوشایندی در جامعه برقرار میشود و زندگی لذت بخش تر میشود. در این حالت، حالت و هارمونی افراد زیبا میشود و پاکی و بی آلایشی برقرار میشود و خیلی از مشکلات روانی اجتماع حل میشود.

رمضان برای این است که اثرات تغذیه خوکی و میمونی روی بدن ما خنثی شود. گوشت خوک معنویت ندارد، خون معنویت ندارد. هر اینپوتی که وارد بدن شما میشود، باید به آن معنویت بدهید وگرنه موثر نیست و حتی مضر است. وقتی به اینپوت‌ها معنویت ندهید، خود به خود در روش غلطی خواهید افتاد. به یاد آوردن نام خدا قبل از هرگونه اینپوتی، ذکر و شکر خدا بعد از هر اوتپوتی، انشالله و تسلیم خواست و اراده خدا شدن قبل از هر تصمیمی و ... تمام اینها به بدن ما معنویت میدهند و ترافیک روانی و جسمی بدن ما را معتدل و سالم نگه میدارند.

کسی که اسراف و زیاده‌روی می‌کند، یعنی در تغذیه هایش معنویت وجود ندارد. گوشت خوک را اگر آنتی بیوتیک و داروهای دیگر ندهند، پر است از کرم و ویروسهای گوناگون. حتی اگر آنتی بیوتیک و داروهای دیگر بدهند، باز هم پر است از ضرر. یعنی دو سر خسران است. دلیل دوسر خسران بودن گوشت خوک، عدم وجود معنویت در آن است. انسان در آخر الزمان در معنویتهایی دو سرخسران خواهد افتاد و این پیامد بکار نگرفتن معنویتهای الهی است.

 

وَالْعَصْرِ ﴿۱﴾

سوگند به عصر [دوره زمانی] (۱)

 

إِن ٱلْإِنسَٰنَ لَفِی خُسْرٍ ﴿۲﴾

که واقعا انسان دستخوش زیان است (۲)

 

إِلَّا الَّذِین آمَنوا وَعَمِلُوا ٱلصَّٰلِحَٰتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ ﴿۳﴾

مگر کسانى که ایمان آورده (پندار نیک) و کارهاى نیک (کردار نیک)کرده و همدیگر را به حق سفارش (گفتار نیک) و به شکیبایى (گفتار صبر) توصیه کرده‏ اند (۳)

 

اگر زیاد حرف بزنی، می‌شود غیبت.

اگر زیاد فکر کنی، افسرده می‌شوید.

زیاد گریه کنی، در فاز غم فرو می روید.

زیادی اعتماد کنید، ضربه می خورید.

زیاد آرایش کنید، زیبایی طبیعی خودت  را از دست می‌دهید.

زیاد دوست داشته باشید، به نفرت تبدیل می‌شود.

زیاد شیرینی بخورید، دیابت می‌گیرید.

خیلی مشغول کلیپ‌ها بشوی، حرص و جوش می‌خورید.

و صدها اگر دیگر...

 

تمام این‌ها نتیجه عدم امساکهاست که در زندگی ما اتفاق خواهد افتاد و می‌افتد. تمام این زیاده خوری ها نیاز به تخلیه دارند و تخلیه هم خروجی تولید میکند و در نتیجه خروجی های مناسبی در جامعه تولید نمیشوند و باعث افزایش تنش و مشکلات روانی و عصبی در جامعه میشوند.

آدمیان خودشان می‌دانند که به چی معتادند. یکی ورزش می‌کرد و در ورزش زیاده‌روی می‌کرد. از او درباره زیاده روی در ورزش پرسیدند؛ او در جواب گفت که من به ورزش معتادم و اگر روزی ورزش نکنم، بدنم درد می کند.

انسان‌ها بعضی عادات را ترک می‌کنند، ولی بعد از مدتی خود را فریب داده و از یک روش و سوراخ دیگر دوباره مرتکب آن می‌شوند. یکی تصمیم گرفت سیگار را ترک کند و این کار را کرد؛ اما بعد از مدتی، مقداری تنباکو خرید. وقتی از او سوال کردند که چطور شد، تو که سیگار را ترک کرده بودی. او گفت که تنباکوی طبیعی با این سیگارها فرق می‌کند!

یکی دیگر بود که مشروب الکلی را ترک کرده بود ولی بعد از مدتی ترشی ۷ ساله درست می‌کرد و داخل آن شیره خرما و انگور و قندهای دیگر هم می‌ریخت و به این طریق از یک در دیگر وارد شد. یکی دیگر می‌گفت که قرص‌های بدنسازی مصرف نمی‌کنم، بلکه پودر پروتئین مصرف می‌کنم. این‌ها فقط اسم گذاریهایی است که انسانها خودشان آن را انجام میدهند و بیشتر برای خود فریبی صورت می گیرد.

بدن انسانها بعد از مدتی به زردآلو بیا گلو عادت میکند و هر چیزی را همان لحظه می‌خواهد. انسانها ناخودآگاه و گاهی ناخواسته غذاها و مواد خون مانند مصرف میکنند. این ها سریع الجذب و سریع الهضم هستند. بدن با عادت کردن به اینها، بعد از مدتی مثل زالو، دوباره همینها را می‌خواهد. خوردن بعضی خوراکی‌های تحریم شده در بدن، زالو تولید می‌کند. چه از نظر روحی و چه از نظر جسمی.

آنهایی که خون و یا مواد خون مانند می‌خورند، می‌گویند که گوشت مردار که نخورده‌ایم! این روش توجیه آنهاست. حالت‌های زیادی بوسیله تغذیه غلط آمده است مثل: پرخوری، ناوقت خواری، ضررخواری، ریزه‌خواری و ...

یکی بود که سیگار می‌کشید، میگفت که من ماهانه چند نخ سیگار می‌کشم تا که مقاومت بدنم را در مقابل سیگار بالا ببرم! یعنی به بدن خودم ضرر می رسانم تا مقاومت بدنم را در مقابل آن ضرر بالا ببرم. این هم یک روش و ترفند جدید و مبتنی بر معنویت ضعیف و سطح پایین است. این کارها بخاطر معنویت ضعیفی هستند که در جامعه گسترش یافته اند.

در زمانهای قدیم، آدمخوارها معتاد جگر و خون حیوانات شدند، بعد از مدتی آنها شروع کردند به خوردن انسانها. زیرا شکار انسان راحت‌تر از شکار حیوانات بود. انسان در دسترس‌تر بود. اعتیاد به تغذیه، آنقدر خطرناک است که در اسلاف گذشته، خونخوارها و آدمخوارانی از آنان منشعب شدند.

خیلی از مردم که نمی توانند سیستم تغذیه خود را کنترل کنند، بعد از مدتی به خونخواری روی می آورند. خونخواری در معنای جدید، مفاهیم جدیدی را برای ما تعیین میکنند (قسمت 1  و 2     و 3   و  4   و   5  و  6  و   7). احکام قرآنی برای نسل جدید، به شکل دستوری و مثل سابق نیست و بلکه به شکل معنوی است. آدمیان باید معنویت خود را بالا ببرند تا بتوانند احکام الهی را بدرستی اجرا کنند.

خونخواری در تغذیه، خونخواری روانی به دنبال دارد و خونخواری روانی هم به قتل و فساد منجر میشود. این است که حتی یک روش تغذیه غلط و بدون معنویت به قتل و فساد و ضایع کردن حقوق دیگران منجر خواهد شد.

روزه یک نوع طهارت عملی است برای جسم و روان. خروج چربی‌ها و مواد اضافی از بدن یک نوع پاکیزگی بخشیدن به کالبد است. این مورد برای روان هم صادق است. وقتی بعضی کلیپ‌ها را نگاه نکنید، بعد از مدتی روان شما این‌ها را از یاد می‌برد و عادت به آن را از دست می‌دهد؛ به این طریق روان شما پاک می‌شود. فراموش کردن و دست کشیدن از یک سری اینپوتها، یکی از جنبه های طهارت باطنی است.

اگر در تغذیه، معنویت به کار نگیرید، بدن و کالبد ما میزانش را از دست می‌دهد. بعضی ها با ظرف‌های زیبا می‌خواهند که غذاها را زینت دهند و در آن پرخوری کنند. زیرا آنها لذت را در پرخوری می بینند و آن را بوسیله ظرفهای زیبا انجام میدهد. یکی دیگر می‌گفت غذایی که من می‌خورم، به یاد و خیال رخ یار است و این یاد رخ یار است که به من انرژی می‌دهد! اگر فردی با این نوع معنویت و اینجوری غذا بخورد، انرژی شیطانی وارد بدنش می‌شود و این یک نوع اینپوت روانی غلط است. بعضی ها هم به غذا نمک بیشتر و روغن بیشتر می‌زنند تا از حد اعتدال خوشمزه‌ترش کنند و در نتیجه زیاده‌روی کنند. اینها روشهای غلطی برای بکارگیری معنویت در تغذیه است. کسی که با قرص خواب می‌خوابد، خوابش خواب نیست.  فعالیت روزمره، اینپوت‌های صحیح، تغذیه صحیح و ... این‌ها همگی مقدمه یک خواب صحیح هستند. انسان برای خواب نباید به آرام بخش و قرص خواب نیاز داشته باشد. واقعا بشر چه بلایی سر خودش آورده است که نمی تواند بخوابد. مثل این است که یکی چنان شرایطی برای خود پیش آورد که نتواند غذا بخورد. بی خوابی نشان از ترافیک زیاد روانی است که بشر برای خودش بوجود آورده است.

صفات شیطانی بصورت شجره‌ای و درختواره ای هستند. دچار یکی از این صفات بشوید، بقیه را هم لمس می‌کنید. انسان کم کم برنامه‌هایش به هم می‌ریزد و به زیاده‌خواهی تمایل پیدا می‌کند. وقتی زیاده‌خوری کند ، به مشکلات جدیدی می رسد که تابحال سابقه نداشته است.

 

خدای آفریننده، در قرآن می فرمایند که روزه بر شما نوشته شده است (کُتِبَ عَلَیْکُمُ ٱلصِّیَامُ).

 

یَٰٓأَیُّهَا ٱلَّذِینَ ءَامَنُوا۟ کُتِبَ عَلَیْکُمُ ٱلصِّیَامُ کَمَا کُتِبَ عَلَى ٱلَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ

ای کسانی‌که ایمان آورده‌اید! روزه بر شما فرض شده است همان گونه که بر کسی‌که پیش از شما بودند؛ فرض شده بود، تا پرهیزگار شوید.

 

چرا خدای رحمان، از فعل کُتِبَ استفاده فرموده است. فرض کنید شما یک چیزی به من قرض می‌دهی، شما از من کاغذ مکتوب و امضا شده نمی‌خواهی. اما اگر کاغذ مکتوب و امضا شده از من بخواهی، یعنی به من اعتماد نداری. خدا روزه را بر انسان نوشت زیرا به سیستم کالبدی و روانی انسان نمی توان اعتماد کرد. خدا میتوانست بفرماید که هر کس دوست داشت روزه بگیرد. اما آن را به عنوان یک فرض مکتوب بر انسان واجب کرده است.

دلیل این ادعا، کسانی هستند که به خدا و روز قیامت اعتقاد دارند ولی نمی توانند روزه بگیرند. وقتی از آنها بپرسید که چرا روزه نمی گیرید، ابتدا بی حال شدن، عصبی شدن، ضعف بدنی و دلایل دیگر را می آورند. اما دلیل اصلی این است که کالبد او اجازه روزه گرفتن را به او نمی دهد. اما بعد از مدتی که از کالبد خود نا امید شد، برای حفظ ظاهری کنترل کالبد خود، دست از این دلایل بر میدارد و دنبال فلسفه ای میگردد که بتواند روزه نگرفتن را توجیه کند.

یکی می گفت روزه برای اقوام گذشته بوده است و حالا فلسفه روزه اصولی نیست و برای نسل ما نیست. اما خدای رحمان در قرآن، عمدا می فرماید که روزه را بر شما مکتوب می نویسم، همانطور که بر نسلهای قبل از شما نوشتم. موضوع روزه بزرگتر از تجربه نسل ماست. بنابراین بهانه های واهی برای روزه نگرفتن، در نظر نگرفتن تجربه های عملی تمام نسلهای گذشته است. کسانی که نمی توانند پاسی از روز، شکم خود را از تغذیه دور نگه دارند، عملا در فلسفه ای از زندگی می افتند که در این فلسفه لذت خط قرمزها از لذت حلال بیشتر است. این افراد به یک سری ورودی و تغذیه ها وابسته شده اند که به جانشان بسته است. خدا دستوری را بصورت کتاب بیان میدارند، اما در جای دیگری می فرمایند آن کتاب شکی در او نیست.

 

ذَٰلِکَ ٱلْکِتَٰبُ لَا رَیْبَۛ فِیهِۛ هُدًى لِّلْمُتَّقِینَ

آن کتابی است که هیچ شکی در آن نیست و مایه هدایت پرهیزگاران است.

 

کسانی که روزه نمی گیرند یعنی در مطالب آن کتاب شک دارند. خدای رحمان در قرآن در مورد چند چیز دیگر هم می‌فرماید کُتِبَ عَلَیْکُمُ  (بر شما نوشته شده است). یعنی کتابهای دیگری هم هست که مهمند و خدا فقط چند مورد آن را بر ما نوشته است.

 

یَٰٓأَیُّهَا ٱلَّذِینَ ءَامَنُوا۟ کُتِبَ عَلَیْکُمُ ٱلْقِصَاصُ فِى ٱلْقَتْلَىۖ ٱلْحُرُّ بِٱلْحُرِّ وَٱلْعَبْدُ بِٱلْعَبْدِ وَٱلْأُنثَىٰ بِٱلْأُنثَىٰۚ فَمَنْ عُفِىَ لَهُۥ مِنْ أَخِیهِ شَىْءٌ فَٱتِّبَاعٌۢ بِٱلْمَعْرُوفِ وَأَدَآءٌ إِلَیْهِ بِإِحْسَٰنٍۗ ذَٰلِکَ تَخْفِیفٌ مِّن رَّبِّکُمْ وَرَحْمَةٌۗ فَمَنِ ٱعْتَدَىٰ بَعْدَ ذَٰلِکَ فَلَهُۥ عَذَابٌ أَلِیمٌ

 

ای کسانی‌که ایمان آورده‌اید! در (مورد) کشتگان (حکم) قصاص بر شما نوشته شده است، آزاد به آزاد، و برده به برده، و زن به زن (کشته می‌شوند). پس اگر کسی از سوی برادر (دینی)اش (یعنی ولی مقتول) چیزی به او بخشیده شد، باید (ولی مقتول) از راه پسندیده پیروی کند و (قاتل نیز) به نیکی (دیه) به او بپردازد، این (حکم) تخفیف و رحمتی است از سوی پروردگارتان پس اگر کسی بعد از آن (گذشت و عفو) تجاوز کند؛ او را عذاب دردناکی است.

 

وَلَکُمْ فِى ٱلْقِصَاصِ حَیَوٰةٌ یَٰٓأُو۟لِى ٱلْأَلْبَٰبِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ

و ای صاحبان خرد! برای شما در قصاص حیات و زندگی است، باشد که شما تقوا پیشه کنید.

 

کُتِبَ عَلَیْکُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَکُمُ ٱلْمَوْتُ إِن تَرَکَ خَیْرًا ٱلْوَصِیَّةُ لِلْوَٰلِدَیْنِ وَٱلْأَقْرَبِینَ بِٱلْمَعْرُوفِۖ حَقًّا عَلَى ٱلْمُتَّقِینَ

 

بر شما نوشته شده هنگامی‌که یکی شما را مرگ فرا رسد، اگر مالی از خود به جای گذارده، برای پدر و مادر و خویشاوندان به نیکی وصیت کند. این حقی است بر پرهیزگاران.

 

کُتِبَ عَلَیْکُمُ ٱلْقِتَالُ وَهُوَ کُرْهٌ لَّکُمْۖ وَعَسَىٰٓ أَن تَکْرَهُوا۟ شَیْـًٔا وَهُوَ خَیْرٌ لَّکُمْۖ وَعَسَىٰٓ أَن تُحِبُّوا۟ شَیْـًٔا وَهُوَ شَرٌّ لَّکُمْۗ وَٱللَّهُ یَعْلَمُ وَأَنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ

جهاد (در راه خدا) بر شما واجب شده است، در حالی‌که برای شما ناگوار است، چه بسا چیزی را خوش نداشته باشید، حال آنکه آن برای شما بهتر باشد، و چه بسا چیزی را دوست داشته باشید، حال آنکه آن برای شما بد باشد، و الله می‌داند، و شما نمی‌دانید.

 

چرا برای این موارد هم کُتِبَ عَلَیْکُمُ بکار برده است؟ زیرا هر کدام از این‌ها، اجرا کردنش مشکل است. روی کاغذ راحت است ولی در مرحله عمل مشکل است. زندگی یکنواخت بدون معنویت و یا با معنویت ضعیف، آدمی را به حالتی از تنبلی ذهنی می‌رساند که فرد بعد از مدتی نمی‌تواند از آن حالت خارج شود و به آن عادت میکند. قصاص کردن و جنگیدن با کسانی که علیه شما می جنگند، وصیت کردن در حین مرگ و روزه گرفتن در ماه رمضان؛ همه این موارد سختی ها و مشکلات مخصوص خود را دارند. بدن ما بعد از یک سال تغذیه مداوم، دچار تنبلی می‌شود و به بعضی مواد غذایی عادت می‌کند. دچار زیاده‌روی‌هایی می‌شود. در این حالت باید به زور آن را وادار به روزه گرفتن کرد. روزه برای ترک تغذیه غلط، یک نوع اجبار است. خدا وصیت را در حین مرگ اجبار فرموده است، اما ممکن است حتی بر مذاق بعضی‌ها خوش نیاید. اما خدا خالق ماست، او بهتر از هرکسی می‌داند که چه چیزی خیر و چه چیزی شر است. در زمانهای قدیم، خدای رحمان الواحی را بر موسی نازل کرد و در آن ده فرمان نوشت و به صورت مکتوب و حکاکی شده در اختیار آنان قرار داد تا هیچوقت آن را فراموش نکنند و آن را زیرپا نگذارند. نوشتن روی سنگ خیلی با نوشتن روی کاغذ فرق دارد. زیرا برای نوشتن روی سنگ، باید آن را حکاکی کنید و این روش نوشتن تا سالها باقی می ماند. خدای رحمان در زمانهای قدیم که کاغذ زیاد رواج نداشته است، ده فرمان را روی الواح سنگی قرار داد تا دستورات برای همیشه بماند و کسی آن را به فراموشی نسپارد.

وقتی روزه می گیرید، در واقع دارید به فکر قلب و ریه وکبد و سایر اعضای بدن خود هستید. این یعنی که آنان را هم از بعضی دردها و نافرمانی ها نجات میدهید و به این طریق، در آن جهان، علیه ما شهادت نمی دهند. اگر اعضاء بدن خویش را از دست نارسایی ها و بیماریها نجات ندهیم، در روز حساب و کتاب، از ما شکایت میکنند و علیه ما شهادت میدهند. روزه برای نجات اعضاء بدن و کالبد از این مشکلات است.

خدای رحمان دلیل روزه گرفتن را در قرآن نفرموده است و بلکه فرموده است بر شما نوشته شده است. این ثابت میکند که اجرا نکردن روزه، عوارضی را به دنبال دارد که ماهیت واقعی کالبد و روان ما را افشا میکند. هدف از روزه، معنویت دادن به تغذیه و سایر اینپوتهاست.

در روزه ماه رمضان، باید مقدار تغذیه خویش را نسبت به روزهای غیر ماه رمضان کمتر کنید. زیرا حداقل دو وعده (صبحانه و ناهار) از وعده های غذایی حذف میشود. درست است که شبها آزادید هر چی دلتان خواست بخورید؛ اما نباید اسراف و زیاده روی کنید. نباید در یک وعده به اندازه دو وعده بخورید که عملا یعنی دور زدن اهداف روزه داری.

وقتی تغذیه نصف یا یک سوم شود، باید ورودیهای دیگر را هم کم کنید. منظورمان از ورودیهای دیگر، فیلم و فضای مجازی و خیالات و ... است. که اگر اینکار را نکنید، تعادل و میزان شما به هم می خورد و دچار بحران و اختلال می شوید. ممکن است که در این مورد دچار خیال پردازیها و اوهام و منیّات و آرزوهای غیر قابل کنترل و افکار غیر قابل کنترل شوید.

حتی در زمان روزه داری، علاوه بر آن که اینپوتها (ورودیها) را کنترل می کنید و از هر گونه اینپوتی امساک می کنید؛  باید اوت پوتها (خروجی) را هم کنترل کنید و آن را تقلیل دهید. در واقع باید ورودی و خروجی خود را همزمان کاهش دهید و در نتیجه مقداری از ترافیک جسمی و روانی خود را کاهش دهید؛ که در آرامش کلی بدن بسیار موثر و مفید است. آدمی باید متوجه باشد و متوجه بشود که خیلی از ورودی و خروجی های ما در طول شبانه روز اضافی و حتی مضر هستند. خیلی از موضوعات فضای مجازی بدون دادن هیچگونه معنویت خاصی، فقط ترافیک ذهنی ما را زیاد میکنند. کتابهای شعر و کتابهای در مورد عشق هم باعث زیاد شدن ترافیک ذهنی و روانی خواننده میشوند و در نهایت او را به حالت استیصال و نا امیدی می رسانند. در واقع روزه یک نوع تقوا هم هست که به معنای پرهیز از ورودی های مختلف است.

باید آدمی بتواند مقدار حرف زدن و مقدار شنیدن خود را هم به نسبت تغذیه خویش کنترل کند. ما مقدار تغییرات کالبدی خویش را که بر اثر زیاده خوری بوجود میاید، را بوسیله دو چشم خویش مشاهده می کنیم ولی تغییرات روانی خویش را نمی توانیم مشاهده کنیم. اما می توانیم با کنترل تغذیه و کنترل ورودی ها و خروجی های خویش، وضعیت روانی خویش را هم تنظیم کنیم. این نعمت بزرگی است که خدای رحمان در کالبد بدنی ما گذاشته است و کار ما را راحت کرده است. ما از طریق امساک در ورودی ها و خروجی های کالبد بدنی خویش، روان خویش را هم تنظیم میکنیم. روزه بزرگترین ابزار و روانشناسی است که میتواند شما را از هر گونه روشها و روانشناسان مصنوعی بی نیاز کند. با این نوع معنویت، میتوان براحتی هر گونه اعتیادی را ترک کرد.

در زمانهای قدیم، روزه سکوت رایج بوده است و آنان گاهی بمدت سه روز و یا بیشتر روزه سکوت می گرفتند که تغییرات روانی ناشی از آن را حس میکردند. آنان با گرفتن روزه سکوت، عملا روان خویش را کنترل هم میکردند و ترافیک روانی و ورودی خروجی خویش را هم تنظیم میکردند. واقعا خیلی از بیماریها  ناشی از ورودیها و خروجی های زیاد است که گاهی متعادل کردن و تنظیم کردن آن ، خیلی از بیماریها را درمان میکند.

اگر چه خدای رحمان پرداخت زکات و صدقات را محدود نکرده است ولی زکات فطریه نباید باعث شود که زکات اصلی به حاشیه رانده شود. بعضی از مردم فکر می‌کنند که همین که فطریه را پرداخت کردند، وظیفه خود را انجام داده اند. آنان آنچنان که باید و شاید، به زکات اصلی که ده درصد درآمد است، اهمیت نمی دهند و بلکه تمام هم و غم خود را روی فطریه میگذارند. در حالی که ما باید بدانیم که خدا در قرآن روی کدام یک از اینها تاکید کرده است. چیزی که خدا آن را مهم معرفی کرده است؛ مهم است. در آیه مربوط به روزه، از زکات فطریه برای عموم صحبت نفرموده است، بلکه از فطریه برای کسانی صحبت کرده است که توانایی انجام روزه را ندارند و بجای آن فطریه پرداخت میکنند.

 

أَیَّامًا مَّعْدُودَٰتٍۚ فَمَن کَانَ مِنکُم مَّرِیضًا أَوْ عَلَىٰ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ أَیَّامٍ أُخَرَۚ وَعَلَى ٱلَّذِینَ یُطِیقُونَهُۥ فِدْیَةٌ طَعَامُ مِسْکِینٍۖ فَمَن تَطَوَّعَ خَیْرًا فَهُوَ خَیْرٌ لَّهُۥۚ وَأَن تَصُومُوا۟ خَیْرٌ لَّکُمْۖ إِن کُنتُمْ تَعْلَمُونَ

(روزه) در روزهایی معدود و اندکی است، پس هر کس از شما که بیمار یا مسافر باشد، (به‌اندازه آن روزهای که افطار کرده) تعدادی از روزهای دیگر (روزه بگیرید). و بر کسانی‌که توانائی آن را ندارند؛ لازم است کفاره بدهند، (و آن) خوراک دادن به مسکینی است، و هر کس که رغبت خود (بیشتر) نیکی انجام دهد پس آن برای او بهتر است، و اگر بدانید روزه گرفتن برای شما بهتر است.

 

خدای رحمان صدقات را محدود نکرده است ولی  زکات فطریه نباید باعث شود که مردم اصل زکات درآمد خویش را فراموش کنند و آن را پشت گوش بیندازند.

جادوی شیاطین (قسمت 189) طهارت (بخش 8) خانه (4)

pdf

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جادوی شیاطین (قسمت 189)

طهارت (بخش 8)

خانه (4)

 

داستان یکی از زنان پاکدامن در قرآن ذکر شده است. او از خدا تقاضای یک بیت پاک و طاهر در بهشت میکند. جالب این است که او زن فرعون بود.

 

وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا لِلَّذِینَ آمَنُوا امْرَأَتَ فِرْعَوْنَ إِذْ قَالَتْ رَبِّ ابْنِ لِی عِنْدَکَ بَیْتًا فِی الْجَنَّةِ وَنَجِّنِی مِنْ فِرْعَوْنَ وَعَمَلِهِ وَنَجِّنِی مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِینَ ﴿۱۱﴾

و براى کسانى که ایمان آورده‏ اند خدا همسر فرعون را مثل آورده آنگاه که گفت پروردگارا پیش خود در بهشت‏ خانه‏ اى برایم بساز و مرا از فرعون و کردارش نجات ده و مرا از دست مردم ستمگر برهان (۱۱)

 

تصور کنید که زن بزرگترین پادشاه جهان که بیش از نصف جهان در اختیارش است، آرزو دارد که خانه ای در بهشت به او داده شود. او از فرعون و خانه اش و اعمالش بیزار است. خانه فرعون قطعا در زمان خودش، هر آنچه که یک زن فکرش را بکند، را دارا بوده است. اما زن فرعون میداند که آرامش داخل خانه، به چیزهای دیگری مربوط است و ربطی به امکانات آنچنانی ندارد. زن فرعون می دانست که نوع و جهت معنویت داخل خانه خیلی مهمتر از امکانات داخل آن است.

زن فرعون میدانست که خانه در بهشت، تمام آنچه که یک زن برای خوشبختی لازم دارد را داراست. این نشان میدهد که او دید بسیار بزرگ و معنویت محکمی در این مورد داشته است و می دانسته است که خانه در بهشت چگونه است. این خاصیت تمام زنان مومن است که به قواعد خانه پاک پای بند هستند و تمام آرزویشان، داشتن خانه ای امن و طاهر و پاک است. حتی زنان غیرمومن هم دنبال برپایی خانه هستند ولی با این تفاوت که به پاکی و طهارت خانه توجهی ندارند.

زن فرعون از خدا می خواهد که یک خانه برایش در بهشت بنا نهد. این ثابت می کند که زنان مومن آرزوی خانه ای پاک دارند و آنها دوست دارند که در فرآیند ساخت این بنا مشارکت داشته باشند. خانه از پیش آماده قدرش دانسته نمیشود. او از خدا میخواهد که او را از سه چیز نجات دهد:

1-           فرعون

2-           عمل فرعون

3-           قوم ظالمین

فرعون با اخلاق و خصوصیاتی که داشته است، آرامش خانه را به هم می ریخته است. عمل فرعون، کردار او بود که تاثیر مخربی بر فضای خانه می گذاشته است. فضایی که در کل بر آن قوم حاکم بود، باز هم بر فضای خانه تاثیر می گذاشت. شرایط در خانه زن فرعون طوری بود که امکان طاهر بودن را از آن خانه گرفته بود و به هیچ عنوان قابل اصلاح نبود.

خانه کاهگلی باشد، ولی پاک و طاهر باشد. اگر حتی خانه قصر باشد ولی از نظر معنوی محیطی طاهر و پاک در آن برقرار نباشد، پشیزی نمی ارزد و از نظر معنوی خرابه ای بیش نیست. زن فرعون عملا به تمام جهانیان و کل تاریخ ثابت کرد که چنین است. یک زن مومن خیلی خوب میداند که خانه طاهر و پاک تنها چیزی است که یک زن مومن میخواهد و بقیه چیزها همگی باد هواست. شخصیت واقعی و زیبایی زن فقط در یک خانه پاک و طاهر شکل می گیرد و هیچ راه حل دیگری در این زمینه وجود ندارد.

برخلاف باور عموم، جهنم جای زدن و کتک کاری نیست، بلکه ادامه استایل زندگی دنیایی گناهکاران است. دستشویی های عمومی که می روید، در و دیوار آن پر است از نوشته ها و ایدئولوژیهای گوناگون و شماره ها و  شعارهای توهین آمیز. دلیل این امر آن است که افراد زیادی با تفکرات و برداشتهای متفاوت از بهداشت، از مشکلات اجتماعی و سایر مسائل به این دستشویی ها رفت و آمد دارند. به این طریق چنین جایگاهی از نظر بهداشتی قابل اطمینان نیست. خانه نباید مشابه چنین جایگاهی باشد. یکی از دستشویی های عمومی، در و دیوار دستشویی را بصورت دندانه دار ساخته بودند تا براحتی نتوان با ماژیک روی آن نوشت. ولی اینها اصل مساله را تغییر نمی دهند، بلکه مهم این است که افراد متغیر و متفاوتی با برداشتهای متفاوت به این دستشویی ها رفت و آمد دارند و همین مورد، دستشویی عمومی را از نظر بهداشتی مشکوک میکند. آدمی در چنین خانه ای فکرش راحت نیست و نمی تواند آسایش داشته باشد. زمانهای قدیم دستشویی های عمومی کم و یا نبوده است ولی حشرات و سوسکهای سرگین جمع کن زیادی وجود داشت که در مدت زمان کمی تمام فضولات را جمع می کردند و طبیعت را دوباره پاکیزه می کردند. این خاصیت طبیعت رحمانی است که پاک کننده است.

خانه فرعون محل تفکرات چرت و پرت و خرافی بوده است. در تاریخ نقل شده است که فرعون مشغول مدیتیشن بوده است و به جادوگری عمل میکرده است. این چنین خانه ای مورد پسند یک زن مومن نیست. گاهی زنان و مردان، خانه را به محل جادوگری و مدیتیشن تبدیل میکنند و آرامش را از سایر افراد خانواده سلب می کنند. مثلا قوانین من در آوردی خود را بر خانه حاکم میکنند و آرامش را از خانه سلب میکنند. علامات ضد چشم زخم و انواع برگه های دعانویسی را در خانه میگذارند تا که مثلا خود و بچه هایشان چشم نخورند. این کارها عملا بجای حفاظت، خانه را ناپاک میکند. خانه که از نظر معنوی ناپاک شد، دیگر آرامشش را برای افراد خانواده از دست میدهد. یکی بود که یک قانون در خانه گذاشته بود و آن این بود که هر کسی وارد خانه شان میشد و از وضعیت درس بچه هایش می پرسید، در جواب می گفت که وضعیت درسی بچه ها خیلی خوب نیست تا که بچه هایش چشم نخورند. او فرزندان و همسرش را هم مجبور به اینجور حرف زدن و مخفی کاری ها میکرد و اگر کسی رعایت نمی کرد، با او به جنگ و مجادله می پرداخت و به این طریق یک بیماری روانی را وارد خانه کرده بود. بعضی ها در ظاهر قصد محافظت از خانه و افراد خانه را دارند ولی کارهای مسخره ای انجام میدهند که آرامش را از اعضای دیگر خانواده سلب میکنند.

طهارت بیت آنقدر مهم است که بیت ناپاک میتواند محل سوء استفاده افراد قرار گیرد. زلیخا از بیتی که عزیز مصر تهیه کرده بود، سوء استفاده کرد و در آن بیت، امیال شهوانی خود را مطرح کرد و آن را نسبت به پسر خوانده خود یوسف مطرح کرد. آتش شهوت آنقدر خطرناک است که همه قواعد و قوانین دینی را هم می سوزاند. و گرنه عزیز مصر زمانی که یوسف را به عنوان برده خریدند، گفت شاید او را به عنوان فرزند خود قبول کردیم. وقتی آنان با چنین هدفی یوسف را خریدند، دیگر نباید این پندار نیک را به یک پندار شیطانی تبدیل کنند.

 

وَقَالَ الَّذِی اشْتَرَاهُ مِنْ مِصْرَ لامْرَأَتِهِ أَکْرِمِی مَثْوَاهُ عَسَى أَنْ یَنْفَعَنَا أَوْ نَتَّخِذَهُ وَلَدًا وَکَذَلِکَ مَکَّنَّا لِیُوسُفَ فِی الأرْضِ وَلِنُعَلِّمَهُ مِنْ تَأْوِیلِ الأحَادِیثِ وَاللَّهُ غَالِبٌ عَلَى أَمْرِهِ وَلَکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لا یَعْلَمُونَ ﴿٢١﴾

و آن کس که او را از مصر خریده بود به همسرش گفت نیکش بدار شاید به حال ما سود بخشد یا او را به فرزندى اختیار کنیم و بدین گونه ما یوسف را در آن سرزمین مکانت بخشیدیم تا به او تاویل خوابها را بیاموزیم و خدا بر کار خویش چیره است ولى بیشتر مردم نمىدانند«21»

 

این ایده عزیز مصر بود ولی زلیخا حرمت این فرزند خواندگی را رعایت نکرد و این خاصیت شهوت است که غیر قابل کنترل است و هیچ حریمی را نمی شناسد. آتش شهوت آنقدر اشتعال زاست که پیمان و عهد زناشویی را براحتی زیر پا می گذارد. دلیل این امر آن بود که در خانه عزیز مصر طهارت برقرار نبود. خانه ای که طهارت نداشته باشد، صفات شیطانی و کنترل نشده در آن برقرار میشود و دیگر غیر قابل کنترل است. ورودی و خروجی خانه عزیز مصر کنترل نشده بود، زیرا افراد زیادی به آن رفت و آمد داشتند. خبر عشق زلخا به یوسف هم با آن که عزیز مصر گفت مخفی بماند، ولی به سرعت پخش شد. این یکی از نشانه های خانه ناپاک است. در خانه پاک، ورودی ها و خروجی ها باید کنترل شده باشند. یکی از راههای کنترل شهوت، برقراری قوانین طهارت در خانه است و گرنه نمی توان آن را کنترل کرد و حتی افراد به فرزند خوانده های خود هم رحم نمی کنند. در خانه های ناپاک، پندارها کنترل نشدنی میشوند و این چرخه نیک را در خانه از بین می برد و به محلی ناپاک تبدیل میشود.

همانطور که در داستان یوسف می خوانیم، خانه عزیز مصر درهای متعدد و تودرتو و مختلفی داشته است (غَلّقَتِ الاَبواب = درها را بست) . همین باعث پیچیدگی های زیادی میشود که فرار از آن تقریبا غیرممکن بوده است، مگر اینکه خدا بخواهد. یوسف در مقابل این همه درهای بسته، فرار را بر قرار ترجیح داد و آن را تنها راهکار مناسب و راه چاره دانست. این مسائل فقط زمانی افشا شد که به درب خانه رسیدند (... وَاستَبَقا البابَ و قّدَ قَمیصَهُ ...). این قاعده دنیاست. خانه جای کارهای ناپاک نیست که در آن صورت بالاخره روزی به خارج از درب خانه هم میرسد. به قول یوسف (...قَالَ رَبِّ السِّجْنُ أَحَبُّ إِلَیَّ ...)، زندان خیلی بهتر از چنین خانه هایی است. اگر چه افراد زیادی با تفکرات مختلف در زندان هستند ولی با این حال زندان بهتر از خانه های ناپاک است زیرا حداقل درب زندان کنترل شده است. با این احوالات و این همه بدنامی و افتضاح، زلیخا باز زنان مصر را دعوت میکند و این قصه را ادامه می دهد. این ثابت میکند که خانه های زن سالار (و همچنین مردسالار) خطرناکند و آنان به هر طریقی میخواهند به اهداف خود برسند و به نقش و شخصیت دیگران اهمیتی نمی دهند. آن چیزی که در خانه باید برقرار باشد، قوانین طهارت خانه است و همه باید تابع این قوانین باشند. در خانه عزیز مصر، زن سالاری برقرار بود.

تمام این وقایع از اینجا ناشی میشوند که خانه غیرطاهر، الهه عشق بر آن حکمفرماست. الهه عشق یک شیطان است که بسیار پرقدرت است. و گرنه هیچ  آدم عاقلی عاشق پسرخوانده خود نمیشود. اما الهه عشق حریمها را کنار می گذارد و این خاصیت عشق است که هیچ حریمی را نمی شناسد و فقط بدست آوردن هیجان برایش مهم است. هدف از ایجاد بیت و یا خانه، ایجاد محیطی امن برای افراد آن است. اما این داستان احسن قرآنی ثابت میکند که خانه بدون قوانین طهارت، از بیرون خانه خیلی خطرناک تر است. یکی پرسید:

 

چرا میگوئید عشق شیطانی است، در حالی که زلیخا از عشق زیاد به یوسف، به خدا رسید و یکتا پرست شد.

 

این حرف اشکالات زیادی دارد، از جمله اینکه گوینده این سخن، خیانت زلیخا به شوهرش و نادیده گرفته شدن عزیز مصر توسط زلیخا را نمی بیند. این که زلیخا یکتاپرست شده باشد یا نباشد، چیزی در قرآن نیامده است و زیاد نمیتوان روی این فرضیه حساب کرد. اما با فرض محال اینکه زلیخا یکتاپرست شده باشد، بخاطر عشق به یوسف نبوده است، بلکه بخاطر تودهنی و جواب رد یوسف به عشق او بوده است. بنابراین عشق آدمی را به یکتاپرستی نمی رساند و بلکه او را به بت پرستی میکشاند. اما رد و نقض عشق میتواند آدمی را در مسیر درست قرار دهد. این قضیه ثابت میکند که برای در مسیر درست قرار گرفتن باید عشق را رد و نقض کرد و نسبت به این گونه مسائل تقوا به خرج داد. در قرآن از عشق بین زن و مرد صحبتی نشده است و بلکه هر چه هست، مودت و رحمت است که یک امر دو جانبه است. زیبایی در قرآن ناشی از تقوا و پرهیزگاری و وفاداری و امانتداری و سایر صفات نیک است و این ها هستند که یک هارمونی زیبا در زندگی ایجاد میکنند. اما مردم تصور درستی از زیبایی ندارند و آن را به آرایشات و زینت آلات دنیوی معنا میکنند.

عشق یک مفهوم شیطانی است، زیرا از نظر عشق، تمام روابط زناشویی باطل است. در مذهب عشق، عشق بالاتر از هر گونه روابط زناشویی است. در مکتب عشق، کسی که همسر دارد، میتواند عاشق افراد دیگری شود و هیچ قید و بندی ندارد و به قول خودشان، فقط عشق راستین باشد! این ارتباطات چرت و پرت لذت بخش نیست و فقط یک میل کنترل نشده است. زلیخا در نهایت، یوسف را متهم کرد و او را به زندان انداخت.

خدای رحمان میخواهند ارتباطات زناشویی در قالب زوجیت باشد و نه در قالب عشق. خدای رحمان می فرمایند که در بهشت، افراد به هماهنگی با هم می رسند و همگی عقیده و نظرات متحدی دارند و محیط لذت بخشی در بهشت برقرار است.

 

إِنَّ أَصْحَابَ الْجَنَّةِ الْیَوْمَ فِی شُغُلٍ فَاکِهُونَ ﴿٥٥﴾ هُمْ وَأَزْوَاجُهُمْ فِی ظِلالٍ عَلَى الأرَائِکِ مُتَّکِئُونَ ﴿٥٦﴾ لَهُمْ فِیهَا فَاکِهَةٌ وَلَهُمْ مَا یَدَّعُونَ ﴿٥٧﴾ سَلامٌ قَوْلا مِنْ رَبٍّ رَحِیمٍ ﴿٥٨﴾

در این روز اهل بهشت کار و بارى خوش در پیش دارند (55) آنها با همسرانشان در زیر سایه‏ها بر تختها تکیه مى‏زنند (56) در آنجا براى آنها [هر گونه] میوه است و هر چه دلشان بخواهد (57) از جانب پروردگار[ى] مهربان [به آنان] سلام گفته مى‏شود(58)   

 

بهشتیان در آن روز در شغلهای دلبخواهی و لذت بخشی هستند (فِی شُغُلٍ فَاکِهُونَ). اما ما در این دنیا سالها درس می خوانیم و چیزهایی یاد می گیریم؛ در نهایت سراغ شغلهایی می رویم که هیچ علاقه ای به آن نداریم. در محیطهایی زندگی می کنیم که هیچکدام مورد علاقه ما نیست. اینها اجبار جامعه بشری است. بشر خیلی از انتخابهای ساده خویش را هم از دست داده است و این انتخابهای ساده را هم از دیگران گرفته است. کمتر کسی در این دنیا، شغل مورد علاقه خود را دارد. این خاصیت دنیای آخرالزمان است.  اما افراد بهشتی در شغلهای مورد علاقه خویش هستند (إِنَّ أَصْحَابَ الْجَنَّةِ الْیَوْمَ فِی شُغُلٍ فَاکِهُونَ).

جامعه آرمانی که بعضی ها دنبالش هستند، جامعه ای است که مردم شغلهایشان را با علاقه انتخاب کنند. افرادی که در طول تاریخ باعث اختراع وسائل مفیدی شده اند و یا نظرات بنیادی داده اند، جزو کسانی بوده اند که به کار و حرفه خویش علاقه داشته اند.

در جهنم، هیچکس با بغل دستیش هماهنگ نیست و همگی دائم در حال جنگ و دعوایند و با همدگیر دشمنند و به همدیگر لعنت می فرستند و همدیگر را دک  میکنند و مثل خروس جنگی به هم می پرند.

 

قَالَ ادْخُلُوا فِی أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِکُمْ مِنَ الْجِنِّ وَالإنْسِ فِی النَّارِ کُلَّمَا دَخَلَتْ أُمَّةٌ لَعَنَتْ أُخْتَهَا حَتَّى إِذَا ادَّارَکُوا فِیهَا جَمِیعًا قَالَتْ أُخْرَاهُمْ لأولاهُمْ رَبَّنَا هَؤُلاءِ أَضَلُّونَا فَآتِهِمْ عَذَابًا ضِعْفًا مِنَ النَّارِ قَالَ لِکُلٍّ ضِعْفٌ وَلَکِنْ لا تَعْلَمُونَ ﴿٣٨﴾ وَقَالَتْ أُولاهُمْ لأخْرَاهُمْ فَمَا کَانَ لَکُمْ عَلَیْنَا مِنْ فَضْلٍ فَذُوقُوا الْعَذَابَ بِمَا کُنْتُمْ تَکْسِبُونَ ﴿٣٩﴾

مى‏فرماید در میان امتهایى از جن و انس که پیش از شما بوده‏اند داخل آتش شوید هر بار که امتى [در آتش] درآید همکیشان خود را لعنت کند تا وقتى که همگى در آن به هم پیوندند [آنگاه] پیروانشان در باره پیشوایانشان مى‏گویند پروردگارا اینان ما را گمراه کردند پس دو برابر عذاب آتش به آنان بده [خدا] مى‏فرماید براى هر کدام [عذاب] دو چندان است ولى شما نمى‏دانید (38) و پیشوایانشان به پیروانشان مى‏گویند شما را بر ما امتیازى نیست پس به سزاى آنچه به دست مى‏آوردید عذاب را بچشید(39)

 

شیطان میخواهد جمعیت مخالف نظام رحمانی و شورشیان را زیاد کند ولی خدا میخواهند آدمهای برگزیده و بهشتی را جدا و سوا کنند. خدا با کیفیت ها را میخواهد جدا کند ولی شیطان میخواهد طرفدار جمع کند و کیفیت برایش مهم نیست. کمیت برای شیطان مهم است. منطق شیطان طوری است که حتی گروههای مخالف خود را هم با خود همراه شده میداند. زیرا ملاک او ضدیت و شورش علیه نظام رحمانی است. بنابراین برایش فرقی ندارد که افراد چه ایدئولوژی دارند. همین که ایدئولوژی مخالف نظام رحمانی باشد، برای او کافیست. اگر چه قبول شدن در سیستم شیطانی خیلی راحت است، ولی قطعا کسی که بخواهد برخلاف نظام رحمانی و قوانین آن شنا کند، حتما عمدی در کارش است و خودش آن را میخواهد.

 

إِنَّ الشَّیْطَانَ لَکُمْ عَدُوٌّ فَاتَّخِذُوهُ عَدُوًّا إِنَّمَا یَدْعُو حِزْبَهُ لِیَکُونُوا مِنْ أَصْحَابِ السَّعِیرِ ﴿٦﴾

در حقیقت‏شیطان دشمن شماست‏شما [نیز] او را دشمن گیرید [او] فقط دار و دسته خود را مى‏خواند تا آنها از افراد بی منطق باشند(6)

 

خاصیت سعیری که در آیه فرموده است یعنی بی منطقی. هیچ دو آدم با خاصیت سعیری، با هم همراه نخواهند بود و آن دو متفاوتند. کتابهای شعر، کتابهایی با نظرات و ایده های متفاوت و متضاد هستند؛ ولی شاعر میخواهد با ایده وحدت وجود این همه تضاد را در خود جمع کند. اما کتاب خدا، کتابی است که هیچگونه تضادی در آن وجود ندارد.

وقتی از طهارت صحبت میکنیم، فقط طهارت جسمانی مد نظر نیست، بلکه طهارت معنوی و باطنی و جسمی از همه ابعاد مد نظر ماست. خانه ای که شلوغ باشد و انواع ایده های غلط بر آن حاکم باشد، خانه طاهر نیست. پیامبر نوح، مومنانی که به او ایمان آورده بودند را در خانه خود جمع میکرد و در خانه خود به آنان درس خداپرستی می آموخت.  به همین خاطر در یکی از دعاهای خود، برای کسانی که  به خانه او وارد شده بودند، تقاضای آمرزش میکند.

 

رَبِّ اغْفِرْ لِی وَلِوَالِدَیَّ وَلِمَنْ دَخَلَ بَیْتِیَ مُؤْمِنًا وَلِلْمُؤْمِنِینَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَلا تَزِدِ الظَّالِمِینَ إِلا تَبَارًا ﴿٢٨﴾ 

پروردگارا بر من و پدر و مادرم و هر مؤمنى که در سرایم درآید و بر مردان و زنان با ایمان ببخشاى و جز بر هلاکت‏ستمگران میفزاى«28»

 

خدای رحمان در بهشت، از بیت صحبت نمی کند و بلکه از چیز مهمتری به نان اریکه صحبت میکند. اریکه محدودیتهای بیت را ندارد. بیت از نظر فیزیکی مکان مشخصی دارد و محدودیتهایی دارد. البته شرایط دنیوی، چنین خاصیتی را می طلبد.

 

انَّ الأبْرَارَ لَفِی نَعِیمٍ ﴿٢٢﴾ عَلَى الأرَائِکِ یَنْظُرُونَ ﴿٢٣﴾

براستى نیکوکاران در نعیم [الهى] خواهند بود (22) بر تختها [نشسته] مى‏نگرند(23)

 

در زندگی دنیوی، برای محافظت از خود و خانواده، چنین شرایطی بهتر است. اما در بهشت، چنین محدودیتهایی وجود ندارد و جوری است که انگار هرجا بروند، یک خانه با خود همراه دارند. اما در جهنم نه بیت وجود دارد و نه اریکه. بنابراین مثل دستشویی های عمومی می ماند که هر کسی هر حرفی که بخواهد میزند و می نویسد و می شنود و می بیند. همگی اینها پرخوری روانی برای آدمیان ایجاد میکند. خیلی از استرسها و اضطرابهای زندگی بشر، از همین نوع زندگی پیش آمده است. پرخوری از هر نوعش.

اما مردم در بهشت بر اریکه ها به همه چیز دقت میکنند. این را از روی فعل ینظرون (عَلَى الأرَائِکِ یَنْظُرُونَ) می توان فهمید. بین یرون و ینظرون فرق است. یرون یعنی دیدن اما ینظرون یعنی با دقت و جزئیات نگاه کردن. اما مردم اکنون در بیتها و خانه ها، دقت کافی ندارند. فقط آن را می بینند و قضاوت ظاهری میکنند. یک خانه تجملاتی ببینند، فورا میگویند که اهالی این خانه چقدر خوش بختند. حال آنکه او از جزئیات داخل خانه خبر ندارد و نمی داند اهالی خانه بر خلاف ظاهر خانه، آرام و قرار ندارند. افراد را سوار بر ماشین گران قیمت می بینند و به آنها حسادت می ورزند و میگویند که خوش بحالشان که خیلی خوشبختند! آنها از جزئیات روابط سرنشینان خودروی گران قیمت خبر ندارند و  همینجوری هوایی قضاوت میکنند. یکی می گفت که یکبار ماشین گران قیمتی را دیدم و پیش خودم گفتم ای کاش منم یکی مثل این داشتم. اما کمی دقت کردم و پلاکش را نگاه کردم دیدم که علامت ویلچر روی پلاکش بود. انسانها دقت نمی کنند و به همین خاطر به حس رضایت نمی رسند و هی به حالات ظاهری دیگران حسادت میکنند و خود را دچار بیماریها و آشفتگی های روانی می کنند.

میل به شهوات و زینتهای دنیوی تمامی ندارد. کسانی که دل به اینها ببندند و آن را هدف زندگی خویش قرار دهند، زندگی را بر خود حرام میکنند. خانه ناپاک سوخت و سازهای زیادی دارد که مصرفش بالاست و حتی ثروتمندها هم از عهده خانه ناپاک بر نمی آیند. خانه ناپاک آتشی در آن روشن است که سوخت و هزینه های زیادی لازم دارد. اساسا آدمی باید سعی کند که خانه را خیلی گرم نکند و باعث اتلاف انرژی نشود. آدمی بهتر است که لباس بیشتری در داخل خانه بپوشد و باعث اتلاف انرژی نشود. ممکن است بعضی ها بگویند که پولش را می دهیم. اینجا مساله پول مطرح نیست. خانه خیلی گرم، سوخت و ساز زیادی در آن برقرار است و تنبلی بر آن حاکم میشود. تجربه ثابت کرده است که اگر کسی در جای خیلی گرم و نرم بخوابد، برای نماز صبح نمی تواند بیدار شود و یا به سختی بیدار میشود.

 

زُیِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوَاتِ مِنَ النِّسَاءِ وَالْبَنِینَ وَالْقَنَاطِیرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَیْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالأنْعَامِ وَالْحَرْثِ ذَلِکَ مَتَاعُ الْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَاللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ ﴿١٤﴾ قُلْ أَؤُنَبِّئُکُمْ بِخَیْرٍ مِنْ ذَلِکُمْ لِلَّذِینَ اتَّقَوْا عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتٌ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الأنْهَارُ خَالِدِینَ فِیهَا وَأَزْوَاجٌ مُطَهَّرَةٌ وَرِضْوَانٌ مِنَ اللَّهِ وَاللَّهُ بَصِیرٌ بِالْعِبَادِ ﴿١٥﴾

دوستى خواستنیها[ى گوناگون] از زنان و پسران و اموال فراوان از زر و سیم و اسب‏هاى نشاندار و دامها و کشتزار[ها] براى مردم آراسته شده [لیکن] این جمله مایه تمتع زندگى دنیاست و [حال آنکه] فرجام نیکو نزد خداست(14)

بگو آیا شما را به بهتر از اینها خبر دهم براى کسانى که تقوا پیشه کرده‏اند نزد پروردگارشان باغهایى است که از زیر [درختان] آنها نهرها روان است در آن جاودانه بمانند و همسرانى پاکیزه و [نیز] خشنودى خدا [را دارند] و خداوند به [امور] بندگان [خود] بیناست«15»

 

همانطور که در آیه 15 گفته است، ازواج پاک (وَأَزْوَاجٌ مُطَهَّرَةٌ) از همه این آیتمهای دنیوی با ارزشتر است. خانه ای که پاک نباشد، تمام این زینتهای دنیوی ملعبه دست خواهد شد و آرام و قرار از آن  خانه گرفته خواهد شد.

بدون خانه پاک، نمیتوان یک جامعه پاک ساخت. یک قاعده کلی در دنیا هست : هر کسی در دوزخی شدن شرایط این دنیا دست داشته باشد، احتمال هیزم شدن او در جهنم بیشتر است. اما هر کسی که در این دنیا صالح و یا مصلح باشد و در بهشتی شدن شرایط دست داشته باشد، در بهشت بکار گرفته خواهد شد. این یک قاعده الهی است که خدا گمراهان را در بهشت و شرایط بهشتی بکار نخواهد گرفت.

 

مَا أَشْهَدْتُهُمْ خَلْقَ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ وَلا خَلْقَ أَنْفُسِهِمْ وَمَا کُنْتُ مُتَّخِذَ الْمُضِلِّینَ عَضُدًا ﴿٥١﴾

[من] آنان را نه در آفرینش آسمانها و زمین به شهادت طلبیدم و نه در آفرینش خودشان و من آن نیستم که گمراهگران را همکار خود بگیرم«51»

 

گمراهان و دوزخیان و تمام کسانی که در دوزخی شدن شرایط دنیا شریک هستند و دستی دارند، در شرایط بهشتی بکار گرفته نخواهند شد و آنان هیزم کارهای دوزخی خواهند شد. آنان هیزم جهنم میشوند و به این طریق در همان افکار و اعمال خود بکار گرفته میشوند و هیزم میشوند. آدمی میتواند این دنیا را مثل جهنم کند برای خودش و حتی بعد از مدتی ، چنین افرادی حرفها و رفتارهایشان هم مثل جهنمی ها خواهد شد.

آزادی از دید بعضی زنان و مردان معنای غلطی دارد. آنان فکر میکنند که آزادی یعنی از قید و بند بیت و خانه در آمدن و رها شدن از قوانین طهارت خانه. این اشتباه مهلکی است که سلامت روان آنان را به خطر می اندازد.

در خانه های ناپاک؛ زن یک تکرار است برای مرد و همچنین مرد یک تنوع است برای زن. در خانه های ناپاک، زنان و مردان فقط به دید جنسی نگریسته میشوند. در خانه های ناپاک شیوه های غلط مدیریت خانه برقرار است. زنان مکر بکار می برند و مردان زور. در طول تاریخ یک معما همیشه بوده است و آن این بود که چرا زنان با مادر شوهر و خواهر شوهر خود همیشه درگیری داشته اند. دلیل این امر آن است که هر دوی این زنان در خانه مکر بکار می برند. مکر با مکر نمی سازد و با هم به مشکل بر میخورد. مکر برای مردان خیلی واضح نیست. اما زنان مکرهای همدیگر را متوجه میشوند و از آنجا که در مکر، طهارت و اخلاص نیست، همین باعث درگیری بین آنان میشود. زنان باید متوجه باشند که مکر روش غلطی است برای مدیریت زندگی. مودت و رحمت روشی است که خدا پیشنهاد داده است. مودت و رحمت روش واقعی ارتباطات خانوادگی فی مابین است. دو زن که در یک خانه مکر بکار گیرند، خیلی زود به کانفلیکت و تداخل با هم میرسند. مکر فقط در حالتهای استثناء و در حالت اضطرار و ناچاری و در حد گوشت خوک باید استفاده شود. مردان با زورشان فریب میخورند و زنان با مکرشان فریب میخورند و علما با علمشان فریب می خورند. هر گروهی که بخواهد عقل و نظام رحمانی را دور بزند، فریب خورده است. وقتی مرد فکر کند که زن آشپزِ خانه است و زن فکر کند که مرد خادم و نوکر خانه است؛ این یعنی قوانین خانه اشتباه است و در نتیجه بقیه تصمیمات هم غلط از آب در میاید. قوانین غلط باعث جمع اضداد در خانه میشود و در نتیجه آتش و نار در خانه بوجود میاید که باعث ناآرامی خانواده میشود.

خانه های سابق ساده تر و بی آلایش تر بودند. برادران و خواهران کوچک لباس و کفش و کیف برادران و خواهران بزرگتر را استفاده میکردند. اما حالا هر فرد در خانه شش جفت کفش و لباسهای زیادی دارد که تقریبا استفاده چندانی هم ندارد. وقتی در یک خانه اسراف باشد، یعنی وضعیت طهارت آن خانه خوب نیست.

بیت نیک و طاهر و پاک بیتی است که در آن پندار نیک، کردار نیک، گفتار نیک، گفتار صبر برقرار باشد. پیامبر نوح ابتدا فکر میکرد که پسرش اهل خانه اوست. اما در واقع او اهل آن خانه نبود، زیرا قواعد آن خانه را قبول نداشت. کسی اهل خانه است که در جهت طهارت خانه بکوشد و گرنه مزاحم خانه است.

جادوی شیاطین (قسمت 188) روزه و استایل زندگی (بخش 4) سوزاندن معنویت های غلط

pdf

 

 

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جادوی شیاطین (قسمت 188)

روزه و استایل زندگی (بخش 4)

سوزاندن معنویت های غلط

 

 

در قسمتهای قبل (1   و  2   و   3 ) در مورد روزه صحبت شد. رمضان از ریشه عربی رمض گرفته شده است به معنای گرما و سوزندگی. هیچکدام از ماههای قمری با نام در قرآن ذکر نشده اند، به غیر از رمضان. همانطور که میدانیم ماههای قمری چرخشی هستند و ممکن است که در زمستان باشند و یا در تابستان. یکی بود می گفت که رمضان باید همیشه در تابستان باشد، زیرا رمضان به معنای سوزندگی و گرماست. این اشتباه او به این علت بود که او معنای سوزانندگی را در حد سوزانندگی شعله آتش پایین آورده بود و خیلی سطحی و مبتدیانه این موضوع را تحلیل میکرد. در حالی که رمضان ماهی است که خاصیت سوزانندگی دارد چه در زمستان و چه در تابستان. سوزانندگی و گرما ابعاد مختلفی دارند:

 

·      سوزاندن چربی ها

·      سوزاندن سلولهای اسراف گر و سرطانی

·      سوزاندن سلولهای با رشد بی رویه

·      سوزاندن کالری ها و انرژی های اضافی

·      سوزاندن خیالبافی ها و اوهام

·      سوزاندن تفکرات زائد

·      سوزاندن ورودی های اضافی

·      سوزاندن تصاویر نامناسب ذهنی

·      سوزاندن شک و گمانهای بی خودی

·      و ...

 

بنابراین انگار روزه داری در این ماه، مراسم سوزاندن چیزهای مضر است و یک نوع خانه تکانی کالبدی و روانی است. بنابراین بعد از رمضان، شروع سال معنوی هر فردی است. اول بهار شروع سال فیزیکی طبق تقویم است. اما رمضان، شروع معنوی یک سال معنوی است. اول بهار شروع سال فیزیکی است. اما ما یک سال معنوی داریم که اولین روز بعد از پایان روزه ماه رمضان به معنای شروع سال معنوی است. اتفاقا آخرین روزهای رمضان امسال، تقریبا مصادف شده است با پایان زمستان و شروع فصل بهار. بطور تقریبی هر سی و شش سال این اتفاق می افتد. هر فردی در طول زندگی خویش، یک یا دو بار این اتفاق را حس میکند.

اما بعضی ها این معنا و مفهوم سوزاندن را اشتباهی متوجه شده و مثلا افکار غلط را روی کاغذ نوشته و بعد کاغذ را می سوزانند و آنها فکر میکنند که با اینکار به ذهن خویش کمک میکنند تا ذهن حس کند واقعا آن افکار را رها کرده است. این روشها، فرق چندانی با دعا نویسی ندارد و فقط یک حس گذراست. معنویت غلط به این طریق سوزانده نمیشود و این یک نوع فریب است. یا بعضی ها یوگا می کنند تا توجه را از ذهن به بدن خویش منتقل کنند و به این طریق سر خود کلاه می گذارند. مثل این است که چشمهایت را ببندی تا واقعیت را نبینی.

 معنویت غلط فقط بوسیله معنویت صحیح و عملی کردن آن معنویت صحیح، سوزانده میشود. به فرمایش قرآن خوبی ها، بدی ها را از بین می برد (إِنَّ الْحَسَنَاتِ یُذْهِبْنَ السَّیِّئَاتِ).  اما این مساله برعکسش هم امکان پذیر است. زیرا ممکن است که بدی ها، نیکی ها را از بین ببرد. همانطور که شرک تمام اعمال خوب را سوزانده و از بین می برد. هر کسی برای خدا شریک قائل شود، انگار مراسم سوزاندن اعمال خوب برگزار کرده است.

 

وَلَقَدْ أُوحِیَ إِلَیْکَ وَإِلَى الَّذِینَ مِنْ قَبْلِکَ لَئِنْ أَشْرَکْتَ لَیَحْبَطَنَّ عَمَلُکَ وَلَتَکُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِینَ ﴿٦٥﴾

و قطعا به تو و به کسانى که پیش از تو بودند وحى شده است اگر شرک ورزى حتما کردارت تباه و مسلما از زیانکاران خواهى شد«65»

 

خانه تکانی معنوی در یک سال معنوی برای بدن و روان ما لازمند، زیرا با این نوع خانه تکانی، از دست خیلی چیزهای مضر خلاص می شویم. به این طریق بعد از رمضان، بارمان سبک تر میشود. این خانه تکانی حتی میتواند مربوط به درمان بیماریهای سخت مثل سرطان و تومورها هم باشد.

خدای رحمان در قرآن به طور جداگانه به ماه رمضان اشاره می فرماید و فقط از روزه این ماه صحبت نمی کند، بلکه به یک ماه اشاره دارد که به روزه و نازل شدن قرآن در این ماه اشاره میکند. این ثابت میکند که در این ماه، باید ورودی های روانی خود را محدود کنیم و آن را با ورودیهای قرآنی پرورش دهیم. در این ماه ورودیهای خود را محدود کنیم و به فقط قرآن اختصاصش دهیم. در این ماه به هر اینپوتی اجازه ندهیم که به روان و جسم ما وارد شوند. به همین خاطر می گویم که رمضان را به قرآن اختصاص دهیم، زیرا قرآن (و حتی شاید کتابهای آسمانی دیگر هم) مخصوصا در این ماه نازل شده اند.  زیرا ورودیهای زیاد نیاز به تجزیه و تحلیل بیشتر دارند و در صورت ضعف معنویت، تسلیم این ورودیها خواهید شد. روزه برای تعادل این سطح انرژی است. شبها برای سکون و آرامش است. در ماه رمضان باید یک وعده از وعده های غذایی کم شود. ولی اکنون مردم سحری پُر پُر میخورند و حتی بیشتر از وعده های دیگر میخورند و این انصافا روزه داری نیست.

ماههای قمری چرخشی هستند. خدای رحمان می خواهد این نوع چرخش و سوزاندن را در ابعاد و فصول مختلف مطرح کنند. خدای رحمان آن را به بهار محدود نکرده است. بلکه یکبار در زمستان، یکبار در تابستان، یکبار در بهار و .... حتی این مورد در میان یهودیان هم بوده است. یهودیان ابتدا طبق ماههای چرخشی مراسمهای مذهبیشان را انجام میدادند. اما بعدا چون نمی‌خواستند اعیادشان در فصل‌های مختلف بچرخد، تقویم عبری را قمری-خورشیدی کردند و با افزودن ماه آدار دوم، آن را با فصل‌ها هماهنگ نگه داشتند. به این طریق آنان برای هماهنگی با فصل‌ها، هر چند سال یک بار، یک ماه اضافی (ماه آدار دوم) اضافه می‌کنند. این کار باعث می‌شود که مراسم های مذهبی شان و سایر اعیادشان همیشه در فصلهای‌ خاصی باقی بمانند. مثل پسح که همیشه در بهار باقی می ماند. هنوز مشخص نیست که این نوع دستکاری در ماهها از کی و چه تاریخی شروع شده است.

رمضان استفاده درست از آتش و سوزاندن است. این یک نوع آزمایش هم هست. شهوت و حرص و ولع زیاد ناشی از افکار و اوهام زاید و مواد اضافیی است که در کالبد و روان ما جریان دارند. بنابراین آتش زدن اینها، یک نوع خانه تکانی است و آدمی بعد از آن سبک میشود. در زمانهای قدیم قربانی های سوختنی انجام میدادند. اما اکنون اینها نمانده است و معنویتی در آن نیست. حالا سوزاندن معنوی مطرح است. درمان خیلی از بیماریها در این نوع سوزاندن است. در تمام طول تاریخ، قربانیهایی برای خدا انجام میشده است و همچنین قربانیهایی برای شیطان. تعریف قربانی:

قربانی برای خدا: از دست دادن آنچه که به آن دل بسته اید و این عمل برای نزدیکی به خدا انجام می پذیرد. قربانی برای خدا با رضایت کامل و نیت پاک انجام میشود، زیرا برای جلب رضایت خدای رحمان انجام می پذیرد و قطعا باید با رضایت کامل انجام شود.

قربانی برای شیطان: از دست دادن مفاهیم نیک و در نتیجه دور شدن از خدا. قربانی برای شیطان یعنی قربانی با رضایت انجام نمیشود و حتی ممکن است در ظاهر برای خدا باشد ولی فرد رضایت ندارد. قربانی برای شیطان یعنی فرد چیزی را میسوزاند و این سوزاندن و یا از دست دادن او را به خدا نزدیک نمی کند، بلکه دور میکند و این مفهوم قربانی برای شیطان است.

نمونه قربانی در قرآن، قربانی قابیل و هابیل است که هر دو انجام دادند ولی قابیل با نیت نیک انجام نداد و مورد قبول واقع نشد.

 

وَاتْلُ عَلَیْهِمْ نَبَأَ ابْنَیْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبَا قُرْبَانًا فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِمَا وَلَمْ یُتَقَبَّلْ مِنَ الآخَرِ قَالَ لأقْتُلَنَّکَ قَالَ إِنَّمَا یَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِینَ ﴿٢٧﴾

و داستان دو پسر آدم را به درستى بر ایشان بخوان هنگامى که [هر یک از آن دو] قربانیى پیش داشتند پس از یکى از آن دو پذیرفته شد و از دیگرى پذیرفته نشد [قابیل] گفت‏حتما تو را خواهم کشت [هابیل] گفت‏خدا فقط از تقواپیشگان مى‏پذیرد«27»

 

بعضی افکار غلط هم رویه معنوی خویش را در سوزاندن کتابهای آسمانی می بینند و به همین خاطر آنها دستورات کتابهای آسمانی را اضافی و زاید می دانند و آن را مزاحم خود می پندارند و به همین خاطر فکر میکنند که با سوزاندن این کتابها، به آرامش و معنویت خواهند رسید. منظورمان از سوزاندن کتابهای آسمانی، آتش زدن کتابهای کاغذی نیست. بلکه هر کس که معنویتهای داخل این کتابها را انکار کند و با قصد و نیت آن را رد کند، یعنی آن را برای خود سوزانده است و این یک نوع قربانی برای شیطان است.

یا خیلی ها بنا به ایدئولوژیهای غلطی که برگزیده اند، معنویتهای نیک خود را هم می سوزانند که در نهایت باعث آسیب رساندن به خود می شوند. سوزاندن معنویتهای نیک و سوزاندنهای الکی، یک نوع قربانی برای شیاطین است.

 

در یک سایتی نوشته بود که :

 

سوزاندن سیر با شکر، عشق را جذب میکند، سوزاندن شیر و قهوه، پول را جذب میکند، در ک جای دیگری نوشته بود که سوزاندن سیر و رزماری، سلامتی برای شما می آورد.

 

این جملات فکاهی و مسخره که به اسم روانشناسی به خورد مردم داده میشود، چیزی جز خرافات و دعانویسی نیست. اینها قربانی کردن برای شیطان است. یکی بود که برای نشان دادن کینه خود نسبت به همسرش، لباسهای همسرش را می سوزاند و یا پاره میکرد و به این طریق میخواست همسرش را از نظر معنوی رام خود کند. این کار او یک نوع قربانی برای شیطان بود. شیطان پرستی سبک جدیدی پیدا کرده است و افراد از روشهای به ظاهر درست استفاده میکنند. مثلا یکی دیگر بود که توی یک تکه کاغذ اسم کسانی که زندگیش را برهم زده بودند، می نوشت و بعد آن را داخل یک پارچه می گذاشت و بعد از یک سری دعا و وِرد خواندن، آن را آتش میزد و به این طریق فکر میکرد، موانع سر راه خود را از بین برده است! اینها خرافاتی بیش نیستند و در واقع افتادن در یک بینش و سبک غلط از معنویت است.

بعضی سوزاندنها، مفید نیستند و بلکه قسمت نار و آتش شیطانی را در جهان زیادتر میکنند. مثلا سوزاندن سیگار، مصرف بیش از اندازه انواع سوختها و ...، همگی آرامشهای کاذب هستند و در نهایت به محیط زیست انسان ضربه وارد میکنند.

در قسمتهای قبل بیان شد که ناقص کردن مواد غذایی، ضربه جبران ناپذیری به کالبد و روان ما وارد میکند. ماده غذایی ناقص، جوابگوی نیازهای بدن نیست و بدن ما فریب میخورد و در نتیجه مجبور است که بی رویه آن را مصرف کند، بدون آنکه به نتیجه لازم برسد. اما این تمام نتیجه نیست؛ بلکه بعد از مدتی بدن و کالبد شروع میکند به بی نظمی و عصیان. قرآن به این نوع رویه عصیان پرداخته است و آن را در آیات مختلف بیان فرموده است.

اگر با نگاه حکمت محور به قرآن نگاه کنیم و روی آیات آن مکث کنیم و آن را با دقت بخوانیم، متوجه خواهیم شد که هر آنچه که برای زندگی لازم داریم در آن هست. خیلی از مفاهیم علمی در زمان نزول قرآن وجود نداشته است، اما با تامل در آیات قرآنی متوجه خواهیم شد که در سطح بسیار بالایی آن را مطرح کرده است. قرآن حکمت و چگونه زیستن را به ما یاد میدهد. یکی از صفات قرآن، حکیم است یعنی کتابی پر از حکمت. در زبان فارسی حکمت را میتوانیم به خِرَد یا هوش معنوی ترجمه کنیم.

تغذیه میتواند وسیله ای باشد برای انتقال و تبدیل بیماری معنوی به جسمی و این یک نوع بیماری گردانی است. یعنی معنویت غلط را به کالبد خویش منتقل کردن تا فشار ناشی از معنویت کاذب روی روان کاهش یابد (قسمت 1 و قسمت 2 ).

سرطان هم بیماریی است که هم در جسم رخ میدهد و هم در روان و هم در سطح جامعه. قرآن بسیار زیبا این واقعه را تشریح می کند. رفتارهای افراطی، رشد بی رویه و غیر قابل کنترل و فساد درونی توصیفات دقیقی هستند برای انواع تومورها و سرطانها. خدای رحمان می فرماید که مسرفین را دوست ندارد (إِنَّهُ لَا یُحِبُّ الْمُسْرِفِینَ). اسراف میتواند معانی متفاوتی از جمله مصرف بی رویه، رشد غیر قابل کنترل داشته باشد. دقیقا مثل سلولهای سرطانی که منابع غذایی بدن را می بلعند و رشد بی رویه میکنند. در این زمینه، سلولهای سرطانی همکاری با سایر سلولها را نادیده می گیرند و با تخریب سایر بافتها، بدن را به حالت ناتوانی می رسانند.

خود انسان هم میتواند مثل سلولهای سرطانی عمل کند و در حیطه وظایف خویش طغیان کند.

 

کَلَّا إِنَّ الْإِنْسَانَ لَیَطْغَى ﴿۶﴾ حقا که انسان سرکشى مى ‏کند (۶)

 أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَى ﴿۷﴾ همین که خود را بى ‏نیاز پندارد (۷)

 

همینکه انسان خود را بی نیاز ببیند، شروع میکند به طغیان. سلولهای سرطانی هم بر همین اساس عمل میکنند. همینکه غذای زیادی به آنها برسد، طغیان میکنند و به سایر سلولهای سالم حمله میکنند. رفتار سلولهای سرطانی شبیه انسانهای طغیانگر است. سلولهای سرطانی غذاهای غیر مفید زیادی مثل شکر و کربوهیدرات میخواهند و به صورت خودمختار و بی رویه رشد میکنند و نظم بدن را به هم می ریزند. در اینجا میتوانیم بین انسان طغیانگر و سلول سرطانی شباهتهایی ببینیم.

انسان طغیانگر اسراف میکند، سلولهای سرطانی هم گلوکز و گلوتامین را به صورت بی رویه مصرف میکنند و اسراف می کنند. انسان فساد میکند و سلولهای سرطانی هم به مرور بافتهای سالم را تخریب میکنند و آنان را با خود همراه میکنند. در اینجا متوجه خواهیم شد که فساد، بزرگترین مشکل بشریت بعد از تبعید به زمین بوده است. فساد برخلاف مشکلات دیگر قابل سرایت و گسترش به جاهای دیگر هم است. بنابراین فساد یک بیماری مسری روانی است. مردم فکر میکنند که فقط بیماریهای جسمی قابل سرایت هستند؛ اما سرایت بیماریهای روانی خطرناکتر است.

انسان طغیان میکند و سلولهای سرطانی هم بعد از مدتی خودمختار میشوند و میخواهند خود را از بدن و کالبد فرد جدا کنند و میخواهند خود را از مرزهای بافتی جدا کنند.  سلولهای سرطانی تمام انرژی و مواد غذایی بدن را با پررویی تمام مصرف میکنند و سلولهای سالم را محروم میکنند. این هم نشانه ای از انسانهای طغیانگر است که شبیه سلولهای سرطانی هستند. به این طریق انسانی که از دستورات خدای رحمان پیروی نکند، از نظم طبیعی و فطری و خدادادی خود خارج میشود و برای بقای سلطه گری خود به تخریب دیگران و سلطه گری بر آنان می پردازد.

شیطان نماد سرطان در این دنیای فانی است که هر کس با او باشد، همان رویه را در بر خواهد گرفت. شیطان میخواهد همان سرطانی که خودش به آن دچار است را بر دیگران هم سرایت دهد. مسرفین خطرناکند؛ زیرا اسراف یک نوع فساد است و قابل سرایت به دیگران.

 

وَلَا تُطِیعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِینَ ﴿۱۵۱﴾ و فرمان افراطگران را پیروى مکنید (۱۵۱)

 

الَّذِینَ یُفْسِدُونَ فِی الْأَرْضِ وَلَا یُصْلِحُونَ ﴿۱۵۲﴾ آنان که در زمین فساد مى کنند و اصلاح نمى کنند (۱۵۲)

 

هر کس از راه راست منحرف شود، قطعا سیستم کالبدی او هم به هم میخورد. البته گاهی این به هم خوردنها، عمدی نیست و بلکه افتادن در یک سیستم غلط، چنین طغیانی را بر انسان اجبار میکند. شیطان علیه خدای رحمان عصیان کرد و به طور خیلی جدی خود را بی انتها می داند و به رشد سرطان گونه خود و تفکراتش می پردازد.

بنابراین کنترل سرطان و کنترل انسان طغیانگر شباهتهایی با هم دارند. برای درمان سرطان طبق راهنمایی قرآن، راه حل این است که :

1-          طبق آیه کَلَّا إِنَّ الْإِنْسَانَ لَیَطْغَى أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَى براستی انسان همینکه خود را بی نیاز ببیند، طغیان میکند. پس انسان بهتر است که تلاش نکند خود را بی نیاز مطلق کند. زیرا فقط خدا بی نیاز مطلق است. انسان باید همیشه نیازمند خدا باشد. اگر کسی خود را بی نیاز از خدا دانست، بدانید که یکی از افراد مفید جامعه نیست. سلول سرطانی هم نباید بی نیاز شود. یعنی نباید غذا به او خوراند. گلوکز و گلوتامین دو ماده غذایی هستند که زیاده روی و اسراف در آن ممکن است که سلولهای سرطانی ایجاد کنند و اگر این دو ماده غذایی زیاد به آنها برسد، سریع تر رشد میکنند. بعضی ها با هر روش غلطی میخواهند پولدار شوند و بار خود را ببندند. رفتارهای سلولهای سرطانی هم اینطوری است که در نهایت خود را به سمت جدایی و نابودی می رسانند. بی نیاز شدن از خدا، یعنی خود را از نظم و نظام رحمانی جدا کردن و خود را دست یک سیستم مصنوعی سپردن که فرد به مرحله ای از زندگی میرسد که غیر از خوردن و لذت هیچی حالیش نیست. جهان و منابع آن برای مصرف معتدل انسان آفریده شده است. بنابراین خود را از سیستم رحمانی بی نیاز دانستن، یعنی منابع زیادی را به خود اختصاص دادن و دل خوش کردن به آن. این منبع فساد است.

 

2-          طبق آیه وَلَا تُطِیعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِینَ الَّذِینَ یُفْسِدُونَ فِی الْأَرْضِ وَلَا یُصْلِحُونَ متوجه خواهیم شد که طبق مرام و دل و امر اسراف کنندگان نباید عمل کرد که باعث فساد میشوند و با هیچ کسی صلح نمی کنند. سلولهای سرطانی هم همینگونه هستند. سلولهای سرطانی بی رویه رشد میکنند و مواد غذایی زیادی مصرف میکنند و این اسراف است. این سلولها در نهایت بدن را فاسد میکنند و به کلیت بدن ما به مبارزه می پردازند و صلح نمی کنند.

 

طرز بینش ما نسبت به جهان مشخص خواهد کرد که چطوری با بیماری بدن خویش مقابله کنیم. باید فلسفه صحیحی از نظم و فطرت و خلقت جهان هستی داشته باشیم تا بتوانیم تصور درستی از برخورد با انواع بی نظمی ها و عصیانهای بدنی خود داشته باشیم. وقتی بدن ما دچار تومور و یا یک نوع بی نظمی دیگر شود، قطعا باید بدانیم که بدن ما در آن عضو دچار یک اسراف، طغیان و مصرف بی رویه شده است. بنابراین راه درمان را باید از معنویت شروع کنیم و بطور منطقی تغذیه آن عضو را محدود و کنترل کنیم تا بی رویه رشد نکند.

ما از روزه ماه رمضان، یاد گرفته ایم که روزه و امساک یک سیستم درمان کلی برای روان و کالبد بدنی ماست. بدن ما طی زمان به یک سری تغذیه های خوراک و جسمی و روانی وابسته میشود.  رمضان یک استایل زندگی است که کالبد و روان ما را تحت تاثیر قرار میدهد و آن را به روال درست و صحیح بر می گرداند. بدن و روان ما هوشمند هستند و اگر روال درستی را در پیش گیرند، خودبه خود به سمت سلامتی خواهند رفت. روزه حالت شکم پرستی را از بین می برد و اینپوتهای خوراک و روانی را تنظیم میکند و به حالت تعادلش می رساند و به این طریق بدن و کالبد ما را به سرشت و فطرت واقعی خودش نزدیک میکند.

این روال روزه و امساک میتواند در مورد سرطان هم به کار گرفته شود. سلولهای سرطانی به یک نوع زندگی تخمیری و تغذیه فشرده وابسته اند، یعنی زندگی بدون اکسیژن. این خودش عجیب است. یعنی درست نفس نمی کشند و بلکه به صورت تخمیری و خفه شده رشد میکنند. برای درمان باید امکان تخمیر را از آنها گرفت. تخمیر هم در محیطی اسیدی بیشتر رخ میدهد. بنابراین باید سلولهای سرطانی را گرسنگی دهید با این هدف که محیط اسیدی و تخمیری بوجود نیاید، تا از بین بروند. روزه ماه رمضان بهترین روش برای نیل به این هدف است. قطعا روزه ماه رمضان از این موضوع پیشگیری میکند و حتی آن را در رویه و روش درمان می اندازد.

اگر نظم درستی در یک جامعه برقرار باشد، خودبخود انسانهای طغیانگر هم مجبورند که به راه راست و نظم درست عمل کنند. این قاعده در مورد سلولهای سرطانی هم صدق میکند. باید جریان درستی را بر بدن خود جاری کنیم تا نظم صحیح را بر آنان دیکته کنیم.

روزه رمضان باعث میشود که بدن ما قدر مواد غذایی که بهش می رسد را بداند و بفهمد که همان مقدار مواد غذایی را باید استفاده کند و نیازهای خود را از آن برآورده کند. به این طریق بدن به مواد غذایی انبوه عادت نمی کند. بدن ما یاد می گیرد که از مواد غذایی، کم کم و به آهستگی و با فرآیند صبر، هر آنچه را که لازم دارد را بیرون بکشد. شاید تعجب کنید که اکثر مواد غذایی طبیعی در دسترس ما، تقریبا تمام ویتامینهای مورد نیاز بدن ما را در خود دارند. فقط با این تفاوت که یکی مثلا ده درصد فلان ویتامین را دارد و دیگری پنج درصد. فقط درصدها متفاوت است. اما در کل بدن یاد می گیرد که نیازهای خود را با همین درصدهای کم و متغیر برآورده کند. بعضی ها همیشه دنبال بمب ویتامین سی، بمب ویتامین دی وسایر بمبها می گردند. که در اصل نیازی به اینها نیست و هر آنچه که طبیعی بود و در دسترس بود؛ همان نیازهای بدنی ما را برآورده میکنند.

افراد همیشه دنبال قرصها و بمبهای ویتامین میگردند که همین خودش باعث تنبل شدن بدن و در نتیجه باعث ضعیف شدن بدن میشود. مثل بعضی ها که بجای بندگی و در پیش گرفتن عبودیت خدای رحمان، دنبال اسم اعظم میگشتند تا با ذکر یک اسم، کن فیکون کنند! آنها فکر میکردند که نظام رحمانی درز و یا شاه کلید دارد که با بدست آوردن آن، هر کاری می توانند انجام دهند. خدای رحمان از ما بندگی و عبادت و استایل صحیح زندگی میخواهد.

بعضی از فرآیندهای بدنی اتوماتیک انجام می پذیرد. کسی که طبق نظام رحمانی زندگی کند، اتوماتیک بدنش تنظیم میشود و کمتر دچار مشکلات میشود. مادرانی که به نوزادشان شیر میدهند، در حین شیر دادن هورمونهای خاصی در بدنشان تولید میشود که حس خوب و طبیعی و معتدل و آرامش بخشی به آنها میدهد. این حالت با شیردادن به نوزادشان برای آنها پیش میاید. همین مقدار آرامش و حس اگر چه ممکن است کم باشد ولی همین مقدار کافی و وافی است. اما بعضی ها که خود را از این حالات محروم کرده اند، دربدر دنبال مدیتیشن میروند که مقداری آرامش بدست آورند. مدیتیشن یک نوع پرخوری و ضرر خوری روانی است.

از آنجا که شیر مادر موادش تعدیل شده و طبیعی است و مناسب کالبد نوزاد است؛ بسیار برای نوزاد مفید است. اما شیر خشک مصنوعی خوشمزه تر است و نوزادانی که به شیر خشک عادت کنند، ممکن است دیگر زیاد شیر مادرشان را نخورند. زیرا شیر مادر نسبت به شیر خشک، خیلی خوشمزه نیست. این ثابت میکند که مزه ها هم در تغذیه باید معتدل باشند. شیر مادر هم روال طبیعی به نوزاد میدهد و هم روال طبیعی به مادر.

مردم دنبال بمب ویتامین میگردند، زیرا بدن خویش را تنبل کرده اند و بدن آنان توانایی کسب مواد مورد نیاز خود از مواد غذایی عادی و طبیعی را ندارد. آنها حتما باید مواد غذایی خون مانند بخورند تا آن را کسب کنند. تنبلی در سطح بدنی یک نوع بیماری و ناتوانی است که در نهایت به انواع بیماریهای دیگر تبدیل میشود.  

مردم معمولا در آشپزی، دنبال سلامت خود نیستند. آنها غذاهای خیلی چرب و شیرین درست میکنند و فکر میکنند که کار خوبی میکنند. غذای چرب و شیرین تخصص خاصی نمی خواهد و این نوع غذاها برای عموم جذابیت دارند. هنر آشپزی واقعی این است که در هیچکدام از مواد غذایی، افراط نکنند و غذایی سالم بپزنذ.

تغذیه حالت معنوی دارد و باید به آن حالت معنوی بدهید و معنویت در آن بکار گیرید. اما بعضی ها از این موضوع سوء استفاده کرده و گیاه خواری را به عنوان تغذیه معنوی مطرح میکنند و با دلایل غلط گوشت خواری را حرام اعلام میکنند. کسانی که گیاه خواری میکنند و خود را از گوشت محروم می کنند، حس سیری در آنها به سختی بدست میاید و به دردسر می افتند و باید همیشه و مداوم هی بخورند.

روزه رمضان، یعنی سوزاندن بارهای اضافی و مازاد که در طول سال جمع شده است که اگر این کار را نکند، خود فرد توسط این بارهای اضافی سوزانده خواهد شد.

اما شیطان شخصیت آدمیان را می سوزاند و انرژی خود را از این نوع سوزاندن بدست می آورد. در بعضی فیلمها، معصومیت و پاکی آدمیان لکه دار میشود و همین موضوع پایه تولید انرژی برای معنویتهای غلط میشود. سوخت گناه از این نوع بارهای اضافی و مازاد تهیه میشود. اگر ما در روزه، این بارهای اضافی و مازاد را بسوزانیم، دیگر گناه کم میشود. زیرا گناه یک نوع گرمی زائد برای ادامه میخواهد. این بارهای اضافی همان نار و آتش هستند که خدا در مورد وجود آن در جهنم هشدار داده است. مردم به همین خاطر جذب بعضی فیلمهای با موضوع خیانت میشوند، زیرا در این نوع فیلمها، معصومیت و پاکی از بین می رود و این یک نوع هیجان برای بیننده ایجاد میکند. سوزاندن معصومیت و پاکی انسانها، یک نوع قربانی برای شیطان بحساب میاید و آب در آسیاب شیطان ریختن است. شیطان از همین انرژی ها تغذیه خودش را بدست میاورد. شیطان کشته مرده چشم و ابروی انسانها نیست و بلکه عاشق سوختن معصومیت انسانهاست. معصومیت و پاکدامنی، سرمایه‌ اصلی هر انسانی است که باید از آن محافظت کرد. شیطان با فریب دادن انسان و وادار کردن او به گناه، این سرمایه‌ را به نفع خود می سوزاند و آن را نابود می‌کند. اما سوزاندن معنویتهای غلط میتواند در جهت حفاظت از پاکی و پاکدامنی انسان باشد. سوزاندن ریا، سوزاندن خرافات و سوزاندن مفاهیم غلطی که به نام معنویت ارائه می‌شوند، ضروری‌ترین راهکار برای حفاظت از سرمایه‌ی اصلی انسان یعنی پاکی و پاکدامنی است.

آتش و ناری که خدا در جهان گذاشته است، همان سوخت و ساز بدن و روان ماست که پالایشگر است و میتوان از آن برای پالایش و تطهیر خود استفاده نمود. روزه بکارگیری چنین آتشی است. عبارت روزه در زبان قرآن، صوم است که به معنای امساک است. امساک در تمام جنبه ها: خوردن، آشامیدن، غیبت کردن و زیاد حرف زدن، زیاد بازی کردن و پرهیز از تمام زیاده روی های دیگر. این پرهیزها و امساکها، سوخت و سازی را در بدن و روان ما شروع میکنند که سازنده اند و میتوانند شخصیت واقعی ما را تشکیل دهند که خدا از او راضی است. آهن بدون ذوب و سوخت و ساز نمیتواند به یک وسیله کاربردی تبدیل شود. بعضی ها فکر میکنند که بدون روزه میتوانند آدمهای خوبی شوند. اما این امکان پذیر نیست، زیرا هیچ روش دیگری برای سوزاندن و تشکیل شاکله صحیح وجود ندارد. برای تشکیل هر گونه شخصیت درست ، سوخت و سازهایی لازم هستند.

حتی میتوان سخن گفتن خود را محدودتر کرد. یکی از جنبه های فروتنی، شکستن عادت خودمحوری از طریق سخن گفتن مداوم است. وقتی آدمی کمتر حرف میزند، ورودی ها و خروجی ها هماهنگتر میشوند و مقداری سبک میشود. عرفانهای مبتنی بر مدیتیشن، این نوع صوم را به سکوت و توقف فکر معنا کرده اند که اشتباه است. درحالی که روزه سکوت، معنا و مفهوم دیگری دارد که دال بر کنترل زبان و بجا حرف زدن است. روزه سکوت هم به آن معناست که در مدت مشخصی، ورودی به دیگران ندهید و مدتی سکوت کنید.

مردم فکر میکنند که ربا فقط مربوط به مال و اموال است؛ اما میتوان ربای بدنی هم داشت. ربای بدنی یعنی اینکه بدن ما عکس العمل و کنش مناسبی نسبت به بیماریها نداشته باشد و به همین خاطر مثل آتش می ماند که به جان آدمی می افتد. روزه فرآیندی است که این نوع ربای بدنی را خنثی میکند. ما باید نسبت به درآمد خویش هم چنین پاکسازیهایی داشته باشیم. ده درصد زکات برای همین هدف است.

 

جادوی شیاطین (قسمت 187) درمان بیماری (بخش 29) شجره لعنت شده قسمت 3 - قحطی (1)

pdf

 

 

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جادوی شیاطین (قسمت 187)

درمان بیماری (بخش 29)

شجره ملعونه - درخت لعنت شده - شبکه رانده شده

قسمت 3

قحطی  (1)

 

وَأَقِیمُوا الْوَزْنَ بِالْقِسْطِ وَلَا تُخْسِرُوا الْمِیزَانَ

 

 

چندی پیش در یک جایی پویشی جهت ترویج مصرف نان کامل و سبوس دار برگزار شد. این موضوع خیلی خوب است ولی این پویش وقتی مناسب است که نانوایی ها هم چنین نانی تحویل مردم بدهند و گرنه وقتی نود درصد نانوایی ها، نان بدون سبوس می پزند، دیگر این پویش بی فایده و غیر قابل اجراست.

خدای رحمان در قرآن بر اندازه نگهداشتن پیمانه ها بسیار تاکید فرموده است. زیرا نظام رحمانی بر اساس نگهداشتن پیمانه ها بنیان نهاده شده است. در سوره الرحمن، خدا می فرماید که:

 

الرَّحْمَنُ ﴿١﴾ عَلَّمَ الْقُرْآنَ ﴿٢﴾ خَلَقَ الإنْسَانَ ﴿٣﴾ عَلَّمَهُ الْبَیَانَ ﴿٤﴾ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ بِحُسْبَانٍ ﴿٥﴾ وَالنَّجْمُ وَالشَّجَرُ یَسْجُدَانِ ﴿٦﴾ وَالسَّمَاءَ رَفَعَهَا وَوَضَعَ الْمِیزَانَ ﴿٧﴾ أَلا تَطْغَوْا فِی الْمِیزَانِ ﴿٨﴾ وَأَقِیمُوا الْوَزْنَ بِالْقِسْطِ وَلا تُخْسِرُوا الْمِیزَانَ ﴿٩﴾

[خداى] رحمان (1) قرآن را یاد داد  (2)  انسان را آفرید (3) به او بیان آموخت (4) خورشید و ماه بر حسابى [روان]اند (5) و بوته و درخت چهره‏سایانند (6) و آسمان را برافراشت و ترازو را گذاشت  (7) تا مبادا از اندازه درگذرید  (8) و وزن را به انصاف برپا دارید و در سنجش مکاهید (9)

 

خدا در این آیات می فرماید که تمام موجودات آسمان و زمین در خدمت خدای رحمان هستند و میزانی که خدا تعیین کرده است را در پیش گرفته اند. اما فقط انسان مانده است که این را رعایت کند. به همین خاطر به انسان می فرماید که از اندازه و میزان در نگذرید و وزن را منصفانه برپا کنید و میزان را ناقص نکنید. اصلا خلقت انسان و موفقیت او در دنیای فانی به رعایت این موضوع گره خورده است. نظام رحمانی بر این موضوع تاکید دارد و آن را بنیاد خلقت انسان  و جهان میداند. ترتیب کلمات در سوره الرحمن بیانگر این موضوع است:

 

خدای رحمان طرحی را برای پالایش انسانها اجرا کرده است ß  به همین خاطر قرآن را یاد داد ß  انسان را خلق کرد ß بعد بیان را به انسان یاد داد تا موضوعات نظام رحمانی را بیان کند و گسترش دهد ß خورشید و ماه و درخت و تمام موجودات دیگر در خدمت این طرح هستند ß انسان هم باید در خدمت این طرح باشد تا نجات یابد ß به همین خاطر میزان را قرار داد ß در نهایت دستور داد که از این میزان تخطی نکنید و آن را به هم نریزید

 

خیلی از قحطی ها که در جهان پیش آمده است، چندین دلیل داشته است که هیچکدام را خدای رحمان پیش نیاورده است. بلکه دور زدن نظام رحمانی و بر هم زدن میزان نظام رحمانی چنین مشکلاتی را پیش آورده است.

سیستمهای زیادی در جهان برای بوجود آوردن قسط و عدل بوجود آمدند ولی هیچکدام قادر به اجرای عدالت واقعی نشدند. سیستم کمونیستی یکی از نمونه هاست. روش کمونیستی یعنی روش و قاعده برقراری عدالت و قسط توسط انسان را بر روش خدای رحمان ترجیح دادن. مردم منشاء و ماخد بی عدالتی ها و کمبودها و نقصهای اجتماعی را اصولی درک نمی کنند و در نتیجه برای حل آن دست به دامان ایدئولوژی های غلط میشوند. این روشهای غلط منجر به اختراع روشهای غلطی میشود که شبیه روشهای کمونیستی است. این روشها یک راه میانبر و ناقص جهت برقراری عدالت بود.

اکنون امکانات بهداشتی خیلی زیادند ولی بیماریها خیلی بیشتر شده است. در حالی که می بایست کمتر میشد! این ثابت میکند که بیماری همیشه به حوزه بهداشت و درمان مربوط نیست و بلکه به مسائل دیگری هم مربوط است. اکنون مدارس و دانشگاهها و امکانات آموزشی خیلی زیاد شده است، ولی کسی اصولی درس نمی خواند و به آن علاقه ای ندارد؛ پس آموزش فقط به امکانات آموزشی مربوط نیست. بیشتر دانشمندان جهان که تحولی در علم بوجود آورده اند، امکانات چندانی نداشته اند.

در نظام رحمانی، معماها خیلی ساده و راحت حل میشوند. بیشتر قحطی ها در طول تاریخ، بخاطر سبک غلط زندگی و راه حلهای غلط اقتصادی بوده است. زمانی مائو رهبر چین طی محاسبات اقتصادی خود نتیجه گرفت که هر گنجشک چهار و نیم کیلو گندم مصرف میکند. او گفت که این مقدار گندم، غذای 60 نفر است. او به مردم خودش دستور داد که تا میتوانند گنجشکها را بکشند. مردم شروع کردند به گنجشک کشی و حدود یک میلیارد گنجشک در طی بازه زمانی مشخصی کشته شد. حتی بعضی ها در چین این را به یک شغل تبدیل کرده بودند و به ازای لاشه گنجشک جایزه دریافت می کردند. به این طریق اقتصاددانان آن موقع در چین اعلام کردند که چندین میلیارد کیلو گندم صرفه جوئی کرده اند و برای این طرح به خود می بالیدند. اما مدتی نگذشت که اتفاقات عجیبی شروع کرد به اتفاق افتادن. در نبود گنجشکها، حشرات زیاد شدند و تمام محصولات را نابود میکردند و به این طریق صدها برابر ضرر به اقتصاد چین وارد شد. طوری که قحطی بزرگی در چین بوجود آمد و افراد زیادی در اثر آن تلف شدند. نخبگان و اقتصاد دانان چین متوجه اشتباه هولناک خود شدند. آنان جنایت بزرگی را در حق مردم خود و گنجشکها انجام داده بودند. آنان بعدا طی مطالعه متوجه شدند که هر گنجشک، سه چهارم غذایش از حشرات است و فقط یک چهارم غذایش از گندم و دانه های دیگر است. دولت چین بلافاصله دستور داد که کسی دیگر گنجشکها را نکشد و حتی از روسیه چندین هزار گنجشک وارد کردند تا که دوباره تعادل را به محیط زیست خود برگردانند. مردم قحطی آن دوره را نتیجه نفرین گنجشکها می دانستند. اکنون مردم در چین جهت جبران آن ظلم و کشتار، برای گنجشکها احترام قائل میشوند و از آنان مواظب میکنند و به آنان دانه میدهند. در واقع آن چه که مردم آن را نفرین طبیعت می نامند، بر هم زدن میزان طبیعت است. نظام رحمانی در تعادل و میزان کامل خلق شده است و هیچ درز و خللی در آن وارد نیست. این خود مردم هستند که آن را دستکاری میکنند و در آن صورت از طبیعت ضربه می بینند.

این داستان واقعی به ما ثابت می کند که نباید تعادل و میزان نظام رحمانی را به هم زد و گرنه انسان زندگی را بر خود غیرممکن می کند. خیلی از کشورها از چنین حربه هایی برای کنترل تغذیه مردم استفاده میکنند. آنها می دانند که کنترل تغذیه مساوی است با کنترل یک جامعه.

محاسبات بشر در حیطه اقتصاد، ناقص است و نمیتواند تمامی جوانب آن را بسنجد. کسانی که سبوس را از غلات حذف میکنند، به دلایلی اشاره میکنند (افزایش ضایعات و افزایش هزینه نانوایی و افزایش هزینه پخت و ...)، که قابل پذیرش نیست و شبیه به داستان گنجشک های چین است.  در ادامه سوره الرحمان، خدای آفریننده می فرماید:

 

وَالأرْضَ وَضَعَهَا لِلأنَامِ ﴿١٠﴾ فِیهَا فَاکِهَةٌ وَالنَّخْلُ ذَاتُ الأکْمَامِ ﴿١١﴾ وَالْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَالرَّیْحَانُ ﴿١٢﴾ فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿١٣﴾

و زمین را براى مردم نهاد (10) - در آن میوه [ها] و نخلها با خوشه‏هاى غلاف دار (11) - و دانه‏هاى پوست‏دار و گیاهان خوشبوست (12) - پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (13)

 

در آیه وَالْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ (و دانه های پوست دار) از دانه های پوست دار صحبت می فرماید. همین خودش اهمیت سبوس غلات و دانه ها را ثابت میکند. وقتی آیه می فرماید که الحب ذو العصف؛ یعنی دانه صاحب پوسته. یعنی پوسته جزو دانه است و نباید از آن جدا شود. جدا کردن دانه و پوسته، بر هم زدن میزان است. ذو در عربی یعنی خاصیتی جدانشدنی از یک چیزی. مثلا ذوالقرنین یعنی کسی که صاحب دو خاصیت است. حالا این دو خاصیت میتواند به معانی زیر باشد: کسی که متعلق به دو قرن است- کسی که متعلق به نسل گذشته است ولی نسل جدید را هم درک میکند - کسی که دو نژاده است – کسی که به دو قوم تعلق دارد و ...  .

تمام این مثالها به ما نشان میدهند که ذُو الْعَصْفِ یعنی دانه ای که صاحب پوسته است. این پوسته همان سبوس و مواد مفید دیگر دانه است که اکنون متاسفانه از آن جدا میشود. این جدا  کردن یعنی میزان را به هم زدن.

خدای رحمان می فرماید که رزق انسانها و تمام موجودات دیگر برعهده خداست. این زمانی ممکن است که انسان از حریم الهی تخطی نکند و دست به روشهای غلط خویش نزند.

1- پروتوکولها و بسته بندی های خدای رحمان در تغذیه را نباید دستکاری کنید و گرنه شکافهای عمیقی در تغذیه پیش خواهد آمد. زندگی بشر روی زمین بسیار وابسته به روشهای رحمانی است. ناقص کردن مواد غذایی، تاثیر مخربی بر میزان و چرخه غذایی خواهد گذاشت. اگر سبوس گندم و مواد مفید دیگر از آن گرفته شود، در خوردن آن زیاده روی میشود. کربوهیدارت بدون سبوس، سریع الجذب و سریع الهضم و سریع الوصول است. بنابراین در خوردن آن زیاده روی میشود. در این حالت، نان به یک ماده شبیه به خون تبدیل شده است. این مورد مشکلات دنباله دار دیگری با خود می آورد. آرد بدون سبوس، باعث زیاده خوری میشود. اما آرد سبوس دار باعث مصرف متعادل آن خواهد شد.

2- مردم به مواد خون مانند عادت میکنند و وقتی این مواد کم بیاید، تحمل عدم وجود این مواد را ندارند.

3- مواد غذایی که برای ما مصرف روزانه دارند، باید سبوس داشته باشند. ماده ای که هر از چند گاهی استفاده میشود، سبوس داشتن یا نداشتنش زیاد مهم نیست. برنجی که ما مصرف می کنیم، سبوسش گرفته شده است و خوردن روزانه آن مضر است. برنج بدون سبوس نباید به طور روزانه مصرف شود و نباید به قوت روزانه تبدیل شود.

4- نان بدون سبوس، به علت اینکه کلا کربوهیدارت خالص است، به سرعت قند خون را بالا می برد و بدن ما برای پایین آوردن قند خون، مجبور به ترشح انسولین میشود که همین خودش باعث گرسنگی کاذب و در نتیجه فرد دوباره می خورد و این چرخه کاذب دوباره ادامه می یابد. اما سبوس در غلات باعث میشود که کربو هیدرات و قند به آهستگی جذب بدن شوند و نیازی به ترشح انسولین نخواهد بود و در نتیجه گرسنگی کاذب هم پیش نخواهد آمد.

5- در حالت استفاده از آرد بدون سبوس، زمینهای قابل کشت گندم باید زیادتر بشود، زیرا با توجه به خاصیت سهل الهضم بودن و سهل الوصول بودن آن، زیاده روی در آن معمول است.  

6- یک نان سبوس دار به اندازه پنج نان بی سبوس ارزشمند است. ظاهرا کالری نان بدون سبوس زیادتر است؛ ولی اگر پارامترهای سرعت جذب، صبر و مدت زمان آزادسازی مواد داخل آن را در نظر بگیریم، نان سبوس دار با پنج نان بدون سبوس برابری میکند. با آنکه انسان مطالعات علمی زیادی در اختیارش است ولی در محاسباتش در مورد کالری و انرژی و تغذیه دارد اشتباه میکند.

7- مصرف آب برای زمین کشاورزی بالا می رود.

8- گندم بدون سبوس، مشکلات گوارشی بوجود می آورد. در نتیجه بخش درمان تحت فشار قرار می گیرد.

9- مصرف کودها و مواد مضر شیمیایی دیگر بیشتر میشود، در نتیجه مردم بیشتر به داروهای شیمیایی وابسته میشوند.

10- و دهها مشکلات ناشناخته دیگر و این سیکل باطل درست میشود و هر روز مشکلات بیشتر میشود.

 

میتوان هزاران ضرر دومینویی در این مورد ذکر کرد. با رعایت کردن یک دستور خدای متعال در مورد نگهداشتن پیمانه مصرف؛ از صدها ضررات بعدی دور نگه داشته خواهید شد. از آنجا که نان سفید بدون سبوس است، زود جذب بدن میشود و بمرور زمان اثرات متوالی زیر را روی بدن ما می گذارد.

 

افزایش سریع قند خون ß

 ترشح زیاد انسولین ß

 افت ناگهانی قند خون ß

احساس گرسنگی زودهنگام ß

پرخوری ß

افزایش وزن ß

مقاومت به انسولین ß

دیابت نوع ۲ ß

بیماری‌های قلبی و عروقی و....

 

اما مصرف کربوهیدراتهای فیبر دار دومینوی خوبی در بر دارد:

 

تنظیم قند خون ß

احساس سیری طولانی‌تر ß

کاهش پرخوری ß

کنترل وزن ß

بهبود سلامت گوارش ß

کاهش التهاب ß

افزایش انرژی پایدار ß

بهبود خلق‌وخو و عملکرد ذهنی.

 

این تاثیرات دومینویی واقعی هستند. برداشتن سبوس گندم، ظاهرا یک خلاف کوچک است؛ اما همین تغییر کوچک در بسته بندی خدای رحمان، اثرات دومینویی وحشتناکی را روی جامعه می گذارد. طوریکه مصرف گندم یک کشور چند برابر میشود و این در سطح یک کشور، بسیار زیاد است و هدر دادن منابع آب و خاک و ... است.

اما بعضی ها هم ، سبوس را روی چانه های خمیر نان می پاشانند که این روش هم مضرات زیادی دارد. زیرا آرد و سبوس باید با همدیگر باشند و با همدیگر تخمیر شوند و اندازه سبوس باید به همان اندازه ای باشد که در دانه غله وجود دارد (نه کمتر و نه بیشتر). پاشاندن سبوس روی خمیر نان، باعث انتقال بیماریهای قارچی، کمبود آهن و غیره شود. در سوره الرحمان خدا رعایت میزان را به خلقت انسان ارتباط داده است. یعنی ای انسان میزانها را به هم نزن تا مشکلی برایت پیش نیاید.

وقتی مردم مدت طولانی نان فاقد سبوس مصرف کنند، اگرچه ظاهرا سیر می‌شوند و کالری هایی دریافت می‌کنند، اما دچار کمبود ویتامین‌هایی مثل ویتامین‌های گروه  B ، مواد معدنی و فیبر می‌شوند. این وضعیت قحطی پنهان نامیده میشود. این قحطی در سایه، ضعف سیستم ایمنی، مشکلات عصبی و بیماری‌های گوارشی و ضعف معنویت را به دنبال دارد. اینها قحطی های به سبک جدید هستند که در عین فراوانی اتفاق می افتد. فرق این نوع قحطی ها با قحطی های زمان قدیم این است که در قحطی های زمان قدیم، مردم لاغر و نحیف می شدند، اما در قحطی های به سبک جدید، مردم چاق میشوند. در این نوع قحطی ها مردم دچار دیابت، فشار خون، پوکی استخوان و بیماریهای دیگر میشوند که نشان دهنده گرسنگی واقعی سلولهای بدن است. قحطی به سبک قدیم دیگر برای بشر خیلی زیاد پیش نمی آید، زیرا کارخانجات مواد غذایی زیاد شده اند و مواد هر چند بی خاصیت تحویل میدهند، شکم ها پر میشوند ولی سلولها از مواد مورد نیاز خود محروم میشوند. قحطی به سبک جدید اینطوری است و به این صورت پیش خواهد آمد. سلولهای بدن انسان گرسنه می مانند و مواد غذایی مفیدی به آنها نمی رسد. وقتی انسان وارد جزئیات میشود، مفاهیم قحطی هم برای او تغییر معنا میدهند و وارد جزئیات میشود. وقتی انسان در روند طبیعی مواد غذایی دستکاری میکند و آن را ناقص میکند، عملا در محیط سلولهای بدن خود دستکاری میکند. بی نظمی در متابولیسم و سوخت و ساز بدن و تغییر در بافت سلولها بوجود میاید و این مقدمه دیابت و بیماریهای دیگر است.

در قرن نوزدهم میلادی، دستگاه‌های آسیاب صنعتی به زندگی مردم وارد شد. این آسیابها غلات و دانه ها را ناقص میکردند و سبوس را از غلات جدا میکردند. در نتیجه  مردم به سمت مصرف گندم و برنج سفید رفتند و برنج قهوه‌ای که دارای ویتامین ب 1 و مواد مفید دیگر بود را کنار گذاشتند. دستگاههای آسیاب صنعتی ظاهرا آرد و برنج سفید و زیبایی تحویل میدادند. این تغییر در مواد غذایی باعث شد که مردم دچار کمبود انواع ویتامین ها شوند. بری بری یکی از این بیماریها بود که میلیونها نفر را کشت. اما مردم در آن موقع دلیل بیماری را نمی دانستند و حتی فکر میکردند که این بیماری مسری است. اما این بیماری مسری نبود و ناشی از دستکاری و ناقص کردن ماده غذایی و جدا کردن سبوس از آن بود.  اینها ثابت می‌کند که سلامت انسان به کیفیت و تنوع تغذیه و چگونگی استفاده از آن وابسته است. تمام اینها به این علت پیش میاید که مردم مزه و طعم و رنگ را بر خواص تغذیه ای ترجیح میدهند و معنویت را در تغذیه خود از بین می برند. مردم معنویت در تغذیه را به مزه و طعم و رنگ غذا تقلیل داده اند.

دلیل دیگر آن، علم زدگی است. آسیابهای صنعتی کار را راحت میکرد ولی سبوس را از دانه و غلات جدا کرد و مردم بی توجه به این موضوع، گفتند راحت شدیم و رفاه پیدا کردیم! ناقص کردن مواد غذایی یک نوع ناشکری است. زیرا فرآیندی که خدا درست کرده است را ناقص میکند و این برخلاف نظام رحمانی شنا کردن است.

یا در زمان صنعتی شدن، مردم وارد شهرها شدند. مردم در خانه ها و کارخانه ها کار میکردند و نور آفتاب به آنها نمی زد. در نتیجه دچار کمبود ویتامین دی شدند و استخوانهای نرمی پیدا کردند و مشکلات جدیدی پیدا کردند. این اتفاق بخاطر محروم شدن از نور آفتاب پیش آمد. حتی خیلی از این کمبودها مختص ثروتمندان بوده است و در طبقه آنان پیش می آمده است. ثروتمندان بخاطر رفاه و استایل فانتزی زندگی خویش، نانهای بدون سبوس و برنج بدون سبوس مصرف میکردند و بیشتر به مزه ها و رنگها توجه میکردند و آنها بخاطر عدم آفتاب سوختگی، کمتر زیر آفتاب می رفتند و حتی با چتر زیر آفتاب می رفتند و این باعث کمبودهای زیادی در بدن آنان میشد. با اینکه گرانترین غذاها را در سفره خود داشتند ولی دچار بیماریهای عجیبی می شدند. این ثابت میکند که ثروتمند بودن لزوما به معنای سالم بودن نیست. کشاورزی که همیشه زیر آفتاب است و نان سبوسدار مصرف میکند و از آب چشمه می نوشد، خیلی کمتر دچار بیماری میشود تا ثروتمندی که میلیاردها پول دارد.

در زمانهای قدیم، قندهای سفیدتر و حبه قندهای بزرگتر یک پوز بود و به استایل زندگی مردم تبدیل شده بود. هر کس نان سفیدتر، برنج سفیدتر، قند سفیدتر و حبه قند بزرگتر و ... در خانه جلو مهمان می گذاشت، نشانه جایگاه اجتماعی بهتری بود. بشر اشتباهات جاهلانه  ای در سبک زندگی کرده است.

در اینجا یاد سخن طلایی پیامبر ابراهیم می افتیم که گفت:

 

الَّذِی خَلَقَنِی فَهُوَ یَهْدِینِ ﴿۷۸﴾

آن کس که مرا آفریده و همو راهنماییم مى ‏کند

 

وَالَّذِی هُوَ یُطْعِمُنِی وَیَسْقِینِ ﴿۷۹﴾

و آن کس که او به من خوراک مى‏ دهد و سیرابم مى‏ گرداند

 

وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ یَشْفِینِ ﴿۸۰﴾

و چون بیمار شوم او مرا درمان مى ‏بخشد

 

وَالَّذِی یُمِیتُنِی ثُمَّ یُحْیِینِ ﴿۸۱﴾

و آن کس که مرا مى‏ میراند و سپس زنده‏ ام مى‏ گرداند

 

وَالَّذِی أَطْمَعُ أَنْ یَغْفِرَ لِی خَطِیئَتِی یَوْمَ الدِّینِ ﴿۸۲﴾

و آن کس که امید دارم روز پاداش گناهم را بر من ببخشاید

 

بشر خیلی کوته فکر است و خیلی مانده است که به این سخن پیامبر ابراهیم برسد. خدای رحمان است که نیازهای انسان را برآورده میکند و البته فقط وقتی میسر است که انسان در هر چیزی به هدایت خدا عمل کند و طبق نظام رحمانی زندگی کند. اگر اینکار را نکند، فاصله زیادی بین آنچه که بدن نیاز دارد و آنچه به بدن میخوراند، می افتد و این همان فاصله افتادن بین معنویت و عادات اجتماعی است. وقتی مثل پیامبر ابراهیم معنوی زندگی کنید و یکتاپرست باشید و شکرگزار نعمتهای خدا باشید و نعمتهای خدا را ناقص نکنید، خودبخود فاصله بین آنچه که واقعا به آن نیاز دارید و آنچه که به او میدهید، کم و کمتر میشود و در نهایت به سلامت نسبی خواهید رسید. به همین خاطر ابراهیم خیلی زیبا می گوید: وَالَّذِی هُوَ یُطْعِمُنِی وَیَسْقِینِ

به همین خاطر تغذیه یک امر معنوی است و اگر از حالت معنوی خارج شود، دیگر قادر به کنترل آن نیستیم. وقتی فاصله تغذیه و معنویت زیاد شود، بدن شروع میکند به کارهایی مضر که شاید ما خودمان خبر نداشته باشیم. وقتی پرخوری کنیم، مثلا ماده کلسیم دار زیاد بخوریم، نیاز به منیزیم دارد تا جذب شود و ممکن است منیزیم کافی در بدن نباشد و در نتیجه بدن بدون اجازه منیزیم را از مغز و ارگانهای دیگر می گیرد و در نتیجه باعث عدم تعادل منیزیم هم میشود. بنابراین زیاده روی در خوردن مثلا کلسیم منجر به قحطی منیزیم میشود و این قحطی باعث ضررات زیادی در بدن میشود. در اینجا متوجه می شویم که عدم جریان معنویت صحیح در روان ما، باعث جریان روال و معنویتی غلط در بدن و کالبد ما میشود. به این طریق متوجه می شویم که اساس زندگی و استایل زندگی ما باید براساس معنویت رحمانی باشد.

قضیه قحطی در مورد معنویت هم مطرح هست. فیلمهای سیصد قسمتی بوجود آمده اند. تمام سیصد قسمت آن معنویت خاصی که ما به آن نیازمندیم را ندارند و به این طریق قحطی معنویت هم پیش آمده است. به همین خاطر قرآن در دوره و زمانه جدید، از طلا بسیار ارزشمندتر است و معنویتهایی جدید به ما میدهد که روان نسل انسان فقط بوسیله روان بنه های قرآنی سیر میشود و لاغیر. مذاهب و ادیان باستانی نمی توانند نسل بشر را اقناع کنند و روان او را سیر کنند. تمام ادیان باید از تعصبات مادرزادی دست کشیده و به فرمایشات قرآن روی آورند.

همیشه در تمام قحطی های تاریخی، گندم نقش اصلی را داشته است. زیرا آرد و مشتقات آن، تنها غذایی است که میتواند گرسنگی را کنترل کند و حس سیری به انسان بدهد. اما اکنون خود گندم به اندازه کافی هست ولی آردش را ناقص کرده اند و آرد کامل به مردم نمی رسد. قحطی هم همین است. یعنی آرد کامل به دست مردم نمی رسد. گرسنگی و سیری یک امر معنوی هستند. بشر گرسنگی را ناشی از جمعیت زیاد میداند، حال آنکه اکنون ثابت شده است که میل غذایی کنترل نشده باعث این مشکل است. سبوس داخل گندم جفت جدا نشدنی آرد گندم است و همین سبوس باعث ایجاد حس سیری در انسان میشود. در قسمتهای قبل (1 و 2 ) گفته شد که بعضی مواد غذایی باید با جفتهای خود کنترل شوند. گندم یک غذای کامل است که جفتش داخل خودش است. سبوس تکمیل کننده و جفت آرد است.

جادوی شیاطین (قسمت 186) درمان بیماری (بخش 28) فداکاری سلولی

pdf

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جادوی شیاطین (قسمت 186)

درمان بیماری (بخش 28)

فداکاری سلولی

 

 

هر تار موی سفید شده، نشان از یک فداکاری سلولی است که ترجیح می‌دهد کنار رود تا به یک سلول سرطانی تبدیل نشود. مو سفید می‌شود اما خطر سرطان کاهش می‌یابد. این نتیجه‌گیری را دانشمندان توکیو در یک تحقیقات به دست آورده اند. بعضی سلول‌ها تقسیم شدن خود را متوقف می‌کنند و از چرخه سلولی خارج می‌شوند و در نهایت حذف می‌شوند. آنها رنگدانه‌های خود را از دست می‌دهند و سفید می‌شوند و این یک نوع فداکاری است برای جلوگیری از تبدیل شدن به سلولهای سرطانی. آنها سفید میشوند تا جلو یک خطر بزرگتر را بگیرند.

اما این سلول‌ها می‌توانند یک مسیر دیگر را هم در پیش گیرند، اینکه آنها به تقسیم و رشد خود ادامه دهند و می‌توانند به سرطان پوست تبدیل شوند. بنابراین سفید شدن موها و پیری طبیعی نشانه روال درست بدن در مقابله با مشکلات بزرگتر است. حتی این مورد در مورد چین و چروک پوست هم صدق می‌کند؛ پوست خودش را بازنشسته می‌کند و شادابی سابقش را از دست میدهد و به شادابی کمتر رضایت میدهد تا به سرطان تبدیل نشود.

سلول‌های بنیادی هم با افزایش سن، تقسیم شدن را متوقف می‌کنند، تا احتمال سرطان پایین آید، در نتیجه ترمیم بافت‌ها کند می‌شود؛ اما در عوض بدن از سرطان‌های خطرناک محافظت می‌شود. این‌ها فداکاری‌های خاموش بدن ماست. ما خودمان از فرآیندهای بدن خویش خبر نداریم. اما او خودش میداند که چطوری از خود محافظت کند. خدای رحمان وقتی از خلقت انسان صحبت می فرماید؛ عمدا از مراحل مختلف خلقت صحبت میفرماید. ابتدا خاک، بعد نطفه، بعد علقه، بعد مضغه، بعد استخوان، بعد گوشت و سایر مراحل. همه اینها ثابت میکند که بدن انسان مرحله به مرحله هوشمند خلق شده است و خدای رحمان آن را اینطوری آفریده است. بنابراین بدن ما هوشمند است و روال و طرز کار و طرز ترمیم خود را میداند. او حتی میداند که در چه زمانی، بعضی سلولها را بازنشسته کند تا از یک سری مشکلات ناخواسته جلوگیری شود و انرژیش را برای کارهای مهمتر بگذارد.

 

وَلَقَدْ خَلَقْنَا الإنْسَانَ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ طِینٍ ﴿١٢﴾ ثُمَّ جَعَلْنَاهُ نُطْفَةً فِی قَرَارٍ مَکِینٍ ﴿١٣﴾ ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظَامًا فَکَسَوْنَا الْعِظَامَ لَحْمًا ثُمَّ أَنْشَأْنَاهُ خَلْقًا آخَرَ فَتَبَارَکَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِینَ ﴿١٤﴾ ثُمَّ إِنَّکُمْ بَعْدَ ذَلِکَ لَمَیِّتُونَ ﴿١٥﴾ ثُمَّ إِنَّکُمْ یَوْمَ الْقِیَامَةِ تُبْعَثُونَ ﴿١٦﴾

و به یقین انسان را از عصاره‏اى از گل آفریدیم(12) سپس او را [به صورت] نطفه‏اى در جایگاهى استوار قرار دادیم(13) آنگاه نطفه را به صورت علقه درآوردیم پس آن علقه را [به صورت] مضغه گردانیدیم و آنگاه مضغه را استخوانهایى ساختیم بعد استخوانها را با گوشتى پوشانیدیم آنگاه [جنین را در] آفرینشى دیگر پدید آوردیم آفرین باد بر خدا که بهترین آفرینندگان است (14) بعد از این [مراحل] قطعا خواهید مرد (15) آنگاه شما در روز رستاخیز برانگیخته خواهید شد (16)

 

پیری نشانه فداکاری‌های زیادی است که در سکوت بدون آنکه خود بدانیم انجام می گیرد. بنابراین پیری می‌تواند نشانه خردمندی هوشمندانه بدن ما باشد. پیری یک نوع حکمت است که میتواند در معنویت و کالبد ما شکل بگیرد که اگر کسی آن را شکل ندهد، دچار مشکلات عدیده ای میشود.  بعضی ها از پیری می ترسند و برای جلوگیری از آن دست به دامان انواع داروهای مصنوعی میشوند که عملا کار را خرابتر میکند. خیلی افراد از پیری ترسیدند و شروع به جوان سازی کالبد خویش کردند که در نهایت برعکس شد و زشت شدند.

آدمی در پیری، سرعت را کاهش میدهد تا دقتش را افزایش دهد. مثلا متابولیسم بدنش را کاهش میدهد تا که تولید رادیکالهای آزاد کمتر شود و بدن با سرعت کمتری پیر شود و دچار بیماریهای مهلک نشود. به این طریق سلامت را بر ظواهر فریبنده دنیایی ترجیح میدهد. اما بعضی ها در پیری، مفاهیمی مثل عشق را بر می گزینند که باعث فروپاشی ناگهانی سیستم روان میشود. این مفهوم در سطح جامعه هم وجود دارد. افراد بازنشسته میشوند و آن موقع باید سایر افراد خانواده توقعات خود را پایین آورند تا فرد میانسال یا پیر بتواند مقداری از سرعتش بکاهد و خود را از هرج و مرجهای سابق تا حدی کنار بکشد و کار را به افراد جوانتر بسپارد. حتی این مساله در زندگی مشترک همسران هم مطرح است. ازواج باید از مسائل سابق دست کشیده و به مسائل جنبه معنوی تر بدهند و دست از یک سری خواسته ها و امیال بکشند و در کنار هم به آرامش و سکون برسند. که اگر زن و شوهری در دوران جوانی به درستی با هم نبوده باشند و معنویت کسب نکرده باشند، دوران پیری خود را در هرج و مرج طی خواهند کرد و عاقبتشان در هاله ای از ابهام قرار می گیرد. همسران معنوی به عنوان یک واحد از جامعه، میتوانند نقش مهمی را در آرامش کلی جامعه ایفا کنند. خانواده ها مثل سلولهای بنیادی بدن هستند که یک جامعه سالم را میتوانند تشکیل دهند. البته هدف از ازدواج هم، به سکون رسیدن و آرام گرفتن در کنار هم است (خَلَقَ لَکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ أَزْوَاجًا لِتَسْکُنُوا إِلَیْهَا= از [نوع] خودتان همسرانى براى شما آفرید تا بدانها آرام گیرید).

 

وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ أَزْوَاجًا لِتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُمْ مَوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِی ذَلِکَ لآیَاتٍ لِقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ ﴿٢١﴾

و از نشانه‏هاى او اینکه از [نوع] خودتان همسرانى براى شما آفرید تا بدانها آرام گیرید و میانتان دوستى و رحمت نهاد آرى در این [نعمت] براى مردمى که مى‏اندیشند قطعا نشانه‏هایى است«21»    

 

اما این مسئله از یک جهت دیگر هم مطرح است زیرا خوف و حزن در روان ما می‌تواند به کالبد ما هم انتقال یابد. کالبد بدن ما می‌تواند خودزنی‌های الکی انجام دهد و در نتیجه نتایج ناخواسته پیش آید؛ این‌ها فداکاری سلولی نیستند، بلکه خودزنی سلولی هستند. هر معنویت غلطی اثرات جبران ناپذیری بر کالبد ما هم دارد که گاهی برای حفظ وضعیت جاری، او را وادار به خودزنی میکند.

صبر و خلق و خوی متعادل به نفع سیستم ایمنی بدن ماست و قطعا در تصمیم گیری سلول‌های بدنی ما هم موثر هستند. البته این رابطه به طور مستقیم و ساده نیست. این‌ها یک علت و معلول ساده نیستند؛ بلکه مقداری روابط غیر مستقیم هستند. معنویت‌های بالا آن را خیلی خوب درک می‌کنند. معنویت ما و کالبد ما دو جزیره جدا نیستند، بلکه یک اکوسیستم واحدند که روی هم تاثیر می‌گذارند. آرامش و خوشبختی فقط یک حس نیست که با روشهای مصنوعی بدست آید. بلکه یک پیام زیستی و روانی است که از  معنویت ما شکل می‌گیرد. برخلاف مدیتیشن که میخواهد معنویت را کم رنگ کند و آن را به طرز تنفس و طرز نشستن و بعضی حرکات دیگر تقلیل دهد.

صبر فقط یک فضیلت و اخلاق خوب نیست، بلکه یک سپر و محافظ کننده است. ما باید صبر را در تمام فرآیندهای تغذیه، ازدواج و ... تاثیر دهیم زیرا صبر گام‌هایی آهسته و مطمئن است که منجر به ضرر رسانی و آسیب به سلول‌های بدن و روان ما نمی‌شوند. خدای رحمان حتی در بدن ما، فداکاری سلولی گذاشته است تا به ما درس فداکاری بیاموزد. آن خالق بی همتا، نشانه های زیادی  حتی در وجود خودمان گذاشته است تا بهتر مفاهیم معنوی مثل فداکاری را بفهمیم.

 

وَفِی الْأَرْضِ آیَاتٌ لِلْمُوقِنِینَ ﴿۲۰﴾

و روى زمین براى اهل یقین نشانه‏ هایى [متقاعدکننده] است (۲۰)

 

وَفِی أَنْفُسِکُمْ أَفَلَا تُبْصِرُونَ ﴿۲۱﴾

و در خود شما پس مگر نمى ‏بینید (۲۱)

 

اللَّهُ الَّذِی خَلَقَکُمْ مِنْ ضَعْفٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْ بَعْدِ ضَعْفٍ قُوَّةً ثُمَّ جَعَلَ مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفًا وَشَیْبَةً یَخْلُقُ مَا یَشَاءُ وَهُوَ الْعَلِیمُ الْقَدِیرُ ﴿۵۴﴾

خداست آن کس که شما را ابتدا ناتوان آفرید آنگاه پس از ناتوانى قوت بخشید سپس بعد از قوت ناتوانى و پیرى داد هر چه بخواهد مى ‏آفریند و هموست داناى توانا (۵۴)

 

بدن به مرحله‌ای می‌رسد که از زیاده‌روی و افراط در رشد دوری می‌کند و این فرآیند مربوط به مال و منال دنیا هم هست. انسان باید در این امورات، بعد از مدتی از زیاده روی دوری کند و کم کم خود را کنار بکشد. حج چنین مفهومی را دنبال می‌کند. گاهی افراد حج می‌روند و حتی در ایام حج هر روز پیگیر امورات روزمره خود هستند و مدام به خانواده خود زنگ میزنند و پیگیر امورات دنیایی هستند. حج یعنی موقعیتهایی که درست کرده ای را بتوانی رها کنید و تمام دلخوش کنکها و گرمی هایی که درست کرده ای برای خودت، را رها کنید و به پایه های اولیه خود برگردید.

 

وَمَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَکِّسْهُ فِی الْخَلْقِ أَفَلَا یَعْقِلُونَ ﴿۶۸﴾

و هر که را عمر دراز دهیم او را [از نظر] خلقت فروکاسته [و شکسته] گردانیم آیا نمى‏ اندیشند (۶۸)

 

وَمَا عَلَّمْنَاهُ الشِّعْرَ وَمَا یَنْبَغِی لَهُ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِکْرٌ وَقُرْآنٌ مُبِینٌ ﴿۶۹﴾

و [ما] به او شعر نیاموختیم و در خور وى نیست این [سخن] جز اندرز و قرآنى روشن نیست (۶۹)

 

لِیُنْذِرَ مَنْ کَانَ حَیًّا وَیَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْکَافِرِینَ ﴿۷۰﴾

تا هر که را [دلى] زنده است بیم دهد و گفتار [خدا] در باره کافران محقق گردد (۷۰)

 

فداکاری سلولی قسمتی از پروژه بقاست که بدن سالم برای خود انتخاب میکند. انسان از خاک است و به خاک برمی‌گردد. پیری بخشی از برنامه‌های محافظتی بدن است. کاهش توان تدریجی برای جلوگیری از فلج شدن کامل بدن. این مرحله را قرآن مرحله پیری (شَیب در عربی) می نامد. شَیب مرحله‌ای از زندگی است که بدن آرام می‌شود و به حکمت نزدیک‌تر می‌شود. افراد که پیر میشوند، باید حکیم تر شوند و گرنه کالبد آنان در مقابله با مشکلات جسمی، روش درستی را انتخاب نمی کند. حکمت و خِرد جزء لاینفک دوران پیری است که باید هر فردی آن را دارا باشد. بعضی افراد پیر میخواهند که دوباره بچه شوند و این اصلا جالب نیست. بنابراین بدن ما از حکمت ما و صبر ما تاثیر می‌پذیرد. بنابراین مرحله پیری مرحله‌ای از زندگی است که باید بر اساس حکمت الهی بچرخد. بدن ما براساس معنویت صحیح ما، برای حفظ تعادل در بدن ما بعضی توان‌ها را کم می‌کند.

بیماری در بدن ما ابتدا یک نوع آشوب معنوی است. گاهی بدن ما جهت جلوگیری از بعضی مشکلات، تصمیمات اشتباه می‌گیرد و به این طریق بیماری معنوی به سطح کالبد می رسد. در متون اوستایی دروج (به معنای دروغ) به معنای آشفتگی و بی‌نظمی درونی است. در قرآن هم، لفظ لغو در مقابل سلامت آمده است. لغو همان اعمال و حرفهای بی ربط و آشفته و بی نظم است. مومنان کسانی هستند که پندار نیک دارند و از لغو دوری میکنند(وَالَّذِینَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ).

 

لا یَسْمَعُونَ فِیهَا لَغْوًا وَلا تَأْثِیمًا ﴿٢٥﴾ إِلا قِیلا سَلامًا سَلامًا ﴿٢٦﴾

در آنجا نه بیهوده‏اى مى‏شنوند و نه [سخنى] گناه‏آلود (25) سخنى جز سلام و درود نیست (26)

 

مطالعات ثابت کرده است که سبک تغذیه در مکانیزم فداکاری سلولی تاثیرگذار است. قند، چربی و کالری بیش از حد می‌تواند سلول‌ها را سریع‌تر وارد فرآیند پیری کند. بنابراین سبک تغذیه غلط نمی‌گذارد بدن و کالبد ما به درستی تصمیم بگیرند و باعث عصیان می‌شوند. اما تغذیه صحیح و متعادل باعث فداکاری سلولی سالم می‌شوند. تغذیه های روانی غلط هم تاثیرات عمیقتر و خطرناکتری بر این موضوع دارند.

در جهنم جلدها زود به زود عوض می‌شوند که نشان از یک سیستم تغذیه غلط دارد. زیرا خراب شدن جلدها نشان از تاثیر عمیق بیماری بر بدن جهنمیان است.

 

وَمَا کُنْتُمْ تَسْتَتِرُونَ أَنْ یَشْهَدَ عَلَیْکُمْ سَمْعُکُمْ وَلَا أَبْصَارُکُمْ وَلَا جُلُودُکُمْ وَلَکِنْ ظَنَنْتُمْ أَنَّ اللَّهَ لَا یَعْلَمُ کَثِیرًا مِمَّا تَعْمَلُونَ ﴿۲۲﴾

و [شما] از اینکه مبادا گوش و دیدگان و پوستتان بر ضد شما گواهى دهند [گناهانتان را] پوشیده نمى‏ داشتید لیکن گمان داشتید که خدا بسیارى از آنچه را که مى ‏کنید نمى‏ داند (۲۲)

 

إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا بِآیَاتِنَا سَوْفَ نُصْلِیهِمْ نَارًا کُلَّمَا نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْنَاهُمْ جُلُودًا غَیْرَهَا لِیَذُوقُوا الْعَذَابَ إِنَّ اللَّهَ کَانَ عَزِیزًا حَکِیمًا ﴿۵۶﴾

به زودى کسانى را که به آیات ما کفر ورزیده‏ اند در آتشى [سوزان] درآوریم که هر چه پوستشان بریان گردد پوستهاى دیگرى بر جایش نهیم تا عذاب را بچشند آرى خداوند تواناى حکیم است (۵۶)

 

در پیری باید از یک سری خواسته‌ها دست کشید. این یک روال طبیعی و سالم است.  اما شاعر در ۷۰ سالگی در تمنای دختر ۱۸ ساله است! و این اوج توهم شاعر را می‌رساند که چطوری نمی‌داند واقعیت چیست و توجه نمی‌کند. افراد که سنشان بالا میرود، کیفیت بدنی و روانیشان هم پایین می آید. ولی آنها دنبال جوان کردن خود می روند و بعضی کارهای غلط روی کالبد خود انجام میدهند که نشان از معنویت غلط آنان دارد. پیری که حکمت نداشته باشد، بدنش را دچار گرفتاری های زیادی میکند. کالبد ما در دوران پیری، مقداری از خصوصیات و توانایی هایش کاسته میشود و افراد در عوض این کاستی ها، باید به حکمت و خرد خویش تکیه کنند. حکمت و خرد در خیلی از مواقع از زور بازو و سایر آیتمها قدرتمندتر است.

خدای رحمان حج گذاشته است تا که آدمی در مرحله شَیب (پیری) ، بعضی اهداف و زرق و برقها را کنار نهد. در حج مردم موی سرشان را می تراشند و در آنجا باید القاب و عناوین و پیرایشها را فراموش کنند. آخر پیری و معرکه گیری به این معناست که افراد معنوی زندگی نکرده اند و در لحظاتی که توانایی جسمی و روانی و کالبدی خود را از دست داده اند، رویاهای ناشناخته و ارضا نشده ذهنی افراد ظهور پیدا میکند و به یک بار سنگین برای فرد سالخورده تبدیل میشود. پیری در مکاتب مختلف معانی مختلف دارد. در مهر پرستی، پیر یکی از مراحل هفت گانه مهر پرستی است که پیر در آن نقش مبالغه آمیزی دارد که به دور از واقعیت است. شعرا که بیشترشان پیرو دین مهرپرستی هستند، معتقدند که پیر شفادهنده بیماریهای جسمی و روانی است. اما این دید نسبت به پیر، اغراق آمیز و برخلاف آموزه های قرآنی است. مثال پیر در قرآن که شَیب نامیده شده است، زکریاست که حتی در دوران پیری نیازمند خداست و هیچ ادعائی ندارد. در عرفانهایی مثل مهرپرستی، شرط رشد، در خدمت پیر بودن است. در این عرفانها، پیر محور هستی و رشد است و افراد باید به آنها مراجعه کنند و عملا به یک قطب تبدیل میشود. از نظر آنها اقتدای سالک به پیر طریقت، در حقیقت پیروی از خورشید است. این همان نظر مهرپرستان است که پیر را مثل خورشید میدانند. در حالی که پیر در قرآن مفهوم دیگری دارد که نشان از تعادل بین توانایی های جسمی و حکمت دارد. در پیری توانایی های جسمی کمتر میشود ولی در عوض حکمتش بیشتر میشد. انسانها در پیری باید استایل زندگی خود را تغییر دهند و از وزنه سنگین جسمانی به وزنه سنگین حمکت تغییر استایل دهند. فداکاری سلولی هم به این معناست. روشهای مهرپرستی در زندگی بدن را مجبور به اتخاذ روشهای غلط در دوران پیری میکند.

خیال بافی‌ها هم باعث ایجاد اختلال در فداکاری سلولی می‌شوند و افراد دچار بیماری‌های عجیب و غریب می‌شوند. بدن وقتی پیر می‌شود انرژیش را از دست می‌دهد. زیرا انرژیش را به چیزهای مهمتر مثل خونرسانی و قلب و ریه و غیره می‌دهد. اما افراد می‌گویند که یک قرص می‌خوریم که موی سرمان سفید نشود؛ به این طریق برخلاف روتین هوشمند طبیعی بدن عمل می‌کنند و کاری که کالبد ما هوشمندانه انتخاب میکند را بی اثر میکنند. در پیری عضلات بدن کم کم ضعیف‌تر و حجمش کمتر می‌شود، تحرک کمتر می‌شود، حتی مغز انسان، توان خود را به کارهای اصلی و مهمتر اختصاص می‌دهد.

در خانواده هم همین مسئله مطرح است. گاهی افراد در خانواده خرج‌هایی انجام می‌دهند که جزو نیازهای اولیه نیست. برای خرید وسائل غیر ضروری هزینه‌های زیادی می‌کنند، اما در نیازهای اولیه می‌مانند.

انسان باید بداند که در چه مرحله‌ای از زندگی است و موقعیت خود را بشناسد. زکریا با خدای رحمان درد دل میکند و به وضعیت جسمانی خویش اعتراف میکند.  او میگوید که پروردگارا استخوانهایم سست شده اند و موهایم سفید شده اند. این اعتراف به آن معناست که فرد تکلیف خودش را در اینجا میداند و میداند که در چه مرحله ای از زندگی است. بعضی ها که موهایشان سفید شده است، قادر به هضم این مساله نیستند که پیر شده اند. کسی که حکمتش را در دوران جوانی پرورش نداده باشد، پیری برای او یک ضربه سنگین است و ممکن است به روشهای غلط برای جلوگیری از آن متوسل شود و به بدن خود ضربات جبران ناپذیری بزند.

 

ذِکْرُ رَحْمَتِ رَبِّکَ عَبْدَهُ زَکَرِیَّا ﴿۲﴾

[این] یادى از رحمت پروردگار تو [در باره] بنده‏ اش زکریاست (۲)

 

إِذْ نَادَى رَبَّهُ نِدَاءً خَفِیًّا ﴿۳﴾

آنگاه که [زکریا] پروردگارش را آهسته ندا کرد (۳)

 

قَالَ رَبِّ إِنِّی وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّی وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَیْبًا وَلَمْ أَکُنْ بِدُعَائِکَ رَبِّ شَقِیًّا ﴿۴﴾

گفت پروردگارا من استخوانم سست گردیده و [موى] سرم از پیرى سپید گشته و اى پروردگار من هرگز در دعاى تو ناامید نبوده‏ ام (۴)

 

خدای رحمان می‌خواهد بفرمایند که جلوی پیری را نمی‌توانید بگیرید و اگر جلوش را بگیرید، خراب‌تر و سریعترش می‌کنید.

شیطان فداکاری سلولی نکرد، حتی خود شیطان هم به علت عدم فداکاری، به آدم سجده نکرد و شورش و عصیان را برگزید. به این طریق سبک زندگی شیطان به عصیان علیه نظام رحمانی تبدیل شد و همین عصیان‌ها باعث این همه آشوب و ظلم شده است.

معنویتهای فیک زیادی به اسم تراپی و روانشناسی و ذهن مثبت و ... بوجود آمده اند. همه اینها باعث جریان یافتن معنویت غلطی در انسانها میشوند و باعث به هم ریختن فرد میشوند. فرد باید آنقدر معنویت خود را محکم کند که بوسیله حکمت هر چیزی را حل کند و بتواند در مقابل معنویتهای غلط مقاومت کند. یک فرد پیر میتواند با حکمتش مشکلاتی را حل کند که هزار جوان نمی تواند. یا به قول دیگر، پیر در خشت خام چیزی می بیند که جوان در آینه نمی بیند. این بخاطر پیر بودن نیست و بلکه بخاطر حکمتش است.

دست و پا و سایر اعضای بدن ما، در روز قیامت علیه انسان شهادت میدهند. زیرا انسان با معنویت غلط خویش در دنیای فانی، کارکرد صحیح آنان را مختل میکند. درد در بدن ما نوعی شهادت است. یعنی روند بدن درست نیست و بدن ما میخواهد بوسیله درد و تب بگوید که من در دردسر افتاده ام. اما خیلی از قرصها و داروها میخواهند این نوع شهادت را از بین ببرند و البته این درمان نیست و بلکه خفه کردن بدن است.

فداکاری سلولی در ازدواج هم مطرح است. یعنی افراد از خواسته‌های غیرمنطقی، علی رغم میل باطنی خویش بگذرند و به راه راست برگردند تا تضاد منافع پیش نیاید. که این فداکاری فقط در قالب مودت و رحمت امکان پذیر است. عشق به عنوان یک مفهوم شیطانی، روند صحیح فداکاری را در خانواده به هم میزند و آن را به یک سرطان غیر قابل علاج تبدیل می کند.

انسان باید به مرحله ای از معنویت برسد که بعضی خواسته ها و چیزهای غیرضروری را فدای بعضی چیزهای ضروری کند. آب و نان و لبنیات و چای و غذاهای ضروری دیگر باید سالم باشند، زیرا ما هر روزه از اینها استفاده می کنیم و اگر سالم نباشند، بدن ما را از روال صحیح خارج می سازند. حتی ستارگان و درختان هم پیر میشوند و بالاخره روزی می میرند.

حتی استفاده زیاد از هوش مصنوعی هم، به معنای تنبل کردن منطق و هوشهای پایه ای است و این مبحث جدیدی است که باید از همین اول مواظب آن باشیم و در آن زیاده روی نکنیم. هوش مصنوعی به عنوان یدک و ابزار کمکی میتواند به ما کمک کند. اما نباید جای توانایی های پایه ای را بگیرد. هیچ چیزی نباید جای توانایی های اولیه و پایه ای ما را بگیرد. در درمان بیماری ایوب، بیان شد که پا نقش مهمی در درمان بیماری دارد. به همین خاطر توانایی های بیس و پایه ای را نباید هیچوقت ضعیف کنیم. اما متاسفانه افراد در این دوره و زمانه از هوش مصنوعی به درستی استفاده نمی کنند و توانایی های پایه ای خود را استفاده نمی کنند و آن را ضعیف میکنند. در آینده بیماریهای ناشناخته ای ناشی از استفاده نادرست از هوش مصنوعی پیش خواهد آمد. خدای رحمان توانایی های اولیه را با رِجل (پایه) معرفی فرموده است و توانایی های ثانویه و یدک را با یَد (دست) معرفی می فرماید. در قسمت یکم طهارت بیان شد که در وضو باید پاها مسح شوند و دستها شسته شوند. مسح به معنای برگشت به توانایی های پایه ای بدن است و شستن به معنای دست شستن و کنار گذاشتن توانایی های یدکی است. بنابراین انجام وضو قبل از نمازهای پنجگانه به این معناست که باید در شبانه روز، پنج بار به توانایی های اولیه خویش برگردیم و امکانات ثانویه و یدک (مثل هوش مصنوعی و اینترنت و تلویزیون و ...) را کنار بگذاریم. که اگر این کار را نکنیم، وارد یک نوع زندگی سقر مانند خواهیم شد و مثل ربات می شویم. نماز ما را از چنین مشکلاتی نجات میدهد. کسانی که وارد سقر میشوند، اولین دلیل آن را بجا نیاوردن نماز اعلام میدارند.

 

مَا سَلَکَکُمْ فِی سَقَرَ ﴿۴۲﴾ چه چیز شما را به سمت سقر سلوک داد (۴۲)

قَالُوا لَمْ نَکُ مِنَ الْمُصَلِّینَ ﴿۴۳﴾ گویند از نمازگزاران نبودیم (۴۳)

 

ما اینجا می فهمیم که نماز مهترین رکن دین است که مثل آب و غذا و نان لازم است. نماز متوقف کننده است و میتواند خواسته ها و خواهشهای نفسانی را متوقف و کنترل کند. در نتیجه بدن ما بهتر می تواند بین امورات مهم و غیر مهم انتخاب کند. اگر انسان بر یک روال پیوسته فکری و روانی باشد، امیال و آرزوها او را محاصره میکنند و او را با خود می برند و تنها راه نجات از این پیوستگی روانی، قطع کردن این امورات است که نماز برای همین هدف طراحی شده است. نماز مثل سبوس داخل آرد است که گرسنگی پیوسته را قطع می کند.

مومنان کسانی هستند که در نمازهایشان سهل انگار نیستند و بطور مداوم آن را بجا می آورند و به این طریق زندگی راحتی را خواهند داشت و اذیت نمی شوند.

در آخر الزمان ، انسانها نیاز به چندین نوع قیام دارند تا وضعیتشان خوب شود و نجات پیدا کنند. هر فردی باید این قیامها را انجام دهد تا حدی که وضعیت خودش و  جامعه اش رو به نیکی برود. این چهار قیام طبق قرآن عبارتند از :

 

1-           أَقِیمُوا الصَّلوﺓ : بجا آوردن نماز

 

2-           أَقِیمُوا الدّینَ : بجا آوردن استایل زندگی رحمانی اعم از درمان بیماری و تغذیه و سایر جوانب.

 

3-           أَقِیمُوا الوَزنَ : وزنها و میزانها را به هم نزدن و اقدام به تصحیح کردن آنها. این را باید آحاد افراد جامعه و مسئولین هر کس به اندازه توانایی خود انجام دهد.

 

4-           أَقِیمُوا الشَّهادَﺓَ للهِ : یعنی بی تفاوت نباشید و در اجرای اینها خودتان پیش قدم باشید تا شاهد و نمونه برای بقیه شوید. اقامه شهادت یعنی گفتن واقعیتهایی که خودتان شاهد آن هستید و به آن یقین دارید. گفتن واقعیتهایی که حتی اگر تمام دنیا مخالف آن باشند.

جادوی شیاطین (قسمت 185) درمان بیماری (بخش 27) خون (8)

pdf

 

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جادوی شیاطین (قسمت 185)

درمان بیماری (بخش 27)

خون (8)

 

یکی پرسید:

 چرا خدا گوشت خوک و خون را حرام کرده است. مگر خوردن آنها چه ضرری می‌تواند داشته باشد؟ خیلی‌ها آن را می‌خورند و هیچی شان هم نمی‌شود.

 

آنها در ادامه می‌گویند که:

 با روش‌های علمی و حرارت دادن، ویروسها و کرم‌های داخل آن را می‌توان از بین برد و آن را پاکیزه کرد.

 

این ایده شاید در مرحله اول منطقی و علمی به نظر برسد ولی چندین ایراد اساسی دارد. زیرا چیزهایی که خدا حرام کرده است، پاکیزه کردن آن در حیطه علمی انسان نمی‌گنجد. یعنی تا آخر الزمان هم نمیتوان گوشت خوک و یا خون را طوری فرآوری کرد که به بدن انسان ضرر نرساند.

وقتی خدای رحمان گوشت خوک و خون را حرام می‌کند، فقط به خاطر ویروسها و کرم‌های داخل آن نیست؛ بلکه به این علت است که گوشت خوک و خون خاصیت‌هایی دارند که بدن را به سوی یک تغذیه فاقد معنویت سوق می‌دهند. در اینجا ناپاکی معنوی در تغذیه مطرح است. همینجا میتوان نتیجه گرفت که تغذیه بدون معنویت چیزی شبیه به گوشت خوک و خون است. شکرگزاری قبل و یا بعد از غذا  خوردن برای دادن معنویت به غذاست. پیامبر ابراهیم خیلی زیبا می گوید که : و آن کس که او به من خوراک مى‏ دهد و سیرابم مى‏ گرداند. او تمام آنچه برایش اتفاق می افتاد را به خدا ربط میدهد. او با این کار به تغذیه اش، زندگی اش، مرگش، هدایتش و ... جنبه معنوی می بخشد.

 

الَّذِی خَلَقَنِی فَهُوَ یَهْدِینِ ﴿۷۸﴾ آن کس که مرا آفریده و همو راهنماییم مى ‏کند (۷۸)

 

وَالَّذِی هُوَ یُطْعِمُنِی وَیَسْقِینِ ﴿۷۹﴾ و آن کس که او به من خوراک مى‏ دهد و سیرابم مى‏ گرداند (۷۹)

 

وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ یَشْفِینِ ﴿۸۰﴾ و چون بیمار شوم او مرا درمان مى ‏بخشد (۸۰)

 

وَالَّذِی یُمِیتُنِی ثُمَّ یُحْیِینِ ﴿۸۱﴾ و آن کس که مرا مى‏ میراند و سپس زنده‏ ام مى‏ گرداند (۸۱)

 

وَالَّذِی أَطْمَعُ أَنْ یَغْفِرَ لِی خَطِیئَتِی یَوْمَ الدِّینِ ﴿۸۲﴾ و آن کس که امید دارم روز پاداش گناهم را بر من ببخشاید (۸۲)

 

رَبِّ هَبْ لِی حُکْمًا وَأَلْحِقْنِی بِالصَّالِحِینَ ﴿۸۳﴾ پروردگارا به من دانش عطا کن و مرا به صالحان ملحق فرماى (۸۳)

 

وَاجْعَلْ لِی لِسَانَ صِدْقٍ فِی الْآخِرِینَ ﴿۸۴﴾ و براى من در [میان] آیندگان آوازه نیکو گذار (۸۴)

 

وَاجْعَلْنِی مِنْ وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِیمِ ﴿۸۵﴾ و مرا از وارثان بهشت پر نعمت گردان (۸۵)

 

یکی بود که مزرعه اش را کود و سم می داد تا محصول بیشتری بدست آورد. اما چند ردیف از محصولات را کود و سم نداد. بهش گفتند که آن چند ردیف یادت رفت. او در جواب گفت که آن چند ردیف برای استفاده خانوادگی خودم است! او تا حدی مطمئن شده بود که محصول تولیدی خودش ناسالم است و به همین خاطر برای استفاده شخصی خودش، کود و سم به زمین نمی داد. در ظاهر میخواست محصول پاکیزه و بی عیب و سالمی برای خودش تهیه کند؛ البته فقط برای خودش! بقیه مردم برایش مهم نبودند. اشتباه عمده ای که او میکرد این بود که او بهداشت جسمی خودش را در نظر گرفته بود، اما بهداشت روانی را در نظر نگرفته بود. بهداشت جسمی بدون بهداشت روانی یک ادا و اطوار بیش نیست. اگر چه رعایت تغذیه جسمی سالم، تاثیر خوبی در معنویت دارد؛ اما به شرطی که فرد معنویت خود را نقض نکرده باشد. فردی که دنبال سلامتی جسمی است، اما از همان اول سلامت روان خود را نقض میکند، باعث ایجاد تضاد و نفاق در وجود خود میشود و باعث ایجاد پارادکس و عذاب وجدان در خود میشود. بین برّ و شرّ  (نیکی و بدی- خیر و شر) نمی توان جمع کرد. دو چیز متضاد در یکجا جمع نمیشوند و اگر جمع شوند، باعث آشوب میشوند. یکی از دلایل بیمار شدن و آتش گرفتن از درون، همین جمع اضداد است. عذاب وجدان یک آتش درونی است که ناشی از جمع اضداد است.

به گفته قرآن، کسانی که مطالب کتابهای آسمانی را میدانند ولی دانسته و هدفمند آن را کتمان و پنهان میکنند؛ در شکم خود آتش جمع میکنند، زیرا اینها دو معنای متضاد را در درون خود جمع میکنند. جمع دو ضد، باعث ایجاد آتش در درون انسان میشود. مثل روغن و اکسیژن مایع که وقتی با هم قاطی شوند، آتش می گیرند.

 

إِنَّ الَّذِینَ یَکْتُمُونَ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ الْکِتَابِ وَیَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَنًا قَلِیلًا أُولَئِکَ مَا یَأْکُلُونَ فِی بُطُونِهِمْ إِلَّا النَّارَ وَلَا یُکَلِّمُهُمُ اللَّهُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ وَلَا یُزَکِّیهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ ﴿۱۷۴﴾

کسانى که آنچه را خداوند از کتاب نازل کرده پنهان مى دارند و بدان بهاى ناچیزى به دست مى ‏آورند آنان جز آتش در شکمهاى خویش فرو نبرند و خدا روز قیامت با ایشان سخن نخواهد گفت و پاکشان نخواهد کرد و عذابى دردناک خواهند داشت (۱۷۴)

 

دلیل خیلی از بیماریها، جمع اضداد است. مثلا کسانی که اموال یتیمان را می خورند، میدانند که یتیمان نمی فهمند و بی دفاعند؛ ولی با این حال اموال آنان را میخورند؛ به این طریق در شکمهای خود آتش می اندازند. این آتش یک آتش و گرمی معمولی نیست و بلکه یک آتش و گرمی مضر است. اکثر بیماریها و شورشهای جسمی از این موضوع (جمع اضداد) ناشی میشوند.

 

إِنَّ الَّذِینَ یَأْکُلُونَ أَمْوَالَ الْیَتَامَى ظُلْمًا إِنَّمَا یَأْکُلُونَ فِی بُطُونِهِمْ نَارًا وَسَیَصْلَوْنَ سَعِیرًا ﴿۱۰﴾

در حقیقت کسانى که اموال یتیمان را به ستم مى ‏خورند جز این نیست که آتشى در شکم خود فرو مى ‏برند و به زودى در آتشى فروزان درآیند (۱۰)

 

در محیطهای فیزیکی میتوان مثالهای زیادی از این نوع زد. محلول اتانول (الکل صنعتی) با اسید نیتریک غلیظ میتواند اشتعال زا باشد. یا دی اتیل اتر همراه با کلر میتواند اشتعال زا باشد. محلول گلیسیرین و پتاسیم پرمنگنات هم میتوانند  اشتعال زا باشند. در درس علوم دبیرستان خواندیم که مخلوط کردن اسید و باز ، یک واکنش گرمازا است و مقدار زیادی گرما تولید می‌کند. در این زمینه، میتوان مثالهای زیادی زد. قصدم از این مثالها این بود که جمع دو ضد میتواند در درون انسان آتش ایجاد کند. این آتش، یک آتش مفید نیست و بلکه یک آتش مضر و بیگانه است.

اما اگر نور را بر تاریکی بتابانیم، تاریکی از بین میرود. این در واقع ترکیب کردن نیست و بلکه تاباندن است و تاریکی به طور کامل از بین می رود. شیطان علیه نظام رحمانی عصیان کرده است و در این امر هر کس با شیطان همراه شود، آتش می گیرد. هدف از آفرینش جهان و طراحی چنین سیستمی این است که موجودات شرّ از صحنه گیتی اخراج شوند و برای همیشه به جایی به اسم جهنم تبعید شوند.

خدای رحمان می فرمایند که در حالت سکاری (مستی یا توهمات) نماز نخوانید. زیرا ترکیب نماز و سکاری، یک ترکیب مناسب نیست و یک ترکیب مضر است. ریا حاصل دروغ+ نیک است که ترکیب اضداد است و مضر است. دعا و غرور یک ترکیب مناسب نیستند. خدای رحمان راهنمایی می فرمایند که خدا را به دور از غرور و با حالت تضرع و خشوع بخوانید. بعضی ها از خدا طلبکارند و با حالت طلبکارانه و مدعی از خدا میخواهند و این نوع دعاها برآورده نمیشود، زیرا نشان از عدم صبر و غرور دارد.

 

ادْعُوا رَبَّکُمْ تَضَرُّعًا وَخُفْیَةً إِنَّهُ لَا یُحِبُّ الْمُعْتَدِینَ ﴿۵۵﴾

پروردگار خود را به زارى و نهانى بخوانید که او از حدگذرندگان را دوست نمى دارد (۵۵)

 

بعضی مواقع آدمی در پندار خود فکر میکند که جوان است، ولی کردار و تجربه او میگوید که نه چندان هم جوان نیستی. به این طریق تضاد بین این دو پیش میاید و باعث استرس و افسردگی و خوف و حزن میشود (لینک). انگار کل مشکلات استرس و خوف و حزن را خود آدمی برای خود ایجاد میکند. دو قطبی (بایپولار) نمونه یک نوع بیماری است که بر ثر تضاد در روان پیش میاید.

در کلیت، در نظام رحمانی جمع اضداد امکان پذیر نیست. برای فهم جمع اضداد به مقالات  (لینک ۱ و لینک ۲) مراجعه شود. انگار جمع اضداد مثل زدن آتش زنه بر سنگ است که باعث ایجاد آتش میشود. آتش ناشی از جمع اضداد، یک آتش سالم نیست و بلکه یک آتش ویرانگر است و بدن را بیمار میکند.

کسی که محصولی تولید میکند ولی خودش از آن استفاده نمی کند زیرا میداند که ناسالم و یا معیوب است ولی محصول مخصوص و اختصاصی برای خود فراهم میکند، یعنی آن فرد تضادهایی در خود جمع کرده است. این نوع تضاد حتی باعث دسته بندی و شکاف اجتماعی هم خواهد شد و باعث بیماریهای اجتماعی هم خواهد شد. این نوع تضادها در نهایت جامعه را هم به آتش می کشاند. اصلا تضاد و اختلاف قابیل و هابیل از همین موضوع شروع شد. هابیل بهترین محصولات خود را انفاق کرد و قابیل بدترین آن را انفاق کرد. خدا از قابیل نپذیرفت. یعنی سیستم رحمانی تضاد را نمی پذیرد. کسی که عمدی و آگاهانه محصول ناسالم و معیوب به مردم میدهد ولی خودش از آن استفاده نمی کند و قسمت خوبش را برای خودش بر میدارد و قسمت به درد نخورش را برای خدا و مردم میگذارد؛ این طرز بخشش و کار و فعالیت از نظر خدا قابل پذیرش نیست و در نظام رحمانی ایمنی بخش و سالم نیست. سلامتی مجموعه از فاکتور های جسمی و روانی است و اصلا بدون جنبه روانی، نمی توان سلامتی را رعایت کرد. نظام رحمانی را نمی توان دور زد. حتی پولی که بدست می آوریم، باید معنویتی پشتش باشد و گرنه در همان راه غیرمعنوی خرج خواهد شد.

تغذیه سالم بدون معنویت صحیح، بین روان و جسم تضاد پیش میاورد و در نهایت باعث جدایی این دو خواهد شد و فرد گیر خواهد افتاد. هر کدام از موادی که خدا آن را حرام می کند و آن را به عنوان حریم بیان فرموده است؛ معنویت و مفاهیم خاصی پشت آن خوابیده است. هر مسلمانی که ادعای مسلمانی دارد باید معنا و مفهوم آن را بداند.

 

خون: سریع الهضم، سریع الجذب، سریع الاثر، دارای ویتامینها و آهن و ... خیلی زیاد و ...، تنبل کننده بدن در جستجو و جذب و هضم، تزریق عجله به بدن و عدم وجود صبر در تغذیه با خون.

گوشت خوک: کثیف خور، پرخوری بیش از حد، پر از کرم، گوشت خوک نسبت به این ویروسها و کرمها بی تفاوت است و ...

وقتی خصوصیات خون و گوشت خوک را بررسی میکنیم؛ متوجه میشویم که چه معنویتهایی در آن رعایت نشده است. معنویتهایی مثل :

عدم رعایت صبر،

بی تفاوتی نسبت به خوب و بد، بی تفاوتی نسبت به میکروبها و ویروسها و ...

عدم وجود عمل و عکس العملهای طبیعی در مقابل چیزهای وارد شده به بدن و ...

همگی اینها نقض معنویتهای صحیحی هستند که انسان در حین استفاده از هر گونه تغذیه ای باید برای خود بشمارد. علت اصلی عدم استفاده از خون و گوشت خوک، معنویت غلطی است که پشت این خوراکهاست و گرنه به قول بعضی ها میتوان کرمهای داخل گوشت خوک را کشت!

فردی که در مزرعه اش، برای خود مثلا مواد غذایی سالم تهیه میکرد و داستانش در بالا ذکر شد، در ظاهر ماده غذایی سالمی برای خود تشکیل داده بود. اما او همان را برای مردم نمی خواست و در فاز معنوی گیر افتاده بود. معنویت استفاده از یک ماده غذایی یک بُعدی نیست و بلکه جنبه های خاصی از آن را داراست. هرگز به معنویت نخواهید رسید مگر اینکه از آنچه که خودتان استفاده میکنید، همان را هم به مردم بفروشید و یا بدهید. حتی به نظر من، فروختن یک محصول و تولیدی مناسب و مفید، یک نوع انفاق بحساب میاید. مردی که مواد غذایی سالم و محیط خانوادگی سالم برای خانواده اش فراهم میکند، انفاق میکند. زنی که غذاهای سالم و پاکیزه برای خانواده خود می پزد، دارد انفاق میکند. در مبحث خانوادگی، نفقه به همین معناست. حتی دادن معنویت درست به خانواده و نزدیکان هم یک نوع نفقه است. انفاق یک امر معنوی است.

متاسفانه نسل جدید به غذاهای سالم علاقه ای ندارند. بلکه آنها به غذاهای با کالری و دوپامین زیاد و خون مانند و گوشت خوک مانند تمایل دارند و در نتیجه عملا از خیر و برّ فراری اند و دارند به سمت فرقه قابیل (کابالا) گرایش پیدا میکنند.

 

لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ شَیْءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِیمٌ ﴿۹۲﴾

هرگز به نیکوکارى نخواهید رسید تا از آنچه دوست دارید انفاق کنید و از هر چه انفاق کنید قطعا خدا بدان داناست (۹۲)

 

رعایت بهداشت و درمان بدون معنویت، پشیزی نمی ارزد و باعث رسیدن به نیکی نخواهد شد. قوم شعیب دچار همین مشکل شده بودند. آنان به ظاهر می گفتند که اموال و زمین خودمان است. آیا اختیار اموال و زمین خود را هم نداریم؟

 

قَالُوا یَا شُعَیْبُ أَصَلَاتُکَ تَأْمُرُکَ أَنْ نَتْرُکَ مَا یَعْبُدُ آبَاؤُنَا أَوْ أَنْ نَفْعَلَ فِی أَمْوَالِنَا مَا نَشَاءُ إِنَّکَ لَأَنْتَ الْحَلِیمُ الرَّشِیدُ ﴿۸۷﴾

گفتند اى شعیب آیا نماز تو به تو دستور مى‏ دهد که آنچه را پدران ما مى ‏پرستیده‏ اند رها کنیم یا در اموال خود به میل خود تصرف نکنیم راستى که تو بردبار فرزانه‏ اى (۸۷)

 

قَالَ یَا قَوْمِ أَرَأَیْتُمْ إِنْ کُنْتُ عَلَى بَیِّنَةٍ مِنْ رَبِّی وَرَزَقَنِی مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا وَمَا أُرِیدُ أَنْ أُخَالِفَکُمْ إِلَى مَا أَنْهَاکُمْ عَنْهُ إِنْ أُرِیدُ إِلَّا الْإِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَمَا تَوْفِیقِی إِلَّا بِاللَّهِ عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَإِلَیْهِ أُنِیبُ ﴿۸۸﴾

گفت اى قوم من بیندیشید اگر از جانب پروردگارم دلیل روشنى داشته باشم و او از سوى خود روزى نیکویى به من داده باشد [آیا باز هم از پرستش او دست بردارم] من نمى‏ خواهم در آنچه شما را از آن باز مى دارم با شما مخالفت کنم [و خود مرتکب آن شوم] من قصدى جز اصلاح [جامعه] تا آنجا که بتوانم ندارم و توفیق من جز به [یارى] خدا نیست بر او توکل کرده‏ ام و به سوى او بازمى‏ گردم (۸۸)

 

وَیَا قَوْمِ لَا یَجْرِمَنَّکُمْ شِقَاقِی أَنْ یُصِیبَکُمْ مِثْلُ مَا أَصَابَ قَوْمَ نُوحٍ أَوْ قَوْمَ هُودٍ أَوْ قَوْمَ صَالِحٍ وَمَا قَوْمُ لُوطٍ مِنْکُمْ بِبَعِیدٍ ﴿۸۹﴾

و اى قوم من زنهار تا مخالفت‏ شما با من شما را بدانجا نکشاند که [بلایى] مانند آنچه به قوم نوح یا قوم هود یا قوم صالح رسید به شما [نیز] برسد و قوم لوط از شما چندان دور نیست (۸۹)

 

وَاسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ إِنَّ رَبِّی رَحِیمٌ وَدُودٌ ﴿۹۰﴾

و از پروردگار خود آمرزش بخواهید سپس به درگاه او توبه کنید که پروردگار من مهربان و دوستدار [بندگان] است (۹۰)

 

قَالُوا یَا شُعَیْبُ مَا نَفْقَهُ کَثِیرًا مِمَّا تَقُولُ وَإِنَّا لَنَرَاکَ فِینَا ضَعِیفًا وَلَوْلَا رَهْطُکَ لَرَجَمْنَاکَ وَمَا أَنْتَ عَلَیْنَا بِعَزِیزٍ ﴿۹۱﴾

گفتند اى شعیب بسیارى از آنچه را که مى‏ گویى نمى‏ فهمیم و واقعا تو را در میان خود ضعیف مى ‏بینیم و اگر عشیره تو نبود قطعا سنگسارت میکردیم و تو بر ما پیروز نیستى (۹۱)

 

قَالَ یَا قَوْمِ أَرَهْطِی أَعَزُّ عَلَیْکُمْ مِنَ اللَّهِ وَاتَّخَذْتُمُوهُ وَرَاءَکُمْ ظِهْرِیًّا إِنَّ رَبِّی بِمَا تَعْمَلُونَ مُحِیطٌ ﴿۹۲﴾

گفت اى قوم من آیا عشیره من پیش شما از خدا عزیزتر است که او را پشت‏ سر خود گرفته اید [و فراموشش کرده‏ اید] در حقیقت پروردگار من به آنچه انجام مى‏ دهید احاطه دارد (۹۲)

 

وَیَا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلَى مَکَانَتِکُمْ إِنِّی عَامِلٌ سَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ یَأْتِیهِ عَذَابٌ یُخْزِیهِ وَمَنْ هُوَ کَاذِبٌ وَارْتَقِبُوا إِنِّی مَعَکُمْ رَقِیبٌ ﴿۹۳﴾

و اى قوم من شما بر حسب امکانات خود عمل کنید من [نیز] عمل مى ‏کنم به زودى خواهید دانست که عذاب رسواکننده بر چه کسى فرود مى ‏آید و دروغگو کیست و انتظار برید که من [هم] با شما منتظرم (۹۳)

 

وَلَمَّا جَاءَ أَمْرُنَا نَجَّیْنَا شُعَیْبًا وَالَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَأَخَذَتِ الَّذِینَ ظَلَمُوا الصَّیْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِی دِیَارِهِمْ جَاثِمِینَ ﴿۹۴﴾

و چون فرمان ما آمد شعیب و کسانى را که با او ایمان آورده بودند به رحمتى از جانب خویش نجات دادیم و کسانى را که ستم کرده بودند فریاد [مرگبار] فرو گرفت و در خانه ‏هایشان از پا درآمدند (۹۴)

 

کَأَنْ لَمْ یَغْنَوْا فِیهَا أَلَا بُعْدًا لِمَدْیَنَ کَمَا بَعِدَتْ ثَمُودُ ﴿۹۵﴾

گویى در آن [خانه ‏ها] هرگز اقامت نداشته‏ اند هان مرگ بر [مردم] مدین همان گونه که ثمود هلاک شدند (۹۵)

 

قوم شعیب، در تجارت و کارهای خویش، معنویت به کار نمی بردند و مشکل اصلی آنها این بود. آنها مواد غذایی و غیرغذایی را ناقص به مردم می دادند. مثل حالا که نان بدون سبوس را به مردم میدهند و آن را ناقص میکنند. جامعه ای شبیه به جامعه شعیب است که مواد غذایی را ناقص کنند و خوص مهم آن را بگیرند و مواد غذایی غیرسالم به مردم بدهند.

علم دیدگاه‌هاش کامل نیست و ناقص است. به همین خاطر نباید چیزهایی که خدا آن را حرام کرده است را به خاطر مسائل علمی مصرف کرد؛ زیرا خدا چیزی می‌داند که ما نمی‌دانیم. انسان نمی تواند از نظر علمی هیچوقت خدا را دور بزند. انسانها مکر میکنند ولی مکر خدا بالاتر از هر مکری است. دست خدا بالای همه دستهاست. علم خدا بالاتر از تمام علمهاست.

حتی در قبایل اولیه باستانی هم گوشت خوک را حرام می‌دانستند. در مصر باستان با افرادی که گوشت خوک پرورش می‌دادند، مراوده و ازدواج نمی‌کردند. حرمت گوشت خوک، ما را به طریقه پرورش و رشد و شرایط گوشت خوک راهنمایی میکند که در مواد غذایی دیگر آن را رعایت کنیم و مثل خوک پرورش ندهیم که گوشتی مثل گوشت خوک تولید شود. مثل خوک زندگی نکنیم که گوشتی مثل گوشت خوک روی بدن ما رشد کند.

نباید به خاطر مسائل علمی، احکام الهی را کنار گذاشت. بعضی ها می‌گویند که گوشت خوک یا خون را خوب می‌پزند و تمام میکروب‌ها و ویروس‌ها و انگل‌ها و ضررهای داخل آن را از بین می‌برند بعد مصرف می‌کنند! اما این دیدگاه کوته بینانه است و به این معناست که انسان نعوذ بالله از خدا داناتر است. خدا نگفته است کرم‌های داخل آن را بکشید و بعد بخورید بلکه به طور کلی منع کرده است. یک یهودی در یوتیوب می‌گفت که اگر مسیح بیاید، اولین کاری که میکند این است که گوشت خوک را حلال می‌کند. او می‌گفت که آن موقع علم بشر آنقدر پیشرفت خواهد کرد که می‌تواند گوشت خوک را پاکیزه گرداند.

اگر کسی به اسم مسیح بیاید و این کار را بکند، قطعا دجال است و ربطی به مسیح ندارد. دجال‌های آخرالزمان همین‌ها هستند که احکام الهی را پایین‌تر از علم می‌دانند و فکر میکنند که با پیشرفت علمی میتوان احکام الهی را دور زد. اما بیایید بررسی کنیم که چرا خوردن گوشت خوک یا خون به ضرر انسان است، حتی اگر آن را خوب بپزید و  به روشهای به ظاهر علمی آن را پاکیزه کنید.

یکی از خصوصیات حیوان خوک این است که نمی‌تواند دمای بدنش را تنظیم کند و فقط در آب و هواهای خاصی قادر به زندگی است. خوک نمی‌تواند با روش طبیعی گوشت سالم بیرون دهد، بلکه باید انواع آنتی بیوتیک‌ها و داروها را به او خوراند تا بتوان در ظاهر گوشتی از او تهیه کرد. حیوانات دیگر هر چقدر طبیعی تر باشند، گوشت سالمتری دارند. اما این برای خوک برعکس است. کسی که از چنین گوشتی بخورد، خودش هم وابسته به این داروها خواهد شد. در حالی که بیشتر بیماری‌های انسان از همین نوع تغذیه ناشی می‌شوند. شیوه تغذیه و شیوه پرورش یک گوشت دقیقا به خود فرآورده گوشتی منتقل خواهد شد. تغذیه فرایندهای خیلی عمیقی است که به سادگی نمی‌تواند اثرات آن را فهمید. معنویت خوبی در تهیه گوشت خوک وجود ندارد.

اگر خوک وحشی باشد، هر چیزی را میخورد و انواع کرمها و ویروسها و انگلها در گوشتش وجود دارد. اگر هم او را اهلی کنید و به او آنتی بیوتیک و سایر داروها بخورانید، آن موقع گوشتی پر از دارو خواهید داشت که سلامت مصرف کننده را به خطر می اندازد. همانطور که می بینید در هر دو حالت گوشت خوک سالم نیست.

 

جمله غلطی از زبان مسیح در انجیل مرقس می‌گوید که:

 

 هیچ چیزی از بیرون نمی‌تواند درون انسان را ناپاک کند

 

این جمله غلط که مرقس به مسیح نسبت داده است، تمام هدف کتابهای آسمانی و حلال و حرامهای آن را زیر سوال می برد. علت غلط بودن این جمله، خیلی واضح و مبرهن است. با خوردن غذاهای ناپاک و ممنوعه،  ناپاکی‌های روانی هم به راحتی جسم و روان انسان را آلوده میکند.

حلال و حرامهایی که خدای متعال می‌فرمایند، برای سازگاری با نظام رحمانی است که اگر رعایت نشود وارد فاز ناسازگاری با نظام رحمانی خواهید شد. بعد از مدتی افراد که پاکی و تعادل و صبر را در تغذیه رعایت نمی‌کنند، به مرحله ناسازگاری با نظام رحمانی می‌رسند؛ مثلاً آنها حتی زیر آفتاب نمی‌روند و همیشه ضد آفتاب می‌زنند تا پوستشان خراب نشود. این یک نمونه شروع ناسازگاریست.

خوک در تغذیه خود صبر به کار نمی‌گیرد. در طول شش ماه بزرگ میشود و  این گوشتی نیست که مبتنی بر صبر باشد. شروع فاز ناسازگاری با نظام رحمانی که مبتنی بر پاکی، صبر و طهارت نیست؛ انسان را به دشمنی با آیتمهای نظام رحمانی خواهد رساند. بعد از آن مردم سعی میکنند که به طرق مختلف با نظام رحمانی مخالفت و مبارزه کنند. همیشه ضد آفتاب می زنند تا پوستشان آسیب نبیند. حال آنکه نوز آفتاب خودش فواید زیادی برای پوست و بدن دارد. کسی که به مرحله ضدیت با آفتاب برسد، مشخص است که به فاز ناسازگاری با نظام طبیعی رحمانی رسیده است. کسی که برای کوچکترین سرماخوردگی، شروع میکند به داروی شیمیایی مصرف کردن، یعنی استارت ناسازگاری با نظام رحمانی را زده است. بعد از مدتی مظاهر طبیعت اعم از سرما، گرما، نور آفتاب، باد و ... به دشمن او تبدیل میشوند. مردم با سرما مقابله میکنند، با گرما مقابله میکنند، با نور آفتاب مقابله میکنند. در این حالت خدای رحمان، زندگی مردم را پر از ناپاکیهای ناسازگار میکند. در زمان فرعون چنین اتفاقی افتاد. خون یکی از عذابها برای قوم فرعون بوده است. آن موقع آب رودخانه شان به خون تبدیل شد. اکنون عذاب خون طور دیگری برای ملتها رخ خواهد داد. روش درمان به روشهای خونخواری (داروهای شیمیایی غیر اضطراری) تبدیل میشود. فیبر و سبوس و مواد مفید مواد غذایی گرفته میشود. طریقه عذاب فرق کرده است. کسانی که به خدا ایمان نداشته باشند، حتی قبول ندارند که اینها یک نوع عذاب است.

 

فَأَرْسَلْنَا عَلَیْهِمُ الطُّوفَانَ وَالْجَرَادَ وَالْقُمَّلَ وَالضَّفَادِعَ وَالدَّمَ آیَاتٍ مُفَصَّلَاتٍ فَاسْتَکْبَرُوا وَکَانُوا قَوْمًا مُجْرِمِینَ ﴿۱۳۳﴾

پس بر آنان طوفان و ملخ و کنه ریز و غوکها و خون را به صورت نشانه‏ هایى آشکار فرستادیم و باز سرکشى کردند و گروهى بدکار بودند (۱۳۳)

 

در رم باستان، مردم خون گلادیاتورها را میخوردند؛ زیرا اعتقاد داشتند که به این طریق قدرت و توانشان به آنها منتقل میشود. چشم و دل سیر بودن یک ویژگی نیک است که آدمیان باید آن را بدست آورند. این معنویت خوب و مقاومی است که باید آن را بدست آوریم. اگر چشم و دل خودمان را با معنویت پرورش ندهیم، هیچوقت سیر نخواهیم شد. برخلاف تصور همه، سیر شدن یک امر معنوی است. خوردن غذا با گرسنگی شروع میشود و در نهایت با سیر شدن دست می کشیم. اما اگر در تغذیه و خود غذا معنویت نباشد، نمی توان براحتی دست کشید و حتی نمی دانیم کجا دست بکشیم. بیشتر بیماریها از همین ناشی میشوند. جهنمیان شکمهایشان را پر میکنند زیرا معنویتی در غذا و طریقه غذا خوردنشان نیست. آنها بعد از پرخوری، حمیم روی آن می ریزند و در نهایت به سمت جحیم بر میگردند. جحیم میتواند نشانه یک نوع بیماری معنوی و منطقی و یا احساسی باشد.

 

فَإِنَّهُمْ لَآکِلُونَ مِنْهَا فَمَالِئُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ ﴿۶۶﴾

پس [دوزخیان] حتما از آن مى ‏خورند و شکمها را از آن پر مى کنند (۶۶)

 

ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَیْهَا لَشَوْبًا مِنْ حَمِیمٍ ﴿۶۷﴾

سپس ایشان را بر سر آن آمیغى از آب جوشان است (۶۷)

 

ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى الْجَحِیمِ ﴿۶۸﴾

آنگاه بازگشتشان بى‏ گمان به سوى دوزخ است (۶۸)

 

هیچ وقت سعی نکنید که ویتامین‌ها و مواد غذایی زیادی را به کودکان بخورانید تا ویتامین بدن آنها جبران شود که این امر به فشار به قلب و کبد منجر می‌شود. خوردن آهن و سایر ویتامینها زیاده از حد به قلب و کبد فشار می‌آورد. کودک باید طی فرایند تغذیه عادی و طی زمان و صبر توسط فرآیندهای بدن خودش، این ویتامینها را جبران کند. باید به کالبد و جسم کودک، ماهی گیری یاد داد. مواد خون مانند، ناقض این مساله است. یکی بود می گفت من نمی گذارم آب تو دل بچه ام تکان بخورد. این یعنی بچه را خونخوار و خون آشام بار آوردن.

استراحت کافی و بازی های سالم با بچه ها فرآیند درستی را در سیستم گوارش و کبد و قلب بچه به راه خواهد انداخت. قبل از اقدام به جبران کمبود ویتامینها در بدن بچه، باید استراحت، بازی، زندگی نرمالی را به او یاد داد. محبت بیش از حد، نرمش بیش از حد، دوست داشتن بیش ازحد و تمام زیاده رویهای دیگر همگی نتیجه معکوس به بار می آورند.

غیبت مثل خوردن گوشت بدن برادر مرده است. اولا گوشت مردار حرام است و خود غیبت هم حرام است. یعنی غیبت از خوردن گوشت مردار آن هم گوشت بدن برادر مرده خطرناکتر است. این ثابت میکند که خوردنیهای روانی مثل غیبت، ازخوردنیهای فیزیکی خطرناکتر است. تقریبا تمام مردم دنیا، خوردن گوشت جسد مرده برادر خود را کاری زشت میدانند. خدای رحمان در این آیه میخواهند به ما بگویند که اگر غیبت کردن یک گناهی بود که ماهیت واقعی و پشت پرده آن نشان داده میشد، به خوردن گوشت جسد مرده برادر شبیه میشد. بنابراین تمام گناهان روانی قابل انگاشت به گناهان تغذیه ای و جسمانی هستند و برعکس. یعنی گناهان جسمانی و تغذیه ای در صورت تکرار، پیشرفت کرده و به گناهان روانی تبدیل میشوند. خوردن خون و مواد خون مانند هم در ظاهر شاید به نظر بعضی ها زیاد مهم نباشد؛ اما در نهایت به جنبه روانی خواهد رسید و افراد را به ظلم و خون آشامی خواهد کشانید.

خدا در قرآن در مورد قربانی میفرماید: این گوشت و خون نیست که به خدا میرسد، بلکه پرهیزگاری است که به خدا میرسد و باعث افزایش ارتباط با خدا میشود. خدا در این آیه عمدا می فرماید که گوشت و خون قربانی به خدا نمی رسد، بلکه تقوایش میرسد. این آیه میخواهد به ما بفرماید که انرژی و توان اصلی آدمیان به خوردن گوشت و خون نیست و بلکه به پرهیز از اینهاست.

 

لَنْ یَنَالَ اللَّهَ لُحُومُهَا وَلَا دِمَاؤُهَا وَلَکِنْ یَنَالُهُ التَّقْوَى مِنْکُمْ کَذَلِکَ سَخَّرَهَا لَکُمْ لِتُکَبِّرُوا اللَّهَ عَلَى مَا هَدَاکُمْ وَبَشِّرِ الْمُحْسِنِینَ ﴿۳۷﴾

هرگز [نه] گوشتهاى آنها و نه خونهایشان به خدا نخواهد رسید ولى [این] تقواى شماست که به او مى ‏رسد این گونه [خداوند] آنها را براى شما رام کرد تا خدا را به پاس آنکه شما را هدایت نموده به بزرگى یاد کنید و نیکوکاران را مژده ده (۳۷)

 

لَنْ یَنَالَ اللَّهَ لُحُومُهَا وَلَا دِمَاؤُهَا = گوشت و خون قربانی به خدا نمی رسد

وَلَکِنْ یَنَالُهُ التَّقْوَى مِنْکُمْ = ولی تقوا و پرهیز شماست که به خدا می رسد

 

اهمیت تقوا و پرهیز در اینجا برجسته میشود. خیلی راحت میتوان در مصرف مواد خون مانند و گوشت زیاده روی کرد. اما مهم پرهیز و نگهداشتن تعادل است.

در میان اجنه و شیاطین، یکی از شیاطین به عنوان خدای خون مشهور بود. این الهه کارش خونریزی بود. اما اکنون عملکرد این الهه ها تغییر کرده است و به خون خواری وخونریزی تشویق میکنند. هدف آنها اشاعه روشهای خونخواری است. زیرا آنها میدانند که در خونخواری، انسانها روال طبیعی و رحمانی را از دست میدهند و از راه راست منحرف میشوند. وقتی انسان در تغذیه و درمان روش غلطی را طی کند، قطعا در معنویت هم راه و روش غلطی را طی خواهد کرد.

جادوی شیاطین (قسمت 184) دیوهای خفته بخش چهارم (همسر بخش 2)

pdf

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جادوی شیاطین (قسمت 184)

دیوهای خفته بخش چهارم

 (همسر بخش 2)

 

در قسمت قبل گفتیم که خدای رحمان در سوره مائده، حلال بودن طعام و همسران پاک را با هم در یک آیه ذکر میکند. این نکته ثابت میکند که این دو موضوع (طعام و انتخاب همسر) چقدر با همدیگر مرتبطند. خدای بزرگ میخواهند ما را در این مورد راهنمایی کنند که سبک و استایل طعام، تغذیه، فیدبک و یا ورودی های روانی دو زوج باید مشابه هم باشند و گرنه نمی توانند با هم و در کنار هم آرام گیرند.

 

الْیَوْمَ أُحِلَّ لَکُمُ الطَّیِّبَاتُ وَطَعَامُ الَّذِینَ أُوتُوا الْکِتَابَ حِلٌّ لَکُمْ وَطَعَامُکُمْ حِلٌّ لَهُمْ وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الْمُؤْمِنَاتِ وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الَّذِینَ أُوتُوا الْکِتَابَ مِنْ قَبْلِکُمْ إِذَا آتَیْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ مُحْصِنِینَ غَیْرَ مُسَافِحِینَ وَلَا مُتَّخِذِی أَخْدَانٍ وَمَنْ یَکْفُرْ بِالْإِیمَانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ وَهُوَ فِی الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِینَ ﴿۵﴾

امروز چیزهاى پاکیزه براى شما حلال شده و طعام کسانى که اهل کتابند براى شما حلال و طعام شما براى آنان حلال است و [بر شما حلال است ازدواج با] زنان پاکدامن از مسلمان و زنان پاکدامن از کسانى که پیش از شما کتاب [آسمانى] به آنان داده شده به شرط آنکه مهرهایشان را به ایشان بدهید در حالى که خود پاکدامن باشید نه زناکار و نه آنکه زنان را در پنهانى دوست‏ خود بگیرید و هر کس در ایمان خود شک کند قطعا عملش تباه شده و در آخرت از زیانکاران است (۵)

 

خدای رحمان در سوره مائده ابتدا از حرامها صحبت می فرمایند و بعد از اعلام حرامها، می فرمایند که این است دین اسلام و آن را به عنوان دین قابل پسند و مورد رضایت خود برای ما بر می گزینند. بعد از اعلام نمودن تحریم ها و خط قرمزها و حرامها، اینبار از حلالها صحبت میکنند. دینی که خدای رحمان از آن صحبت می فرمایند، اسلام است. اسلام یک نام خاص نیست و بلکه یک نام عام است به معنای تسلیم. تنها دینی که نزد خدا مورد پذیرش است، دین تسلیم است. یعنی دینی که در آن تسلیم دستورات خدا باشید. توجه کنید که کلمه اسلام باید ترجمه شود. کسانی که خالصانه تسلیم دستورات خدای رحمان هستند، صرف نظر از دین و مذهب مادرزادی، تسلیم شده هستند. حتی یک مسیحی و یک هندو هم می توانند تسلیم شده باشند. بنابراین میتواند یک مسیحی تسلیم شده، هندوی تسلیم شده ، یهودی تسلیم شده ، زرتشتی تسلیم شده ، و در نهایت مسلمانِ تسلیم شده وجود داشته باشد. به همین خاطر خدای رحمان اینها را در کل اهل کتاب می نامد. خدای رحمان در سوره مائده سه مرحله از دستورات را اعلام می فرمایند.

 

1

اعلام خط قرمزها و حرامها و حریمها

حُرِّمَتْ عَلَیْکُمُ الْمَیْتَةُ وَالدَّمُ وَلَحْمُ الْخِنْزِیرِ وَمَا أُهِلَّ لِغَیْرِ اللَّهِ بِهِ ....

2

اعلام دین تسلیم

... الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلَامَ دِینًا ...

3

اعلام حلالها، راه حلها و ...

الْیَوْمَ أُحِلَّ لَکُمُ الطَّیِّبَاتُ وَطَعَامُ الَّذِینَ أُوتُوا الْکِتَابَ... وَالْمُحْصَنَاتُ ...

 

همانطور که می بینید، کلمه الاسلام در این آیه، ال معرفه در اول آن آمده است و این ثابت میکند که این کلمه خاص نیست و بلکه کلمه ای عام است و باید ترجمه شود. همچنین وقتی خدای رحمان از الْیَوْمَ أُحِلَّ لَکُمُ  صحبت می فرمایند، یعنی امروزه (الْیَوْمَ  = حال حاضر و نه گذشته) این روش، راه حل مشکل شماست. وقتی خدا راه حلی را می فرمایند یعنی این بهترین و کوتاه ترین و سریعترین و پر بازده ترین روش برای طعام و ازدواج است.

یکی از دلایل توجه به طعام در انتخاب همسر این است که وقتی ازواج به عدم تفاهم می رسند، اولین اتفاقی که می افتد، جدا شدن سفره غذاست. به این ترتیب هر کدام جداگانه غذا می خورند. حتی زن و شوهرهایی بوده اند که سالها با هم بوده اند؛ اما بمرور زمان ساز ناسازی برای هم زده اند و اولین اتفاقی که در این امر افتاده است، سفره غذایشان جدا شده است. در نهایت حتی فیلمهای مشترک هم نگاه نمی کردند. جداکردن طعام تغذیه و طعام روانی، مهمترین استارت جهت عدم تفاهم است.

یکی دیگر از آیتمهای انتخاب همسر، از نظر قرآن؛ طریقه راه رفتن اوست. باید به این نکته هم توجه کنید. براساس آیه قرآن، طریقه و روش راه رفتن، کلیه موجودات زنده را به صورت زیر تفکیک کرده است. این نوع تقسیم بندی مربوط به مشی و طریق زندگی است.

 

وَاللَّهُ خَلَقَ کُلَّ دَابَّةٍ مِنْ مَاءٍ فَمِنْهُمْ مَنْ یَمْشِی عَلَى بَطْنِهِ وَمِنْهُمْ مَنْ یَمْشِی عَلَى رِجْلَیْنِ وَمِنْهُمْ مَنْ یَمْشِی عَلَى أَرْبَعٍ یَخْلُقُ اللَّهُ مَا یَشَاءُ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ ﴿۴۵﴾

و خداست که هر جنبنده‏ اى را [ابتدا] از آبى آفرید پس پاره‏ اى از آنها بر روى شکم راه مى ‏روند و پاره‏ اى از آنها بر روى دو پا و بعضى از آنها بر روى چهار [پا] راه مى ‏روند خدا هر چه بخواهد مى ‏آفریند در حقیقت ‏خدا بر هر چیزى تواناست (۴۵)

 

1) جاندارانی که روی شکم راه میروند، مَنْ یَمْشِی عَلَى بَطْنِهِ

2) جاندارانی که روی دو پا راه میروند.  مَنْ یَمْشِی عَلَى رِجْلَیْنِ

3) جاندارانی که روی چهار عضو راه میروند.  وَمِنْهُمْ مَنْ یَمْشِی عَلَى أَرْبَعٍ

 

اما انسانهایی خواهند بود و هستند که روی صورت خود راه میروند و روش و مشی زندگی خویش را براساس صورت خود تنظیم میکنند.

 

4) کسانی که روی صورت خود راه میروند. یَمْشِی مُکِبًّا عَلَى وَجْهِهِ

 

أَفَمَنْ یَمْشِی مُکِبًّا عَلَى وَجْهِهِ أَهْدَى أَمَّنْ یَمْشِی سَوِیًّا عَلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِیمٍ ﴿۲۲﴾

پس آیا آن کس که نگونسار راه مى ‏پیماید هدایت‏ یافته تر است‏ یا آن کس که ایستاده بر راه راست مى ‏رود (۲۲)

 

در حالی که خدای رحمان، راه رفتن براساس نور و وحی الهی را توصیه میکند. نور همان دستورات و راهنمایی های خدای رحمان است که باید بر آن اساس عمل نمود.

 

أَوَمَنْ کَانَ مَیْتًا فَأَحْیَیْنَاهُ وَجَعَلْنَا لَهُ نُورًا یَمْشِی بِهِ فِی النَّاسِ کَمَنْ مَثَلُهُ فِی الظُّلُمَاتِ لَیْسَ بِخَارِجٍ مِنْهَا کَذَلِکَ زُیِّنَ لِلْکَافِرِینَ مَا کَانُوا یَعْمَلُونَ ﴿۱۲۲﴾

آیا کسى که مرده[دل] بود و زنده‏ اش گردانیدیم و براى او نورى پدید آوردیم تا در پرتو آن در میان مردم راه برود چون کسى است که گویى گرفتار در تاریکیهاست و از آن بیرون‏ آمدنى نیست این گونه براى کافران آنچه انجام مى‏ دادند زینت داده شده است (۱۲۲)

 

راه رفتن و مشی بر اساس صورت، یعنی افراد مشی و روش زندگیشان را با صورت خود تنظیم میکنند. شاید انسان تنها موجودی است که قسمت نوزادی خودش را بر روی شکم خود حرکت میکند و بعد روی دو دست و دو پا راه میرود و در نهایت بر روی دو پا راه میرود. یعنی انسان هر سه نوع روش راه رفتن را در دوران نوزادی و کودکی و بزرگسالی تجربه میکند. همچنین انسان در لحظات بحرانی و خطر جانی، سینه خیز و حتی چهار دست و پا حرکت میکند تا خودش را نجات دهد.

چقدر زیبا خدای بزرگ در این آیه انواع رشد حرکتی انسان را نیز بیان می کند؛ سینه خیز رفتن؛ چهار دست و پا رفتن؛ راه رفتن بر روی دوپا. بر روی پای خود ایستادن، نه تنها در درمان بیماریها موثر است، بلکه در تقویت اراده هم موثر است.

اما گروه چهارمی که روی صورت خود راه میروند، خیلی غیر طبیعی است (درمان بیماری بخش چهارم). راه رفتن و مشی بر اساس صورت، یعنی افراد مشی و روش زندگیشان را با صورت خود تنظیم میکنند. آنها شب و روز دنبال جوانتر کردن صورت خود و انواع عملهای زیبایی روی صورت خود هستند. عملهای زیبایی و استفاده زیاد از وسائل آرایش زنانه و مردانه، نشان از توجه زیاد افراد به صورتشان است و آنان زیبایی ظاهری صورت را روش زندگی خویش قرار داده اند. در واقع مشی و طریقه راه رفتن آنان روی صورت است. راه رفتن روی صورت معانی مختلفی دارد از جمله رو ترش کردن، اخم کردن، قهر کردن، همیشه طلبکار بودن و... اینها برای بعضی ها نوعی سبک زندگی است و آنان به این صورت زندگی می گذرانند. در زندگی زن و شوهری هم این نوع مشی روی صورت مطرح است. گاهی زن و شوهر همیشه قهر میکنند و همیشه از هم طلبکارند و یا هر چیزی را با روترشی و اخم از هم میخواهند. اینها خودش نوعی سبک زندگی شده است و مودت و رحمت را بین ازواج از بین برده است. اخم و روترشی و همیشه طلبکار بودن به معنای مشی روی صورت است. این خدای رحمان است که انسان را آفریده است. پس طرز راه رفتن یک انسان طبیعی هم باید طبق نظام رحمانی باشد. چطوری میتوان با کسی ازدواج کرد که روی صورت خود راه میرود؛ در حالی که شما روی دو پای خود راه میروید؟ وقتی با کسی ازدواج میکنید که ورودیها و طعامتان به هم نمی خورد، عملا یک دیو خفته در زندگی خود بوجود میاورید که هر لحظه ممکن است بیدار شود و شما را گرفتار کند.

بعضی ها میگویند که زن و مرد باید کامل کننده هم باشند! این ایده هم غلط است، بلکه زن و مرد باید ورودیهای روانی و مقدار خوراک شان به هم بخورد. کسی که روی صورت خود راه میرود را نمی توان شناخت و او با صورت خودش، خودش را به هر شکلی در می آورد. بنابراین معیار ازدواج اصلا نباید صورت باشد و بلکه طریقه راه رفتن روی دوپاست. در مقاله درمان بیماری ایوب بیان شد که پا مهترین رکن درمانی جسمی و روانی هر فردی است.

اما معنای راه رفتن روی دو پا چیست؟

پا نشانه توانایی های پایه ای و استعدادهای اولیه هر کسی است. بنابراین هر کسی باید براساس توانایی های اولیه خود، پایش را دراز کند. صورت نشانه توانایی های اولیه نیست. صورت را میتوان تغییر داد. فردی که صورت خود را با روشهای غیرمعمول زیبا میکند و دیگران را فریب میدهد، این یعنی سبک زندگی او راه رفتن روی صورت است. مشی زندگی او بر مبنای راه رفتن روی صورت است. اما در زندگی واقعی این ها همه اش باد هواست و توانایی های اولیه و پایه ای به درد می خورند. خیلی ها با معیار صورت، همسر انتخاب کردند ولی خیلی زود به بن بست بر خوردند و فهمیدند که به اندازه ونوس و مریخ از هم فاصله دارند. عدم تفاهم به معنای عدم سازگاری روش و مشی راه رفتن است. راه رفتن روی دو پا و مشی به معنای راه رفتن فقط عادی نیست، بلکه به معنای مشی، سبک زندگی، طریقت و ... است. بنابراین با معیارهای ماشین، خانه و .. نمی توان همسر انتخاب کرد. بلکه مشی و طعام معیار صحیح انتخاب همسر هستند. منظورمان از طعام، طعام روانی و فیزیکی هر دو است. کسی که بیشتر وقت خود را در فضای مجازی در کانالهای مد می گذراند، با کسی که بیشتر وقت خود را صرف مطالعه و کار و تلاش و کوشش میکند؛ این دو اختلافی بس عمیق با هم دارند و اصلا با هم نمی توانند سازگاری داشته باشند. خدای رحمان با ما شوخی نمی کند. خدای رحمان عمدا طعام پاک و همسران را در یک آیه با همدیگر ذکر میکند.

در صورتی که معیارهای انتخاب همسر، طبق قرآن نباشد، به احتمال زیاد همسر به یک دیو خفته تبدیل میشود که هر لحظه احتمال بیداری این دیو امکان پذیر است. اصلا خدا به همین خاطر ازدواج با فرد مشرک را حرام میکند؛ زیرا فرد مشرک کاملا معیارهای متفاوتی در زندگی دارد.

 

وَلَا تَنْکِحُوا الْمُشْرِکَاتِ حَتَّى یُؤْمِنَّ وَلَأَمَةٌ مُؤْمِنَةٌ خَیْرٌ مِنْ مُشْرِکَةٍ وَلَوْ أَعْجَبَتْکُمْ وَلَا تُنْکِحُوا الْمُشْرِکِینَ حَتَّى یُؤْمِنُوا وَلَعَبْدٌ مُؤْمِنٌ خَیْرٌ مِنْ مُشْرِکٍ وَلَوْ أَعْجَبَکُمْ أُولَئِکَ یَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَاللَّهُ یَدْعُو إِلَى الْجَنَّةِ وَالْمَغْفِرَةِ بِإِذْنِهِ وَیُبَیِّنُ آیَاتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ یَتَذَکَّرُونَ ﴿۲۲۱﴾

و با زنان مشرک ازدواج مکنید تا ایمان بیاورند قطعا کنیز با ایمان بهتر از زن مشرک است هر چند [زیبایى] او شما را به شگفت آورد و به مردان مشرک زن مدهید تا ایمان بیاورند قطعا برده با ایمان بهتر از مرد آزاد مشرک است هر چند شما را به شگفت آورد آنان [شما را] به سوى آتش فرا مى‏ خوانند و خدا به فرمان خود [شما را] به سوى بهشت و آمرزش مى‏ خواند و آیات خود را براى مردم روشن مى‏ گرداند باشد که متذکر شوند (۲۲۱)

 

خدای مهربان، ازدواج با یک برده و کنیز را بهتر از ازدواج به یک مشرک می داند. حتی اگر اینها زیبایی ظاهری هم نداشته باشند.

 

وَلَأَمَةٌ مُؤْمِنَةٌ خَیْرٌ مِنْ مُشْرِکَةٍ وَلَوْ أَعْجَبَتْکُمْ

قطعا کنیز با ایمان بهتر از زن مشرک است هر چند [زیبایى] او شما را به شگفت آورد

 

وَلَعَبْدٌ مُؤْمِنٌ خَیْرٌ مِنْ مُشْرِکٍ وَلَوْ أَعْجَبَکُمْ

قطعا برده با ایمان بهتر از مرد آزاد مشرک است هر چند شما را به شگفت آورد

 

طرز گفتار آیات خیلی جالب است. خدا دقیقا مشکلات را میداند و خیلی خوب میداند که فرد مشرک اینپوتهای غلط زیادی در خود جمع میکند و همین اینپوتها غذای معنوی اوست. وقتی دو نفر تغذیه شان به هم نخورد، دیگر به درد ازدواج با هم نمی خورند.

یک مرد واقعی، زن را به خاطر فداکاری‌هایی که برای شوهر و فرزندانش می‌کند میخواهد ، نه به خاطر جذابیت های قیافه. یک زن واقعی هم ، مرد را بخاطر تلاش و کوشش و درستکاریش میخواهد. اینها انتخابهای مردان و زنان طبیعی است. گسترش جمعیت زنان و مردان مجرد در طبقات مختلف اجتماعی، نشان دهنده یک گسست اجتماعی خیلی بزرگ است. اینها خطرات بزرگی است که نسل بشر را تهدید میکنند. تنها راه مقابله با این وضعیت، برگشت دوباره به دستورات ساده و قابل فهم قرآنی است و خود را منطبق کردن با دستورات آن است. در چنین شرایطی باید روشهای سنتی و مرسوم در جامعه را رها کرد و به استایل قرآنی آن متکی شد تا مشکل حل شود. در نهایت معیار قرآنی برای انتخاب همسر:

 

·      مشابه بودن خوراک و طعام و غذاها و مقدار و سایز آن

·      مشابه بودن ورودیهای فضای مجازی

·      مشابه بودن مقدار زمانی که در فضای مجازی سپری میشود

·      مشابه بودن طریقه راه رفتن و مشی در زندگی

·      مشابه بودن طریقه درمان و کنترل بیماریها

 

فقط زمانی این مشابهت ها پیش خواهد آمد که دین افراد مشابه باشد. دین یعنی راه و روش و استایل زندگی. اما اگر دو نفر با هم ازدواج کرده اند و در این زمینه ها مشابهتی ندارند و مثل هم نیستند، چه کار کنند؟

جواب خیلی ساده است. باید  هر دو از خود گذشتگی و فداکاری کنند و تلاش کنند تا روششان را شبیه هم کنند. مثلا باید مقدار ساعت و زمان حضور در فضای مجازی را محدود کنند و موضوعات فضای مجازی را که یکی از آنها قبول ندارد، را کنار نهند و این یک نوع جهاد خانوادگی در راه خداست.

این طبیعی است که کسی که خونخوار است، دیگران را هم به خونخواری تشویق میکند. اگر یکی از ازواج خونخواری و خون آشامی را رویه زندگی خویش کرده باشد، دیگری را هم به آن سمت سوق میدهد. زیرا این ایدئولوژی و سبک زندگیش است و اگر همسر مقاومت کند، این مقاومت را دلیل عدم تفاهم و عدم سازگاری به حساب می آورد. مفاهیم خونخواری و خون آشامی در قسمتهای قبل (قسمت 1  و 2     و 3   و  4   و   5  و  6  و   7 ) بررسی شد. فداکاری بین همسران این است که فرد بنا به خواسته همسر خویش، بر روش تغذیه جسمی و روانی صحیح روی آورند و در این زمینه فداکاری به خرج دهند و از هواهای خود چشم پوشی کنند؛ که به نظر من هدف از زندگی مشترک زیر یک سقف هم همین است. زن و مردی که در این زمینه با هم همکاری کنند، زندگی لذت بخش و با معنایی خواهند داشت و کانون و بنیاد محکمی را برای خود در دنیا و آخرت بنیان می نهند. اگر دو نفر دینشان یکی است ، باید در این زمینه به تفاهم برسند و این برای آخرت و دنیای خودشان هم مفید است.

معمولا زنان معیار انتخابشان شنیدن است، اما مردان معیار انتخابشان، دیدن است. شنیدن و دیدن! اما این روش آنان را به عنوان دو جبهه موازی و گاه مخالف به جان هم می اندازد. یا اینکه زنان انتظار دارند که مردان، در همه حال قربان صدقه آنان بروند و هر روز برایشان گل ببرند. این کارهای به ظاهر قشنگ ولی غلط، از آنجا که افراط در دل خود دارند، نه تنها کمکی به زندگی ها نمی کند، بلکه در دراز مدت، جسم و روان آنها را بیمار میکند. زیرا که آدمی تا چه حدی می تواند گل بخرد و یا حرفهای افراطی بزند!

خدای رحمان بجای این کارهای افراطی و عشق مانند، مودت و رحمت را بین زوجین پیشنهاد داده است. مودت و رحمتی که خدا پیشنهاد داده است تا که بین زوجین برقرار باشد؛ دارای چندین بُعد است:

 

1-           مودت و رحمت بین طرفین است و یک طرفه نیست. در جامعه ما به اشتباه فکر میکنند که مردان باید به زنان محبت کنند تا حدی که زن راضی شود و بپذیرد! در حالی که مودت و رحمت یک امر دو جانبه است.  همین ایدئولوژی غلط باعث جنگهای زیادی در خانواده ها شده است و انتظاراتی غیر معمول را بوجود آورده است که با سرشت و فطرت خدادادی مردان و حتی زنان نمی خواند. این نوع انتظارات یک نوع غرور و تکبر است که از آدمها خونخوار می سازد.

2-           بعضی ها به اشتباه فکر میکنند که مودت و رحمت فقط به صورت قول است. در حالی که مودت و رحمت ممکن است کردار باشد و یا حتی صبر بر یک امری باشد.

3-           مثلا ممکن است یکی از زوجین اشتباهی بکند، در این حالت با انجام یک کار خیر نسبت به زوج خویش؛ عملا صلح برقرار میکند. زوج او دیگر نباید منتظر عذرخواهی قولی او باشد. که اکثر افراد فقط در سطح قول از زوجشان انتظار دارند که مراسم عذرخواهی برگزار کند. این که زن فقط انتظار شنیدن و مرد انتظار دیدن دارد، کار اشتباهی است. بلکه باید معانی و مفاهیم کارهای همدیگر را متوجه شوند و بر همدیگر سخت نگیرند که شیطان این جور سخت گیریها را به گره تبدیل می کند. گاهی پیش آمده است که یک اشتباه کوچک در شاخه گل عروس به یک کینه سی ساله بین زوجین تبدیل شده است!

4-           خدای مهربان وقتی از مودت و رحمت بین زن و مرد صحبت می فرماید، به مودت و رحمت بین آنان اشاره میکند. بنابراین مودت و رحمت دو طرفه است و اینطوری نیست که مرد باید مودت و رحمت کند و زن نگاه کند.

5-            معمولا مودت و رحمت بعد از ازدواج شکل می گیرد. در حالی که عشق، به مفاهیمی قبل از ازدواج اشاره دارد. در ضمن عشق یک مفهوم شیطانی است که تمام جایگاههای واقعی زن و مرد و ارتباطات صحیح بین آنان را به هم ریخته است.

 

اهرم مهریه هم از ناجوانمردانه ترین روشهای سبک و استایل زندگی است. مهریه یک امر باطل است و اثری از آن در قرآن نیست. اما از آنجا که این اسم گذاری در جامعه رایج است، فعلا آن را همان مهریه می نامیم ولی با مفهوم جدید. همانطور که در بعضی قهوه خانه ها، قهوه وجود ندارد و بیشتر چای رواج دارد؛ اما اسمش از قهوه گرفته شده است. مهریه به روش غیرقرآنی، آنطوری که در جامعه رایج است، ربطی به دین خدا ندارد و  بلکه مربوط به آئین مهرپرستی است.

بهترین دلیل بر بطلان مهریه، مردانی هستند که ابتدا برای ابراز علاقه آن را قبول کردند و متاسفانه زنان بدون در نظر گرفتن این مورد، بعدا آن را به اجرا گذاشتند و مردان به زندان افتادند. یا اینکه مردان بدون توجه به عواقب پذیرش چنین تعهدی، رسم و سنت غلطی را در جامعه پراکندند و هر دو گروه از مودت و رحمت فی مابین محروم شدند. شاید تعجب کنید که در تعیین مهریه های زیاد، بیشتر مردان مقصرند. زیرا آنان هستند که این چنین سنتهای غلطی را بیشتر دامن میزنند و زنان را در یک توهم و فریب می اندازند.

آدمیان خیلی زود وقایع را از یاد می برند. الهه مهر که اکنون یک شیطان پشت مفهوم آن نشسته است، دست از جامعه ما بر نمی دارد و در زمانه ما مثل دیو خفته بیدار شده است. این سیکل باطل تا کی میخواهد ادامه پیدا کند؟ آیا خدا زنان و مردان را اینطوری آفریده است، یا اینکه آنها خود قصد دارند چنین رفتار کنند و میخواهند به الهه مهر کمک کنند و مهرپرست شده اند؟ آیا زن و مرد مهمترین آزمایش اند برای همدیگر؟ زن و مرد در طرز بکارگیری این اهرممها و این روشهای غلط، من واقعی خود را نمایان میکنند و به این طریق آخرت خود را رقم می زنند. آدمی تا در مرحله عمل قرار نگیرد، خود واقعیش مشخص نخواهد شد.

دین هر کسی آنی نیست که ادعا دارد و یا ارثی از والدینش به او رسیده باشد. بلکه دین هر کسی آنی است که اجرا میکند و طبق آن مشی و زندگی میکند. کسی که مهریه را بجای مودت و رحمت بکار می گیرد، دین او مهرپرستی است. حتی اگر خودش هم اعلام کند که نه دین او اسلام است؛ این اقرارها چیزی را عوض نمی کنند. وقتی اهرمی مثل مهریه باشد، دیگر مودت و رحمت بی معناست. زیرا فرد برای وادار کردن همسرش به یک کاری، فورا او را با به اجرا گذاشتن مهریه تهدید میکند. در حالی که این مشکل می بایست بوسیله مودت و رحمت حل میشد. زوج برای اینکه مودت و رحمت بکار نگیرد، اهرم مهریه را بکار می گیرد؛ زیرا ظاهرا  این روش راحت تر و قدرتمندتر است. انسانها شقاوت و سنگدلی را انتخاب میکنند؛ به این طریق مودت و رحمت جایگاه واقعی خویش را از دست میدهد. زیرا انتحاب شقاوت و سنگدلی راحت تر است. همیشه روشهای شیطانی به ظاهر راحت ترند ولی مشکلی را حل نمی کنند.

خدای رحمان میدانست که چنین مشکلاتی بوجود میاید. به همین خاطر به مودت و رحمت به عنوان تنها چیزی که بین زوجین باید برقرار باشد اشاره میکند و این تنها روش حل مشکلات فی مابین است. در واقعیت اهرم مهریه هم هیچ چیزی را در زندگی واقعی حل نمی کند، فقط گره ها و کینه ها را بیشتر و بزرگتر میکند. خیلی ها اقرار میکنند که مهریه زندگیشان را بر باد داد و گرنه آنها با هم دیگر خوب بودند.

حتی در مهریه های بالا، بیشترین قشری که ضرر میکنند، زنان هستند. زیرا آنها از مودت و رحمت واقعی محروم میشوند و به این طریق زندگی آنها به میدان مچ گیری و اخم و قهر و تهدید تبدیل میشود. این چیزی نیست که زنان بخواهند. زنان گرفتار سنتهای غلطی شده اند که بزرگان قوم و قانون گذاران توانایی برداشتن آن را ندارند و به این طریق همگی با هم به یک رسم مهرپرستی مهر تائید نهاده اند. و گرنه خیلی از زنان با مهریه های بالا کاملا مخالفند.

در جامعه ما به زنان و مردان، روشهای مهرپرستی یاد داده میشود و این روش غلط نسل به نسل منتقل میشود و شده است. در مهر پرستی، که هفت مرحله داشت، فقط مردان شرکت داده می شدند و زنان نقشی در آن نداشتند. اگر زنان در معنویتها همراه مردان مشارکت نکنند و به آنان معنویت یاد داده نشود، نسل خوبی پرورش پیدا نمی کند. در مهرپرستی، زنان از گردونه معنویت و طریقت خارج شده بودند. بنابراین اختلاف معنوی بین زن و مرد روز به روز عمیقتر شد. در زمان پیامبر زکریا، این مورد به اوج خود رسیده بود. به همین خاطر خدای رحمان به مریم دستور میدهد که با رکوع کنندگان، رکوع کند و در عبادات جمعی با مردان مشارکت کند.

 

یَا مَرْیَمُ اقْنُتِی لِرَبِّکِ وَاسْجُدِی وَارْکَعِی مَعَ الرَّاکِعِینَ ﴿۴۳﴾

اى مریم فرمانبر پروردگار خود باش و سجده کن و با رکوع ‏کنندگان رکوع نما (۴۳)

 

وقتی زنان به دید فقط جنسی نگاه کرده شوند، آنان از معنویت واقعی محروم می شوند و در نتیجه یک قشر بدون معنویت پدید می آید و در نهایت کلیت جامعه از اهرمهای مهر پرستی برای استحکام عقد ازدواج استفاده میکنند. زنان محل کشت معنویت هستند که میتوان نسل خوبی را از این کشتزار بدست آورد.

 

نِسَاؤُکُمْ حَرْثٌ لَکُمْ فَأْتُوا حَرْثَکُمْ أَنَّى شِئْتُمْ وَقَدِّمُوا لِأَنْفُسِکُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاعْلَمُوا أَنَّکُمْ مُلَاقُوهُ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِینَ ﴿۲۲۳﴾

زنان شما محل کشت معنویت شما هستند پس از هر جا [و هر گونه] که خواهید به کشتزار خود [در]آیید و آنها را براى خودتان مقدم دارید و از خدا پروا کنید و بدانید که او را دیدار خواهید کرد و مؤمنان را [به این دیدار] مژده ده (۲۲۳)

 

 

 

 

جادوی شیاطین (قسمت 183) درمان بیماری (بخش 26) شجره ملعون شده قسمت 2

pdf

 

 

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

جادوی شیاطین (قسمت 183)

درمان بیماری (بخش 26)

شجره ملعونه – شجره ممنوعه - درخت لعنت شده - شبکه رانده شده

قسمت 2

 

در قسمت قبل گفته شد که خدای حکیم مهربان یک سیستم زوجیت را در دل خوراکی ها قرار داده است و اگر این زوجیت رعایت نشود، باعث بیماری و دردسر خواهد شد. بطور مثال گندم از زوجهای کربوهیدرات و سبوس تشکیل شده است. اگر در تهیه آرد گندم، سبوس و مواد مفید دیگر گندم را از آن جدا کنید، یعنی این زوج و ترکیب را ناقص کرده اید و در نتیجه مصرف نان بدون سبوس، مشکلات زیادی را ایجاد میکند و بیماری زاست. این همان شجره ملعونه و ممنوعه است که خدا آن را طرد کرده است. چیزی که خدا آن را طرد کند، مضر است و سیستم سلامتی انسان را به خطر می اندازد. نان حاصل از گندم کامل، زیاد خوشمزه نیست و شاید ظاهرش خیلی سفید نباشد. اما انسان باید یاد بگیرد که در هر چیزی لذت و مزه و ظاهر را بر خصوصیات اصلی و مهم ترجیح ندهد. نان یک غذای تفریحی نیست و بلکه مصرف روزانه هر انسانی است و بنابراین عاقلانه نیست که بخاطر مزه و ظاهر و راحتی پخت، از خصوصیات مهم او کم کنید و آن را ناقص کنید. ناقص کردن این مواد غذایی نوعی ناشکری و ناسپاسی است. یکی از جنبه های شکرگزاری همین مورد است.

شاید کسی بپرسد که چرا رعایت این نوع تغذیه اینقدر مهم است؟ جواب این سوال خیلی مهم است.

 

زیرا کسب معنویت در دل رعایت و اجرای همین هاست

 

بعضی ها فکر میکنند که بدست آوردن معنویت فقط با مطالعه و تفکر بدست میاید. اگر چه مطالعه و تفکر و  سایر ابزارها هم موثر هستند. اما معنویت کاربردی که یقین برای شما ایجاد کند در چیزهایی است که خودتان آن را رعایت می کنید و آن را پیش می برید. روشی که خودتان اجرا کنید و آن را عملا پیش ببرید، خیلی با خواندن و تذکره و یادآوری سرگذشت دیگران فرق میکند. سرنوشت انسان به سعی و تلاش و کوشش خودش بستگی دارد. هر کسی باید نسخه عملی خودش را در این دنیا برای خودش به اجرا بگذارد.

 

یَوْمَ یَتَذَکَّرُ الْإِنْسَانُ مَا سَعَى ﴿۳۵﴾

[آن] روز است که انسان آنچه را که در پى آن کوشیده است به یاد آورد (۳۵)

 

وَأَنْ لَیْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلَّا مَا سَعَى ﴿۳۹﴾

و اینکه براى انسان جز حاصل تلاش او نیست (۳۹)

 

وَأَنَّ سَعْیَهُ سَوْفَ یُرَى ﴿۴۰﴾

و [نتیجه] کوشش او به زودى دیده خواهد شد (۴۰)

 

ثُمَّ یُجْزَاهُ الْجَزَاءَ الْأَوْفَى ﴿۴۱﴾

سپس هر چه تمامتر وى را پاداش دهند (۴۱)

 

وَأَنَّ إِلَى رَبِّکَ الْمُنْتَهَى ﴿۴۲﴾

و اینکه پایان [کار] به سوى پروردگار توست (۴۲)

 

به این طریق روشی که خودت عملا اجرا کنید، با روشی که رویش فکر می کنید، خیلی متفاوت است. انسان باید تک تک سلولهای بدنش را هم با روش و قوانین خدای رحمان پرورش دهد و به این طریق بنیه ای قوی پیدا میکند. در روز حساب و کتاب حتی اعضای بدن ما علیه ما شهادت میدهند و اگر معنویت صحیحی را به اعضای بدن خود ثابت کرده باشید؛ دیگر شهادت آنان علیه تو نخواهد بود و با تو همراه خواهند شد.

 

یَوْمَ تَشْهَدُ عَلَیْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَأَیْدِیهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ بِمَا کَانُوا یَعْمَلُونَ ﴿۲۴﴾

در روزى که زبان و دستها و پاهایشان بر ضد آنان براى آنچه انجام مى‏ دادند شهادت مى‏ دهند (۲۴)

 

یَوْمَئِذٍ یُوَفِّیهِمُ اللَّهُ دِینَهُمُ الْحَقَّ وَیَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبِینُ ﴿۲۵﴾

آن روز خدا جزاى شایسته آنان را به طور کامل مى‏ دهد و خواهند دانست که خدا همان حقیقت آشکار است (۲۵)

 

ما با اعضای بدن و کالبد خویش زندگی میکنیم و بنابراین اگر نظام رحمانی را بر آنان اجرا کنیم و به آنان تقوا را بچشانیم، قطعا کار ما راحت تر خواهد بود. اگر انسان بتواند در تغذیه (جسمی و معنوی هر دو)، تقوا را رعایت کند؛ قطعا کالبدش را هم با معنویت رحمانی همراه خواهد کرد.

شهادت دادن اعضاء بدن جهنمیان علیه آنها، به این خاطر است که سبک تغذیه جسمی و روانی آنان در دنیای فانی بر خلاف فطرت و خلقت اعضاء بدن آنان بوده است. بنابراین اعضاء بدن انسان که موجوداتی تسلیم شده هستند، علیه صاحبانشان شهادت خواهند داد و گواهی میدهند که صاحبانشان در دنیای فانی برخلاف فطرت، روش معکوس را به آنان تحمیل میکردند.

 

حَتَّى إِذَا مَا جَاءُوهَا شَهِدَ عَلَیْهِمْ سَمْعُهُمْ وَأَبْصَارُهُمْ وَجُلُودُهُمْ بِمَا کَانُوا یَعْمَلُونَ ﴿۲۰﴾

تا چون بدان رسند گوششان و دیدگانشان و پوستشان به آنچه میکرده‏ اند بر ضدشان گواهى دهند (۲۰)

 

وَقَالُوا لِجُلُودِهِمْ لِمَ شَهِدْتُمْ عَلَیْنَا قَالُوا أَنْطَقَنَا اللَّهُ الَّذِی أَنْطَقَ کُلَّ شَیْءٍ وَهُوَ خَلَقَکُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَإِلَیْهِ تُرْجَعُونَ ﴿۲۱﴾

و به پوست [بدن] خود مى‏ گویند چرا بر ضد ما شهادت دادید مى‏ گویند همان خدایى که هر چیزى را به زبان درآورده ما را گویا گردانیده است و او نخستین بار شما را آفرید و به سوى او برگردانیده مى ‏شوید (۲۱)

 

وَمَا کُنْتُمْ تَسْتَتِرُونَ أَنْ یَشْهَدَ عَلَیْکُمْ سَمْعُکُمْ وَلَا أَبْصَارُکُمْ وَلَا جُلُودُکُمْ وَلَکِنْ ظَنَنْتُمْ أَنَّ اللَّهَ لَا یَعْلَمُ کَثِیرًا مِمَّا تَعْمَلُونَ ﴿۲۲﴾

و [شما] از اینکه مبادا گوش و دیدگان و پوستتان بر ضد شما گواهى دهند [گناهانتان را] پوشیده نمى‏ داشتید لیکن گمان داشتید که خدا بسیارى از آنچه را که مى ‏کنید نمى‏ داند (۲۲)

 

وَذَلِکُمْ ظَنُّکُمُ الَّذِی ظَنَنْتُمْ بِرَبِّکُمْ أَرْدَاکُمْ فَأَصْبَحْتُمْ مِنَ الْخَاسِرِینَ ﴿۲۳﴾

و همین بود گمانتان که در باره پروردگارتان بردید شما را هلاک کرد و از زیانکاران شدید (۲۳)

 

فَإِنْ یَصْبِرُوا فَالنَّارُ مَثْوًى لَهُمْ وَإِنْ یَسْتَعْتِبُوا فَمَا هُمْ مِنَ الْمُعْتَبِینَ ﴿۲۴﴾

پس اگر شکیبایى نمایند جایشان در آتش است و اگر از در پوزش درآیند مورد اجابت قرار نمى‏ گیرند (۲۴)

 

مجرمان به اعضاء بدن خود مى‏ گویند چرا بر ضد ما شهادت دادید، آنها در جواب مى‏ گویند:

 

همان خدایى که هر چیزى را به زبان درآورده ما را گویا گردانیده است و او نخستین بار شما را آفرید و به سوى او برگردانیده مى ‏شوید.

 

همانطور که می بینید، اعضاء بدن انسان موجوداتی ذی الشعورند که روال طبیعی و فطری خود را قبول دارند و بر آن اساس کار میکنند، مگر اینکه انسان روال دیگری را بر آنان اجبار کند. مثلا اگر یکی از اعضاء بدن ما پرچرب شود و بیماری سختی بگیرد، بخاطر روال غلطی است که در تغذیه در پیش گرفته ایم و به نوعی اعضاء بدن خود را به صدا در آورده ایم. به نطق درآمدن اعضاء بدن در قیامت، مربوط به این دنیا هم هست، اما با کمی تفاوت. وقتی چربی زیاد بخورید، اعضاء بدن انسان واکنشهای مناسب و منطقی خواهند داشت. واکنشهای منطقی را میتوان از عبارت (قَالُوا أَنْطَقَنَا اللَّهُ الَّذِی أَنْطَقَ کُلَّ شَیْءٍ) که در آیه ذکر شده است، نتیجه گرفت. اما انسان میتواند این واکنشها را خفه کند و آن را بپوشاند. این یک نوع کفر است. اما کسی که روی شجره ممنوعه و ملعونه قرار گرفته است و طبق آن تغذیه میکند، دیگر این واکنشهای منطقی و مناسب را نخواهد داشت و در نتیجه بدون آن که بداند، دچار بیماریهای مختلف خواهد شد. بدن و کالبد انسان در یک جایی کم می آورند و دیگر با خواهشهای نفسانی انسان همراه نخواهند شد و این همان آخر الزمان هر کسی است. باید در حد توانایی خود، روال درستی را بر جسم و بدن خود اجرا کنیم و تمام سعی و تلاش خود را در این مورد انجام دهیم.

یک معتاد میداند که مصرف مخدرات بدبختش میکند، اما ترک آن از توان جسمش بر نمیاید. جسم یک معتاد با او همراه نخواهد بود و این مشکل بزرگی است. زیرا او آن را با معنویت پرورش نداده است. وقتی جسمش با او همراه نباشد و توانایی آن را نداشته باشد؛ عملا در کار انجام شده قرار می گیرد و روان او هم تسلیم میشود و همان رویه جسمی را می پذیرد. در قیامت این روال بر عکس خواهد شد و جسم انسان علیه او شهادت میدهد که به اجبار تن به روال غلط داده است.

خیلی ها میدانند که روزه خیلی خوب است و از نظر معنوی به آن ایمان دارند ولی توان جسمی اجرای آن را ندارند و در نتیجه به معنویتی که خود به آن اعتقاد دارند، پایبند نخواهند بود. همین خودش اهمیت تغذیه جسمی را ثابت میکند. تغذیه جسمی حتی می تواند روی معنویت ما هم تاثیرگزار باشد. کنترل تغذیه بسیار بر زندگی و روال زندگی ما موثر است. افرادی هستند که نماز بجا نمی آورند اما در ماه رمضان روزه می گیرند و جالب است که آنان استثناءا در رمضان نماز هم بجا می آورند. این ثابت میکند که تغییر در سبک تغذیه میتواند معنویتهای دیگر را هم با خود همراه کند. در همین جا میتوان اهمیت ماه رمضان را متوجه شد.

آدمها نمی توانند به سادگی دست از لذتها و تکرارهای تغذیه ای و دوپامینی بکشند. روش تغذیه غلط مثل اعتیاد است که گریبانگیر آدمی را می گیرد. تغذیه مجازی و معنوی هم در این مبحث مطرح است. گاهی آدمی بین ورودی ها و تغذیه های یک ایدئولوژی خاص گیر می افتد و در آن جذب میشود. تنها راه این است که نسبت به تغذیه ها و ورودیهای این ایدئولوژی تقوا پیشه کند، تا از دست آن لذت خطرناک نجات یابد. در واقع معنای تقوا هم همین است. یعنی پرهیز در استفاده از روشهای غلط تغذیه مجازی و جسمی و خوراک.

در قسمت قبل گفتیم که خدای رحمان در فرآیند تغذیه، به غذای تلخ بعد از شیرین و یا چرب توصیه میکند (وَالتِّینِ وَالزَّیْتُونِ )؛ تا که چرخه و شجره مضر را قطع کند و شما را از آن حریم خارج کند. هر تغذیه ای یک متوقف کننده ای باید داشته باشد تا از حالت زنجیرواری و شجره ای بیرون آید. یکی از دلایل پرخوری، ناقص کردن مواد غذایی است که مواد غذایی ناقص یک میل کنترل نشده نسبت به مواد غذایی و مزه ها ایجاد میکند. زیرا مواد غذایی ناقص، بطور اتوماتیک فقط با مکمل خودش در بدن آرام می گیرد و گرنه آرام و قرار ندارد و باعث پرخوری های مضر میشود.  این نوع تغذیه از نظر معنوی همگی به مانند کلمه خبیثه ای می مانند که آرام و قرار ندارند.

 

وَمَثَلُ کَلِمَةٍ خَبِیثَةٍ کَشَجَرَةٍ خَبِیثَةٍ اجْتُثَّتْ مِنْ فَوْقِ الْأَرْضِ مَا لَهَا مِنْ قَرَارٍ ﴿۲۶﴾

و مثل سخنى ناپاک چون درختى ناپاک است که از روى زمین کنده شده و قرارى ندارد (۲۶)

 

یُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِی الْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَفِی الْآخِرَةِ وَیُضِلُّ اللَّهُ الظَّالِمِینَ وَیَفْعَلُ اللَّهُ مَا یَشَاءُ ﴿۲۷﴾

خدا کسانى را که ایمان آورده‏ اند در زندگى دنیا و در آخرت با سخن استوار ثابت مى‏ گرداند و ستمگران را بى‏ راه مى‏ گذارد و خدا هر چه بخواهد انجام مى‏ دهد (۲۷)

 

أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِینَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ کُفْرًا وَأَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دَارَ الْبَوَارِ ﴿۲۸﴾

آیا به کسانى که [شکر] نعمت‏ خدا را به کفر تبدیل کردند و قوم خود را به سراى هلاکت درآوردند ننگریستى (۲۸)

 

جَهَنَّمَ یَصْلَوْنَهَا وَبِئْسَ الْقَرَارُ ﴿۲۹﴾

[در آن سراى هلاکت که] جهنم است [و] در آن وارد مى ‏شوند و چه بد قرارگاهى است (۲۹)

 

در ادامه می فرماید که :

 

آیا به کسانى که نعمت‏ خدا را به کفر تبدیل کردند و قوم خود را به سراى هلاکت درآوردند ننگریستى؟

 

در واقع دستکاری در نعمت خدا، بطوریکه خواص اصلی آن محصول را از آن جدا کنید؛ نوعی ناشکری و ناسپاسی و کفر است (بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ کُفْرًا). این کار نتیجه ای جز نابودی و هلاکت ندارد. خدا آن را دَارَ الْبَوَارِ  (سرای هلاکت) می نامد. در آیه بعدی، این خانه هلاکت را جهنم می نامد (جَهَنَّمَ یَصْلَوْنَهَا وَبِئْسَ الْقَرَارُ ) که افراد مجبورند در جهنم آرام و قرار گیرند، البته بدترین نوع آرام و قرار. بنابراین با کمال تعجب و شگفتی، ناقص کردن زوجهای غذایی آنقدر مهم است که میتواند آدمی را به جهنم ببرد. جهنم ادامه یک نوع سبک تغذیه غلط است.

خدای رحمان در مورد قوم شعیب به آنان هشدار میدهد که وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْیَاءَهُمْ (چیزهایشان را بی ارزش نکنید). کلمه اشیاء که در آیه آمده است میتواند شامل چیزهای زیادی باشد، از جمله مواد غذایی. یعنی مواد غذایی آنان را ناقص نکنید که فساد به دنبال خواهد داشت.

 

وَیَا قَوْمِ أَوْفُوا الْمِکْیَالَ وَالْمِیزَانَ بِالْقِسْطِ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْیَاءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِی الْأَرْضِ مُفْسِدِینَ ﴿۸۵﴾

و اى قوم من پیمانه و ترازو را به داد تمام دهید و حقوق مردم را کم مدهید و در زمین به فساد سر برمدارید (۸۵)

 

بَقِیَّتُ اللَّهِ خَیْرٌ لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ وَمَا أَنَا عَلَیْکُمْ بِحَفِیظٍ ﴿۸۶﴾

اگر مؤمن باشید باقیمانده [حلال] خدا براى شما بهتر است و من بر شما نگاهبان نیستم (۸۶)

 

در آیه بعد می فرماید که بَقِیَّتُ اللَّهِ خَیْرٌ لَکُمْ، یعنی آنچه که خدای رحمان برای شما باقی می گذارد، همان بهتر و مناسبتر است. بنابراین مواد غذایی مردم را ناقص نکنید و آنان را در زنجیره بیماریها نیندازید. یعنی بسته بندیهای خدای رحمان را دست کاری نکنید. چرا سبوس و سایر مواد غذایی گندم را از آن جدا می کنید؟ آیا این عمل، چیزی جز ناقص کردن اشیاء است؟ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْیَاءَهُمْ (چیزهایشان را بی ارزش نکنید = مواد غذایی را بی ارزش نکنید= خاصیتهای مهم آن را دستکاری نکنید = مواد غذایی را ناقص نکنید). متاسفانه سرنوشت ملتهای قبل از نزول قرآن دوباره تکرار میشود.

همچنین در مقالات قبلی ثابت شد که عشق یک امر شیطانی است. یکی از دلایل شیطانی بودن عشق، نداشتن متوقف کننده است. عشق، زوجیتهای صحیح نظام رحمانی را به هم می ریزد. زن و مرد باید همدیگر را نصیحت کنند و همدیگر را به حق و صبر دعوت کنند. اما فلسفه عشق میگوید که برای عشقت بمیر! و همیشه قربان صدقه اش بروید و از گل نازک تر به او نگوئید! و ... . با این اوصاف، مفهوم عشق هیچ جفت متوقف کننده ای ندارد و ظاهرا همه شرایط و لحظات طبق آن مثل گل و بلبل است! حال آنکه در نظام رحمانی، زن و شوهر مثل لباسند برای هم و همچنین باید همدیگر را به صبر و حق توصیه کنند. اما عشق یک روال یکنواخت قربان صدقه ای بی معنی را پیشنهاد میدهد که در مقایسه با تغذیه خوراک مثل این است که همیشه چربی و شیرینی بخورید. عاشق و معشوق میلشان روز بروز بیشتر میشود، زیرا هیچ مزه تلخی در رابطه آنان قابل پذیرش نیست. افراد بدون آن که خود بدانند، عشق آنان را در شجره ملعونه و ممنوعه می اندازد. عشق میل عظیمی است که قابل کنترل نیست و یک میل تمام نشدنی در آن نهفته است و پایان ناپذیر است.

 

وَاللَّهُ یُرِیدُ أَنْ یَتُوبَ عَلَیْکُمْ وَیُرِیدُ الَّذِینَ یَتَّبِعُونَ الشَّهَوَاتِ أَنْ تَمِیلُوا مَیْلًا عَظِیمًا ﴿۲۷﴾

خدا مى‏ خواهد تا بر شما ببخشاید و کسانى که از خواسته ‏ها[ى نفسانى] پیروى مى کنند مى‏ خواهند شما دستخوش انحرافى بزرگ شوید (۲۷)

 

یُرِیدُ اللَّهُ أَنْ یُخَفِّفَ عَنْکُمْ وَخُلِقَ الْإِنْسَانُ ضَعِیفًا ﴿۲۸﴾

خدا مى‏ خواهد تا بارتان را سبک گرداند و [مى‏ داند که] انسان ناتوان آفریده شده است (۲۸)

 

اما واقعیت زندگی این دنیا این است که انسان ضعیف و محدود خلق شده است و توانایی این همه کشش را ندارد. دلبستن به عشق و مسائل مربوطه آدمیان را بیمار میکند و آنان را دچار جنون و بیماریهای روانی میکند. زیرا عشق آنان را به شجره ملعونه وصل میکند، وقتی دو نفر در شجره ملعونه قرار گیرند و از آنجا که هیچ متوقف کننده ای ندارند، دچار انواع بیماریهای دیگر جسمی و روانی هم خواهند شد. اگر چه خود عشق هم یک نوع بیماری روانی خطرناک است. چرا بیشترین مشکلات مردم جهان در مسائل زناشویی است؟ این امر را خرافه ای به اسم عشق بوجود آورده است و گرنه مشکلات خیلی مهتر از این هم در دنیا وجود دارد. اما مسائل و مشکلات زناشویی آنها را در حاشیه قرار داده است. محیط زیست، ناقص شدن نان و سایر مواد غذایی مهم، مصرف آب و آلودگی هوا و ... مسائل مهمتری هستند که در سایه مشکلات عشقی، به حاشیه رانده شده اند.

گوشت خوک هم خاصیتی دارد که جفت متوقف کننده ندارد. کسانی که گوشت خوک خورده اند، طبق تجربه خود اعلام کرده اند که بعد از مصرف آن، دلشان هوای مشروب و چیزهای دیگری کرده است. این یعنی گوشت خوک مثل زقوم خاصیت پرخوری دارد. یکی از خواص زقوم، پرخوری است. بعد از خوردن زقوم، افراد روی شجره ملعونه می افتند و تا آخر برگهای شجره میروند و بطن خود را پُر پُر میکنند. شاید هم زقوم که یک شجره است، نماد یک درختواره و ازواج غذایی است که هیچ متوقف کننده ای ندارند.

یهودیان معتقدند که وقتی مسیح بیاید، شرایطی را پیش خواهد آورد که گوشت خوک را حلال میکند. یعنی شرایط علمی آن موقع طوری خواهد بود که گوشت خوک پاک میشود. مسیحیان با همین تصور غلط، گوشت خوک را حرام نمی دانند. اما قرآن به عنوان آخرین کتاب آسمانی و یک کتاب آخر الزمانی، حرف آخر را زده است. بشر هیچوقت با علمش نمیتواند گوشت خوک را پاک کند. از این مورد میتوان نتیجه گرفت که در آخر الزمان اگر چه علم بشری پیشرفتهای زیادی میکند ولی در سبک تغذیه اشتباهات هولناکی خواهد کرد. گوشت خوک هیچوقت با هیچ تکنولوژیی پاک نمیشود؛ زیرا هیچ جفتی ندارد. انجیر و انجیرمانندها، جفتی مثل زیتون دارند که آن را کامل و پاک میکند. وقتی انجیر (معیار خوشمزگی) می خورید، باید با زیتون (تلخی)، هوای خود را متوقف کنید. این نوع توقف به نوعی کامل کردن و پاکیزه کردن تغذیه هم هست. طهارت در تغذیه بر خلاف بعضی تصورات، فقط به معنای شستن ماده غذایی قبل از استفاده نیست؛ بلکه به معنای کامل کردن آن، عدم اسراف و متوقف کردن آن است.

اما گوشت خوک ساختار بخصوصی دارد که هیچ جفتی رویش کار نمی کند. خوک هربار که میزاید، شش هفت بچه میزاید و این بچه خوکها در مدت زمان کمی وزن می گیرند که از نظر بازدهی، سی چهل برابر گاو بیشتر فایده اقتصادی دارند. بنابراین کشورهایی که به خط قرمزهای دینی باور ندارند، به تهیه گوشت خوک روی آورده اند، زیرا از هر نظر به صرفه است. اما خدای رحمان آن را ممنوع کرده است. زیرا از نظر خدا کیفیت مهم است و نه زیاده خوری از یک محصول بی کیفیت و مضر. گاهی این کشورها برای راضی کردن جمعیت زیاد خود، تغذیه مردمشان را با گوشت خوک و یا روشهای خوک مانند انجام میدهند. به این طریق مردمی که گوشت خوک مصرف میکنند، روی شجره ملعونه قرار می گیرند. روی این شجره، جفت متوقف کننده برای گوشت خوک وجود ندارد. بنابراین فشار تغذیه بیشتری بر آن مردم خواهد آمد. دولتها کار خود را به این طریق راحت خواهند کرد ولی از دید کلی و واقع بینانه، خوردن گوشت خوک به ضرر اقتصاد آن کشور است. زیرا مصرف و پرخوری زیاد خواهد شد و مردم روی یک شجره ملعونه قرار می گیرند و در کلیت، منابع آن کشور بیشتر اسراف خواهد شد. اقتصاد واقعی مبتنی بر فقط محاسبات ریاضی نیست. هوش معنوی، استایل زندگی و روش تغذیه، جنبه مهم اقتصاد است که انسان مغرور آن را در نظر نمی گیرد و به علم خودش مغرور شده است.

خطر قرمزها و قوانین خدا بوسیله محاسبات اقتصادی بشر، قابل پیش بینی نیست. اقتصاد واقعی همیشه اعداد و ارقام نیست. اقتصاد بدون هوش معنوی، مسیر غلطی را طی خواهد کرد. افراد زیادی در جهان با در آمدهای زیاد زندگی میکنند. اما گاهی افراد خاصی بادرآمد خیلی پایین تر، بهترو با کیفیت تر از این پردرآمدها زندگی میکنند. اینها همگی یک هوش معنوی را می طلبند که در شجره ملعونه این هوش معنوی کاربردی ندارد.

انجیر نماد شیرینی و لذت است. اما زیتون نماد صلح است. پس زیتون، انجیر را به حالتی معتدل و سالم سوق میدهد و با هم کنار میایند و به این طریق انجیر در کنار زیتون به سکون میرسد. این یک ترکیب مادی و معنوی هم هست. انجیر انرژی سریع دارد ولی زیتون انرژی آهسته و پایدار. این دو کنترل کننده هم هستند. حتی این مورد برای زوجهای انسانی هم مطرح است. اگر یکی از زوجین، سریع و عجول باشد، ولی دیگری صبور باشد؛ میتواند عیب آن دیگری را بپوشاند. انجیر کلسیم دارد و زیتون چربی. کلسیم در حضور چربی زیتون بهتر جذب میشود. بنابراین ترکیب این دو جذب املاح را بهینه خواهد کرد. بالارفتن قند خون بخاطر انجیر و در ادامه ثابت ماندن آن و گرفته شدن سرعت آن بخاطر چربی زیتون. این حالت خیلی مفید است برای احساس سیری طولانی و جلوگیری از پرخوری. در نتیجه هاضمه سالمتر، جلوگیری از دیابت و ... . این دقیقا همان چیزی است که همه در تغذیه سالم دنبال آن هستند. اما قرآن با یک آیه آن را بیان فرموده است. قرآن استایل صحیح زندگی را هم برای ما مشخص فرموده است. قرآن کتاب نشانه ها و نکته هاست.

آب سرد زوج مناسبی برای چربی نیست. نماز زوج مناسبی برای سُکر نیست. به همین خاطر خدای رحمان می فرماید در حین سکاری (در حین مستی، خیالات، توهمات) نزدیک نماز نشوید ( لَا تَقْرَبُوا الصَّلَاةَ وَأَنْتُمْ سُکَارَى).

 

 

جادوی شیاطین (قسمت 182) دیوهای خفته بخش سوم (همسر بخش 1)

pdf

اعوذ بالله من الشیطن الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

جادوی شیاطین (قسمت 182)

دیوهای خفته بخش سوم

(همسر بخش 1)

 

وارونگی های زیادی در درون جامعه ما اتفاق افتاده است، انگار طراح خاصی پشت این وارونگی ها نشسته است و عمدا آن را برعکس نموده است. مثلا خطبه عقدی که در میان اغلب مسلمانان مرسوم است، درست برعکس آن چیزی است که در قرآن بیان شده است. خطبه عقدی که بین مردم  معمولا رایج شده است، این است:

 

دوشیزه ی مکرمه سرکار خانم .... فرزند ....، آیا وکیلم شما را به مهریه ی ...، به عقد آقای ... در بیاورم ؟

 

قرآن کتاب کاملی است و از هر چیزی، حداقل یک مثال زده است. در قرآن، یک خطبه عقد ذکر شده است. شعیب ، دخترش را به عقد موسی در می آورد. شعیب می گوید:

 

قَالَ إِنِّی أُرِیدُ أَنْ أُنْکِحَکَ إِحْدَى ابْنَتَیَّ هَاتَیْنِ عَلَىٰ أَنْ تَأْجُرَنِی ثَمَانِیَ حِجَجٍ ۖ فَإِنْ أَتْمَمْتَ عَشْرًا فَمِنْ عِنْدِکَ ۖ وَمَا أُرِیدُ أَنْ أَشُقَّ عَلَیْکَ ۚ سَتَجِدُنِی إِنْ شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّالِحِینَ(٢٧)

شُعیب این‌طور با موسی مطرح کرد: «می‌خواهم یکی از دخترانم را همسرِ تو کنم؛ به‌شرط آنکه هشت سال برای من کار کنی. البته اگر آن را به ده سال برسانی، چه بهتر! اختیارش با خودت. نمی‌خواهم به تو سخت بگیرم. اِن‌شاءالله می‌بینی که صاحب‌کارِ خوبی برایت خواهم بود.» (٢٧)

 

همانطور که در آیه می بینید، خود شعیب نکاح را اجرا میکند. این را میشود از عبارت أُنْکِحَکَ فهمید. این عبارت یعنی به نکاح تو در می آورم یا در آینده خواهم آورد. این یعنی اولا پدر دختر خطبه عقد را میخواند. ثانیا مخاطب خطبه عقد، موسی بوده است. یعنی مرد باید مخاطب قرار گیرد. اما در خطبه مرسوم در جامعه (دوشیزه ی مکرمه سرکار خانم...) زن مورد خطاب قرار می گیرد. شاید یکی بپرسد، اینها چه فرقی دارند؟ جواب این است که این وارونگی ها، همگی دهن کجی به فرمایش و قول خدای حکیم است. و گرنه چرا باید دقیقا این مراسم وارونه و برعکس آن چیزی باشد که قرآن میفرماید؟ آیا این نشان نمیدهد که در بقیه زندگی هم، وارونگی های زیادی در زندگی ها پیدا میشود! بنایی که از همان اول کج باشد، تا ثریا میرود کج.

واقعیت این است که من به یک عقیده راسخ دست پیدا کرده ام و آن هم این است که هر چیزی در طول تاریخ طریقه اجرایش، برعکس و وارونه قرآن از آب درآمد، قطعا بدانید که نکته مهمی در آن نهفته است. شیطان نرم نرمک، آن را برعکس میکند، طوری که مردم متوجه نشوند. شیطان دشمن آدمیزاد است و هر چیزی را میخواهد به عکس آن تبدیل کند و جهت آن را وارونه میکند؛ تا عصیانی باشد علیه خدای رحمان. شیطان میخواهد هر چیزی را برعکس کند، تا جامعه ای زشت و غیرقابل تحمل بوجود آورد. چیزی که وارونه شد، قطعا از مسیر درست رحمانی هم تغییر جهت داده است.

 

1-           در خطبه قرآنی، مرد مورد مخاطب قرار میگیرد زیرا مرد زیر بار مسئولیت قرار می گیرد. اما شیطان کاری کرد که زن مخاطب خطبه عقد باشد، تا مساله مسئولیت مرد را کم اهمیت جلوه دهد و شوخی شوخی مرد را زیر بار مسئولیتهای سنگین و مهریه های خارج از توانش ببرد. مهریه سنگین عاری از هر گونه مهری است. مهریه های بدون مهر، مثل یک دیو خفته هستند که هر لحظه ممکن است بیدار شوند و همه چیز را خراب کنند.

2-           ازدواج یک امر جدی است و شوخی بردار نیست. اما مردم آن را به شوخی گرفته اند. مثلا زن را مخاطب قرار میدهند و بعد یک شخص دیگر دو سه بار میگوید که عروس رفته گل بچینه! رفته گلاب بیاره! و یک سری شوخی ها و حرفهای بی موقع و بیجای دیگر. از اولشم مشخص بود که اگر چیزی برخلاف قرآن شد، به شوخی و قایم موشک بازی تبدیل میشود.

3-           در خطبه قرآنی، شعیب بطور خیلی جدی با موسی صحبت میکند و خطبه را میخواند و یک مهریه معقول در حد توانایی موسی تعیین میکند. مهریه به آن صورتی که در جامعه ما مرسوم است، در قرآن نیامده است و آن چیزی که آمده است، صداق نامیده شده است. مهریه رسمی از دوران کهن است که به الهه مهر بر میگردد و برای بر هم زدن روابط ازدواج اختراع شده است. مهریه به روش فعلی یک مین گذاری است که اکنون به یک دیو خفته تبدیل شده است و در آینده به یک بلای بزرگ تبدیل میشود.

 

در یک سایت آتئیست، از آیه قرآنی که در آن، لوط دخترانش را به قومش پیشنهاد میدهد، ایراد گرفته بود. اما حالا ما مفهوم آیه قرآنی که در آن، لوط به قومش، دخترانش را پیشنهاد میدهد؛ را می فهمیم. لوط در این حالت منظورش همان عقد نکاح بوده است که توسط خودش اجرا میشده است. لوط در این حالت هیچ مهریه و شرط و شروطی نمی گذارد. زیرا در آن موقعیت خیلی بحرانی و عجیب، مطرح کردن این جزئیات بی معناست و لوط به سر اصل نکاح بی شرط و شروط و بی مهریه و سایر جزئیات میرود. زیرا موقعیتی که لوط در آن بود، خیلی جدی و استثنائی بود و نسل مردم آن موقع به خطر افتاده بود.

 

قَالَ هَٰؤُلَاءِ بَنَاتِی إِنْ کُنْتُمْ فَاعِلِینَ(٧١)

گفت: اینان دختران من‌اند. اگر اهل ازدواج هستید. (٧١)

 

این ثابت میکند که در شرایطی که ازدواج در جامعه به بن بست خورده است و جوانان ازدواج نمی کنند، بهتر است که شرایط ازدواج را خیلی ساده تر کرد و خیلی از رسومات و سنتها و شرطهای الکی را بطور کامل حذف کرد تا تمایل به ازدواج زیاد شود و نسل بشر منقطع نشود.

در واقع در ازدواجها و مثالهای قرآنی، اولا عقد را خود پدر دختر می بندد و دوما مخاطب خطبه عقد، مرد است. این دو اختلاف جدی با عقدهای نکاح کنونی، ماهیت ازدواج را برای ما مشخص میکنند. به همین خاطر است که بیشتر عقدها و ازدواجهای کنونی به دردسر تبدیل میشوند و به بن بست میرسند، زیرا اینها هیچکدام نمیدانند که عقد نکاح قرآنی، هر کدام یک دنیا مطلب در آن نهفته است.

کسی که بخواهد در کنکور اول شود، باید خیلی درس بخواند و باید تقریبا جواب تمام سوالها را بداند. همچنین کسی که بخواهد در کنکور از آخر اول شود، باز باید یک جوری جواب سوالها را بداند تا عمدا غلطها را بزند. حتی با تصادفی زدن تستها، نمیتوان آخر شد و یا شانس آخر شدن شما خیلی کم است. زیرا باید جواب صحیح سوالها را بدانی تا آن را نزنی و بطور قطعی از آخر، اول شوی. و گرنه حتی چشم بسته هم تستها را بزنید، نمی توانید در کنکور آخر شوید. با ذکر این مثال میخواستم بگویم که وقتی بعضی وقایع مهم، عمدا برعکس و وارونه در میاید، یعنی عمدی در کار است و کسی پشت فرمان است که عمدا آن را وارونه کرده است. مهریه ای که باید عامل نزدیکی و مودت و رحمت و صداقت باشد، دقیقا شده است باعث تیرگی، عدم مهر، عدم مودت و عدم رحمت و عامل اصلی شقاوت در ازدواج. خطبه عقد هم برعکس شده است. آیا این همه وارونگی ها عمدی نیست؟

 

مردم سالها را با نامهای مختلف نام گذاری کرده اند:

 

موش گاو  پلنگ  خرگوش  نهنگ  مار  اسب  گوسفند  میمون  مرغ  سگ  خوک

 

در قسمتهای قبلی الهه گیری، چگونگی پیدایش این نامگذاری ها بررسی شد. ما اینجا کاری به فلسفه این کار نداریم. ولی اینها براساس این نامگذاری ها می آیند و مثلا برای متولدین هر سال براساس آن حیوان، خصوصیاتی تعریف میکنند. در نهایت می آیند و مثلا احتمال موفقیت ازدواج متولدین این سالها با هم را با توجه به خصوصیات آن حیوان تخمین میزنند. در یکی از سایتها یک جدول تشکیل داده بود و برای متولدین هر سال، براساس حیوان مورد نظر، خصوصیات و پیشنهاد ازدواج هم داده بود. مثلا برای متولیدن سال گاو نوشته بود:

 

متولدین سال‌ گاو :

شعارشان: من پشتکار دارم

بهتر است با متولدین سال موش، مار و خروس ازدواج کنند

رنگ مورد علاقه: آبی تیره یا لاجوردی

عدد شانس‌شان: یک

 

یک لحظه توجه کنید:  نامگذاری سالها بوسیله نام حیوانات از اولش تصادفی بوده است و هیچ مبنایی ندارد و بلکه فقط یک هوی بوده است. حالا سال تولدها را براساس خصوصیات حیوان آن سال با هم مقایسه میکنند و این میشود هوی اندر هوی. طبق این هوی اندر هوی؛ متولدین سال گاو میتوانند با متولدین سال خروس و مار و موش ازدواج کنند! این چه جور سیستمی است که حتی شانسی هم نیست.

آیا انسان از دست خودش خسته شده است که میخواهد چشم بسته و براساس طالع بینی ، برای زندگی خود تصمیم بگیرد. واقعیت این است که انسان از روشهای رحمانی نا امید شده است و به همین خطر دارد دست به قمار و قرعه میزند. نامگذاری سالها، براساس حیوانات، یک امر تخمینی و تقریبا تصادفی و از روی هوی و از روی صور فلکی بوده است و این نامها هیچ پایه و اساسی ندارند. اینها چیزی جز نامگذاری های شما و اجدادتان نیست (إِنْ هِیَ إِلَّا أَسْمَاءٌ سَمَّیْتُمُوهَا أَنْتُمْ وَآبَاؤُکُمْ = این نامها چیزی جز نامگذاریهای آبا و اجدادتان نیست).

یا جای دیگری براساس ماه، امکان موفقیت در ازدواج را بصورت یک جدول طولانی ذکر کرده بود.

 

خرداد با فروردین :( بد ) افرادی پر جنب و جوش و بی قرار ناسازگار و بدون تفاهم
خرداد با اردیبهشت :( متوسط ) تیزهوش کنجکاو تنوع طلب چندان با هم سازگار نیستند

و ....

 

اینها نشان از حیرانی و سرگردانی نسل جدید دارد. آنها دارند براساس خرافات و بطور کاملا تصادفی برای زندگی خود تصمیم می گیرند. این یک نوع ظلمات است. ظلمات یعنی تاریکی. آدم در تاریکی هیچی نمی بیند و پس مجبور است بطور تصادفی دست بیندازد تا راهی یا چیزی پیدا کند.

یا براساس یک سری معیارهای الکی و مسخره، همسر خود را انتخاب میکنند. مثلا میگویند : زیر 180 کنسله، ولنجک به پایین کنسله، ماشین ایرانی کنسله و ... . واقعا معلوم نیست که آیا اینها شوخی است یا جدی. ولی هر چی هست، یک مدت دیگر، این شوخی های مسخره به جدی تبدیل میشوند. وقتی دو نفر براساس این قواعد و قوانین تصادفی و در عین حال مسخره و مبتنی بر نژاد پرستی با هم ازدواج کنند، قطعا به بن بست خواهند رسید. اینها نوعی پارادکس و تضاد است. شیطان از تضادها و پارادوکس‌ها تغذیه می‌کند و تضادهای معنوی در وجود افراد را دوست دارد. زیرا تضاد خلوص افراد را می‌گیرد.

ظلمات جایی است که نور نباشد. جایی که نور نباشد تاریکی و ظلمات گسترده می‌شود اگر تمام انسان‌ها دست به دست هم دهند و همگی خوب باشند و از تضادها و پارادکسها استفاده نکنند. شیطان تغذیه‌ای برایش نمی‌ماند و حتی ممکن است از زندگی انسان‌ها خارج شود ولی متاسفانه انسان‌ها به این گونه هماهنگی هیچ وقت دست پیدا نخواهند کرد. حتی میتوان قبل از ظهور قیامت، شیطان را شکست داد، فقط با این شرط که انسان از راهنمایی های خدای حکیم استفاده کند و از ظلمات خارج شود.

شیطان باید ظلمات ایجاد کند تا بتواند سلطه‌گری کند. اصلاً سلطه‌گری شیطان یا سلطان او در همان ظلمات است. ظلمات او در سایه تضاد ایجاد کردن به وجود می‌آید. سلطه‌گری شیطان از معنویت غلط انسان‌ها به دست می‌آید. شیطان منتظر است تا ظلمات بیاید و آن موقع نمایشات خود را به اجرا بگذارد.

نور و ظلمات پارادوکس و ضد همند و در یکجا جمع شدنی نیستند و در صورت جمع شدن، آنجا به محل حضور فیزیکی شیاطین تبدیل می‌شوند.

 

وَمَا یَسْتَوِی الْأَعْمَى وَالْبَصِیرُ ﴿۱۹﴾

و نابینا و بینا یکسان نیستند (۱۹)

 

وَلَا الظُّلُمَاتُ وَلَا النُّورُ ﴿۲۰﴾

و نه تیرگیها و روشنایى (۲۰)

 

وَلَا الظِّلُّ وَلَا الْحَرُورُ ﴿۲۱﴾

و نه سایه و گرماى آفتاب (۲۱)

 

وَمَا یَسْتَوِی الْأَحْیَاءُ وَلَا الْأَمْوَاتُ إِنَّ اللَّهَ یُسْمِعُ مَنْ یَشَاءُ وَمَا أَنْتَ بِمُسْمِعٍ مَنْ فِی الْقُبُورِ ﴿۲۲﴾

و زندگان و مردگان یکسان نیستند خداست که هر که را بخواهد شنوا مى‏ گرداند و تو کسانى را که در گورهایند نمى‏ توانى شنوا سازى (۲۲)

 

چه کسی می‌تواند ظلماتی که در زمینه ازدواج اکنون پیش آمده است را حل کند آیا غیر از خدا کسی هست؟ غیر از خدا و دستورات او، هیچ روش حلی برای از بین بردن تاریکی ها نیست. خدا نور آسمانها و زمین است و غیر از او نور دیگری نیست.

 

اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ کَمِشْکَاةٍ فِیهَا مِصْبَاحٌ الْمِصْبَاحُ فِی زُجَاجَةٍ الزُّجَاجَةُ کَأَنَّهَا کَوْکَبٌ دُرِّیٌّ یُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبَارَکَةٍ زَیْتُونَةٍ لَا شَرْقِیَّةٍ وَلَا غَرْبِیَّةٍ یَکَادُ زَیْتُهَا یُضِیءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌ نُورٌ عَلَى نُورٍ یَهْدِی اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ یَشَاءُ وَیَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ وَاللَّهُ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ ﴿۳۵﴾

خدا نور آسمانها و زمین است مثل نور او چون چراغدانى است که در آن چراغى و آن چراغ در شیشه‏ اى است آن شیشه گویى اخترى درخشان است که از درخت‏ خجسته زیتونى که نه شرقى است و نه غربى افروخته مى ‏شود نزدیک است که روغنش هر چند بدان آتشى نرسیده باشد روشنى بخشد روشنى بر روى روشنى است‏ خدا هر که را بخواهد با نور خویش هدایت مى ‏کند و این مثلها را خدا براى مردم مى‏ زند و خدا به هر چیزى داناست (۳۵)

 

کسی که نور خدا را نپذیرد و به دستورات آن رب العالمین گوش نکند و اجرا نکند، نمی‌تواند گره مشکلات را باز کند؛ در نتیجه رو به روش‌های دیگر می‌آورد. ازدواج سفید و ازدواج بنفش و صورتی و ساعتی و ... ایجاد خواهند شد. اینها روشهای ازدواج در تاریکی هستند.

 

وَلَا تَدْعُ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا یَنْفَعُکَ وَلَا یَضُرُّکَ فَإِنْ فَعَلْتَ فَإِنَّکَ إِذًا مِنَ الظَّالِمِینَ ﴿۱۰۶﴾

و به جاى خدا چیزى را که سود و زیانى به تو نمى ‏رساند مخوان که اگر چنین کنى در آن صورت قطعا از جمله ستمکارانى (۱۰۶)

 

در جای دیگری در فضای مجازی، معیارهای انتخاب همسر را اینچنین بیان کرده بود:

1-           تشابه فرهنگی

2-           تشابه خانوادگی

3-           تشابه مذهبی

 

اینها هم راه حل واقعی نیستند و باز هم پرتاب تیر در تاریکی هستند. مردم منشاء اصلی اختلافات و عدم تفاهم ها را نمی دانند و به همین خاطر دست به این نوع طبقه بندی ها و کاسِت بندی ها میزنند.

خدای مهربان معیار مهمی را برای انتخاب همسر در قرآن بیان فرموده است. شاید یکی از دلایل مهم افزایش طلاقها در جامعه ما، اشتباه در انتخاب همسر باشد. خدای مهربان در یکی از آیات قرآنی، این نکته را با دقت و ظرافت خیلی زیاد بیان فرموده است. خدا طریقه انتخاب همسر را برای انسان فیلتر کرده است و کار را راحتتر کرده است.

 

الْیَوْمَ أُحِلَّ لَکُمُ الطَّیِّبَاتُ وَطَعَامُ الَّذِینَ أُوتُوا الْکِتَابَ حِلٌّ لَکُمْ وَطَعَامُکُمْ حِلٌّ لَهُمْ وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الْمُؤْمِنَاتِ وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الَّذِینَ أُوتُوا الْکِتَابَ مِنْ قَبْلِکُمْ إِذَا آتَیْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ مُحْصِنِینَ غَیْرَ مُسَافِحِینَ وَلَا مُتَّخِذِی أَخْدَانٍ وَمَنْ یَکْفُرْ بِالْإِیمَانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ وَهُوَ فِی الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِینَ ﴿۵﴾

امروز چیزهاى پاکیزه براى شما حلال شده و طعام کسانى که اهل کتابند براى شما حلال و طعام شما براى آنان حلال است و [بر شما حلال است ازدواج با] زنان پاکدامن از مسلمان و زنان پاکدامن از کسانى که پیش از شما کتاب [آسمانى] به آنان داده شده به شرط آنکه مهرهایشان را به ایشان بدهید در حالى که خود پاکدامن باشید نه زناکار و نه آنکه زنان را در پنهانى دوست‏ خود بگیرید و هر کس در ایمان خود شک کند قطعا عملش تباه شده و در آخرت از زیانکاران است (۵)

 

این آیه نکته بسیار مهمی را در بر دارد. آیه دارد در مورد حلال شدن بعضی چیزها صحبت میفرماید. این آیه خیلی مهم بطرز عجیبی و عمدا حلال بودن طعام و همسر را با هم ذکر می فرماید. چرا حلال بودن طعام و همسر در یک آیه بیان شده است؟ آیا طعام و همسران به هم دیگر ربط دارند؟

 

چند کلمه اساسی که این آیه بر آن اساس بیان شده اند:

 

·      طعام (فیدبک ها، تغذیه جسمی، تغذیه روانی، ورودیهای روانی و ...)

·      پاکدامنی

·      کسانی که کتاب آسمانی به آنها داده شده است

·      زناکار نبودن

·      پنهانی دوست نگرفتن

 

قبل از هر چیزی بدانیم که اهل کتاب کسانی هستند که کتاب آسمانی دارند. حتی مسلمانان هم اهل کتاب هستند، زیرا آنان هم کتاب آسمانی دارند و دستورات مکتوب از طرف خدا، نزدشان است. مثلا در تمام این آئینها، گوشت خوک و مردار و خون و آنچه که برای غیر خدا ذبح شده باشد، حرام است. این ثابت میکند که سبک تغذیه و ازدواج بسیار به هم مرتبطند.

مثلا یکی از زوجین که گوشت خوک میخورد و یا خوک واری زندگی میکند اما یکی دیگر  از زوجین، گوشت خوک را حرام میداند و شبیه خوک زندگی نمیکند و پرخوری و کثیف خوری و درهم خوری نمی کند؛ این دو استایل زندگیشان به هم نمی خورد و نمی توانند با هم ادامه دهند. تفاوت این دو نوع سبک زندگی از زمین تا آسمان است. آنچه که خدا در مورد ازدواج به آن اهمیت میدهد، هماهنگی سبک و استایل زندگی است. به قول معروف، زوجین باید در ورودی ها و تغذیه های جسمی و روانی هم کفو و هم استایل باشند. دین به معنای سبک زندگی است که باید از وحی الهی گرفته شده باشد. آدمیان تا ابد نمی توانند برای هم فیلم بازی کنند، بلکه در جایی خسته میشوند و به اصل خویش بر میگردند و همانی میشوند که در اصل بودند و آن موقع  حادثه جدایی (لکم دینکم و لی دینی) اتفاق خواهد افتاد.

وقتی دو نفر سبک و استایل تغذیه شان به هم نخورد، نمی توانند با هم زندگی کنند. در اینجا منظور از تغذیه، تغذیه روانی و تغذیه جسمی هر دو است. مثلا استایل و سبک کسی که روزانه و یا شبانه ساعتها، مشغول گشت و گذار و سلوک در شبکه های اجتماعی است و از این شبکه ها و منابع، ورودیهای مختلف اخذ میکند، با کسی که روزانه مشغول کار و تلاش و کوشش است و شبها می خوابد؛ خیلی متفاوت است و این دو نفر، اختلافی به فاصله مریخ و ونوس دارند. زیرا ورودی های روانی و جسمی تعیین میکنند که شما چه نیازهایی را مهم میدانید و چه نیازهایی را مهم نمی دانید. کسی که در شبکه های اجتماعی، مدام کلیپهای عاشقانه می بیند و مفهوم عشق را خیلی جدی گرفته است و قطعا میخواهد در همین راه ادامه دهد، او با این کار استارت عدم سازش را با همسرش زده است. زیرا او دیگر دوست داشتن را نمی پسندد و به یک مفهومی شیطانی به اسم عشق متوسل میشود و در نتیجه توازن زندگی او با زوجش امکان پذیر نیست.

در آیات ابتدایی سوره مائده از حلال ها و حرامها صحبت می فرماید. هر جا خدا بفرماید که الْیَوْمَ أُحِلَّ لَکُمُ (امروز حلال است برای شما)، یعنی این یک راه حل واقعی و بروز است و در نتیجه تنها راه حل است. بقیه راهها به بن بست میخورند. راه حلی که خدا برای ما بگشایند (أُحِلَّ لَکُمُ)، جایگزین ندارد. وقتی خدا می فرماید الْیَوْمَ یعنی امروز این راه حل بدرد شما میخورد و راه حلهای دیگر ویا راه حلهای قدیمی دیگر کارائی ندارند. یعنی راه حلهای دیگر برای شما حرام هستند و برای شما مشکل درست میکنند و شما را وارد خط قرمزها میکنند.

در میان هندوها، برای حل این مشکل به یک روش غلط پناه برده اند. آنان طبقات اجتماعی چهارگانه و یا پنجگانه ایجاد کردند و آن را کاسِت نامیدند. کاسِت به معنای طبقه، گروه و سطح است.  آنان قانون دینی وضع کردند که طبقات هیچ کاسِتی حق ندارد با طبقات کاست دیگر ازدواج کند. جالب است که آنها بقیه مردم را که جزو این چهار کاست نباشند، از گردونه خارج کردند و آنها را حتی آدم بحساب نمی آورند. آنها کاست پنجم (دالیتها) را نجس میدانند و با آنها هر گونه ارتباط غذایی، ازدواج و غیره را ممنوع میدانند. آنها جامعه را بصورت زیر طبقه بندی کردند:

 

·      طبقه روحانی و آموزگار

·      طبقه جنگجویان و حاکمان

·      طبقه تجاری و کشاورز

·      طبقه کارگر و خدمتکار

·      طبقه دالیتها (نجسها !)

 

جالب است که در طرح هندوها برای حل مشکل عدم سازش در زندگی ها؛ باز هم طعام و ازدواج و هم نشینی مطرح است. آنها جامعه را طبقاتی کردند و البته این نوع طبقات عادلانه نیست. شما میتوانید در مورد انواع طبقات و کاستها در کتاب هندوها مطلعه کنید تا متوجه شوید که ناعدالتی در این تقسیم بندی ها موج میزند. یک گروه به اسم دالیت کلا از مجموعه و گردونه اخراج شده اند و به نوعی به عنوان نجس به شمار می آیند. در میان هندوها، نجس یعنی کسی که ارتباط طعام و ازدواج و همنشینی با او نداشته باشید.

در میان ایرانیان درباری قبل از زرتشت هم، مغان مادی درباری یک کاست مذهبی بسته و متمایز را تشکیل می‌دادند که در پی حفظ انحصار قدرت مذهبی و فکری خود بودند. آنان با توجیهاتی مذهبی، ازدواج با خویشاوندان درجه اول را در میان خود مشروع می‌دانستند، زیرا مایل نبودند افراد بیگانه را به درون کاست خود راه دهند یا در قدرت خود شریک سازند. رفتارهای افراطی در مصرف یا سبک زندگی، نتیجه چنین گروه بندی هایی است. بعضی ها فکر میکنند که زرتشت با ازدواج محارم موافقت کرد. اما چیزی که زرتشت گفت دقیقا میخواست این رسم کثیف را از بین بردارد. ازدواج با محارم، در تمام ادیان حرام بوده است، حتی در ادیان باستانی ایرانی. اما مغان درباری این رسم زشت را در میان درباریان گسترش دادند، تا از نفوذ افراد بیگانه به دربار پادشاهی جلوگیری کنند. مردم عادی ایران قدیم هیچوقت با محارم خود ازدواج نکرده اند. فقط تعدادی پادشاه و افراد درباری این کار را کردند. حتی تاریخ نویسانی که این رسم را در میان ایرانیان ذکر کرده اند، آن را به دربار پادشاهان ایران نسبت داده اند و نه به عامه مردم.

قبل از ادامه بحث در مورد ادیان باستانی؛ باید تاکید شود که ادیان باستانی گاهی آنقدر انحراف در آنها رواج پیدا کرده است که ارزش دفاع کردن را ندارند. اما بعضی مفاهیم باید مشخص شوند. تا ثابت شود که تمام ادیان قدیمی همگی یک پیام داشته اند و همگی حرفهای مشابهی زده اند. در دیدگاه زرتشت، ازدواج با محارم ممنوع بوده است. کلمه ای که در اوستای کنونی از آن سوء استفاده شده است، کلمه خوئیتودات (بعدا به خویدوده تبدیل شد و معنایش منحرف شد) است. کلمه خوئیتودات از دو کلمه خوئیتو و دات تشکیل شده است (خوئیتو = خود؛ دات= دادن). به معنای جان خود را دادن، فداکاری، در راه خدا تلاش کردن، از خودگذشتگی، شهید شدن در راه خدا. در واقع جهاد در راه خدا معادل دقیق و تمام کلمه خوئیتودات است. اما مغان ، این کلمه را که معنای جهاد میدهد را کج کرده و به ازدواج با خویشاوندان تبدیل کردند. آنها کلمه دات را به ودت تبدیل کردن که در اوستایی ودت به معنای نکاح است. همانطور که در میان مسلمانان تندرو، داعش و گروه های مشابه کلمه جهاد برای زنان را منحرف کرده و آن را به جهاد نکاح تبدیل کردند. کاری که مغان کردند، مثل کاری بود که داعش انجام داد. جهاد در راه خدا، جزو اصول پایه ای زرتشت بود. بعدا مغان مادی، این جهاد را برای زنان، طور دیگری تعریف کردند.

گروههای منحرف، پیامهای راستین را منحرف میکنند و آن را به نفع خود معنا میکنند. خیلی از پادشاهان به ظاهر مسلمان حرمسرا داشته اند و در آنجا هر تعداد که خواسته اند زن داشته اند. آیا اینها جزو اسلام است؟ مردم ، اوستا را به نفع عقاید منحرف خود، تغییر دادند و تفسیرهای مختلفی از آن ارائه کردند. این عقاید اصلا قابل دفاع نیستند.

در اوستا می گوید که : هر دیوی از طریق قدرت معجزه‌آسای خوئیتودات نابود خواهد شد. اما این کلمه چه ربطی به از بین رفتن دیوها دارد؟ قطعا معنای این کلمه ازدواج با محارم نبوده است و نیست.

بلکه معنای اصلی آن فداکاری و از خودگذشتن است تا دو فرد استایلشان به هم نزدیک شود. یعنی از خواسته های خود بگذرند تا طعامشان (مادی و معنوی) شبیه هم شود وهم مشرب شوند و به همدیگر نزدیک شوند.

یهودیان هم جهت حفظ دین یهودیت، ذریه مقدس و ازدواج درون گروهی را مطرح کردند که هم اکنون هم اجرا میشود. زیرا آنها اینطوری به اهداف خود میرسیدند. روحانیون آئینهای باستانی، جهت حفظ آئین خود؛ سعی در اختراع این کاست بندی ها کردند و حتی گرویدن نودینان جدید را نمی پذیرفتند و هم اکنون هم نمی پذیرند. دین از نظر آنان یک نژاد است و آنان با اختراع قوانین ازدواج کاست بندی شده، سعی در حفظ آئین خود کردند. تمام این گروهها در ظاهر، هدفشان این بود که سازگاری و تعهد را بین زوجین برقرار سازند. هندوها با طبقه بندی کاستها ، زرتشتی ها با مطرح نمودن فداکاری و از خود گذشتن، یهودیها با ازدواج میان گروهی.

روش انتخاب همسر، در اقوام مختلف، همیشه مورد مناقشه بوده است. طریق انتخاب همسر در قبائل بدوی به سبک دیگری بوده است. هم اکنون در سودان، در یکی از قبیله ها، مردان برای ازدواج ، دختر مورد علاقه خود را می دزدند. اینها روشهای غلطی است که فرقه های مختلف آن را اختراع کرده اند. انتخاب همسر آنقدر مهم است که اشتباه در آن، کل زندگی را تحت تاثیر قرار میدهد. به قول نیچه، ازدواج خوب تنهایی را از بین میبرد، اما ازدواج بد، تنهایی را عمیقتر میکند.

روان شناسان زمان ما هم بیکار ننشسته و روشهایی را برای انتخاب همسر ارائه داده اند. تشابه فرهنگی، تشابه مذهبی، تشابه درآمد و ... معیارهایی هستند که روانشناسان ارائه داده اند. اما خیلی ها این شرایط را هم اکنون دارند ولی نمی توانند با هم زندگی کنند. وقتی خدا در آیه قرآن می فرماید أُحِلَّ لَکُمُ ؛ این عبارت فقط یک اجازه نیست و بلکه یک توصیه و امر هم هست. یعنی این یک روش حل است وحتی تنها راه حل است. مطالب کتابها و آئینهای پیشین قابل اتکا نیستند و بجز موارد محکم و غیر قابل خدشه، چیز دیگری را نباید از آنان گرفت، زیرا فقط قرآن کتاب کامل و بی نقصی است. ولی جهت اثبات این نکته که همه ادیان آسمانی، ابتدا روال درستی داشته اند و به مرور زمان توسط پیروانشان، معانی و مفاهیم منحرف شد، میتوان بعضی مفاهیم آنان را بررسی کرد. اما قرآن به عنوان آخرین کتاب آسمانی، این قوانین جاهلانه را قبول ندارد و بلکه معیار ازدواج را بسیار زیبا بیان فرمود است و مهمترین آن را طعام میداند. طعام به معنای ورودی است؛ غذا و یا ورودی روانی. دو نفر که ورودیهایشان به هم نخورد، به درد هم نمی خورند و در صورت ازدواج، به اختلافات عمیقی خواهند رسید. خدای مهربان برای حفظ بقای خانواده های مسلمان، دستور داده است که با کسانی ازدواج کنید که استایل زندگیتان به استایل او بخورد. یعنی دینتان یکی باشد. وقتی دین و سبک و استایل دو نفر با هم جور نباشد، فرزندان و نسل پاکی بوجود نخواهند آمد. منظورمان دین شناسنامه ای نیست. بلکه دینی است که آن فرد به آن اعتقاد دارد و آن را اجرا میکند و گرنه همه مسلمانان، بصورت ارثی دینشان یکی است.

اگر دو نفر ازدواج کردند و مسائل دینی را رعایت نکردند ولی با هم خوش هستند؛ این بخاطر آن است که آن دو ورودیهای تقریبا یکسانی دارند. اما دو زوجی که ورودیهای یکسانی نداشته باشند، در طول زمان سعی دارند که همدیگر را به روش خود وادار کنند. یکی که بطون خود را پر میکند، سعی میکند که همسر خود را نیز به این روش وادار کند.

دو نفر با هم ازدواج کردند. یکی از آنها به پرخوری روانی و پرخوری جسمی مبتلا بود. جالب است که بعد از مدتی، همسرش را هم به این راه کشاند. زیرا دو نفر فقط در صورت مشابه بودن و یا همسان بودن ورودیهای روانی و جسمی با هم تفاهم دارند. آنها ناخودآگاه برای رسیدن به تفاهم، تلاش داشتند که همدیگر را به روش خود متمایل کنند. یکی که پرخوری روانی و جسمی میکرد، ظاهرا پیروز این ماجرا بود. او روزانه چندین ساعت متوالی در فضای مجازی و شبکه ها و کانالهای مختلف رها و وِل بود. بعد از مدتی همسرش که به این نوع پرخوری ها عادت نداشت، بیمار شد و فوت کرد.

اما ازنظر خدای حکیم، معیار باید گزینش استایل زندگی رحمانی باشد. ورودیهای جسمی و روانی باید سالم باشند و طبق نظام رحمانی باشند و گرنه هر دو مسخ میشوند. مسخ شده ها دیگر همسر و غیر همسر برایشان مهم نیست و اساسا مفهوم ازدواج زیاد برایشان معنا ندارد. هر کس بتواند آن حسها را به آنها بدهد، برایشان فرقی ندارد. ازدواج به سبک خوکی اصلا جالب نیست. خوکها همسر و غیر همسر؛ نر و ماده برایشان فرقی نمی کند. کسی که مسخ شود، همین بی تفاوتی های خوکی در او بوجود خواهد آمد.